Telefon Hotaru najczęściej milczał i jedyną informacją o tym, że świat czegoś od tancerki potrzebował, było to subtelne miganie diody, dyskretnie sygnalizującej, że w skrzynce znajdują się jakieś nieprzeczytane wiadomości. Jednak tamtego dnia telefon wyjątkowo dostał z powrotem swój głos, gotów by bezzwłocznie poinformować swoją właścicielkę o nowych wiadomościach, mimo to Hotaru co i rusz zerkała w jego stronę, jakby gdzieś w jej sercu tkwiło przekonanie, że samymi swoimi myślami nagnie rzeczywistość i sprawi, że nowa wiadomość po prostu się pojawi.
Światełko czajnika zgasło chwilę temu, a wyświetlacz właśnie pokazał odpowiednią temperaturę. Hotaru skończyła odmierzać listki zielonej herbaty, przesypała je do imbryczka, następnie zaś sięgnęła po czajnik i tysiąckrotnie powtarzanym ruchem zalała herbatę. Zamknęła porcelanową przykrywkę i już miała sięgnąć po tackę, by imbryczek wraz z kubkiem przenieść do pokoju, gdy wtem telefon postanowił się odezwać. Głośne ping-ping! rozbrzmiało w spokojnej ciszy mieszkania, Hotaru aż podskoczyła, natychmiast złapała telefon, spojrzała na wyświetlacz. Wzrok uchwycił tak wyczekiwaną wiadomość, kobieta w okamgnieniu wybiegła z kuchni, kapcie tylko stuknęły w przedpokoju, zamek w drzwiach zachrobotał i już jej nie było.
Herbata naciągnęła za mocno, obracając się w gorzki napar, lecz dla Hotaru nie miało to znaczenia, gdy otwierała swoją wielce niezbędną paczkę i mogła w końcu przystąpić do pracy. Zaszeleściło, pstryknęła folia, na kuchennym stoliku pojawiły się barwne słoiczki z farbami, pojawiły się bambusowe pędzelki, oraz…
Sobotnie popołudnie obdarzyło je doskonałą pogodą na spacer, a Hotaru z uśmiechem obserwowała prognozę obiecującą, że łagodna aura utrzyma się aż do późnego wieczora.
Pod kinem była rzecz jasna za wcześnie, lecz jak zawsze od razu zaczęła wypatrywać charakterystycznego, wysokiego kucyka i puchatych czułków wyróżniających tę jedną, wyjątkową dla niej osobę. Uśmiechnęła się ciepło, przyspieszając kroku, a pogodny klekot drewnianych sandałów sprawił, że rzeczone czułki nastroszyły się w radosnym przejęciu.
— Jesteś wcześniej — powitała ją Annikki, podchodząc kilka kroków. Spotkały się w pół drogi.
— Tak samo, jak ty — odparła Hotaru i wyciągnęła do niej dłonie.
To wciąż było dla niej jeszcze nowe, niezwykłe i kruche. To, że mogła jej dotknąć, potrzymać za rękę, mogła usiąść blisko, oprzeć się o jej ramię. Mogła ją pocałować, tak naprawdę, a nie tylko w snach, mogła objąć ją, nasycić jej ciepłem, i patrzeć nie odwracając spojrzenia w obawie, że po prostu się gapi, że wyjdzie niezręcznie. Mogła tak wiele, że aż sama się w tym wszystkim gubiła, jak ta żebraczka z baśni, która okazała się dawno zaginioną księżniczką.
Hotaru przystanęła, ostrożnie chwyciła Annikki za ręce, ich palce splotły się, a spojrzenia skrzyżowały, pozwalając emocjom przepłynąć bez słów. Zawahała się, nim wzrok opadł niżej, sycąc się kształtem ust, a potem tancerka pochyliła się niespiesznie, by złożyć na ustach drugiej kobiety czuły pocałunek. Wciąż smakował dla niej czymś niemożliwym, nierealnym, jak marzenie, które nigdy nie miało się spełnić, zbyt piękne, by było częścią rzeczywistego świata. Gdzieś tam drzemał strach, że zaraz obudzi się ze snu i wszystko okaże się ułudą, ale nie – gdy się odsunęła, Annikki wciąż tam była, jej oczy lśniły szczęściem, a policzki zaróżowiły się płynącym z serca ciepłem.
— Chodź, wejdziemy do środka — powiedziała, nie przestając się uśmiechać.
Ledwie drzwi kina zamknęły się za nimi, wszelkie dźwięki miasta ucichły, zostały gdzieś na zewnątrz. Otoczyła je kameralna cisza ukrytego w bocznej alejce kina studyjnego, ciemne ściany obite materiałem, przełamane zamkniętymi za szkłem plakatami starych, nieznanych szerokiej publiczności filmów. Wąski korytarz zaprowadził do niewielkiego holu, gdzie kasa biletowa i kawiarnia dzieliły jedną ladę, a dwuskrzydłowe drzwi prowadziły do sali kinowej. Tu i tam przycupnęły wygodne fotele i pufy, każde tak fikuśne, że same wydawały się pochodzić z planów filmowych, między nimi zaś rozgościły się niskie stoliki. Większość miejsc była pusta, tylko przy jednym siedziały jakieś dwie osoby, widać również czekające na seans. Annikki i Hotaru zajęły miejsca gdzieś z boku.
Unosił się tu zapach starego drewna i czegoś słodkawego, może cynamonu z kawiarni, może samego powietrza nasyconego laty projekcji i przyciszonych rozmów. Światło było miękkie i przydymione, padało z niewysokich lamp ustawionych w rogach, nie rozpraszało, lecz skupiało — sprawiało, że wszystko poza tym małym kręgiem spokoju zdawało się odległe i nierzeczywiste. Gdzieś z głośników sączyła się muzyka, ledwie słyszalna, może jazzowa, może tylko jej echo, i Hotaru przez chwilę nie była pewna, czy ją słyszy naprawdę, czy tylko sobie wyobraża.
— Udało ci się dowiedzieć czegoś więcej o filmie? — spytała, bardzo delikatnie stawiając swój haftowany, tego dnia podejrzanie pękaty plecak na stojącej w pobliżu pufie. Annikki zmierzyła plecak spojrzeniem, lecz Hotaru tylko się uśmiechnęła, subtelnie pokręciła głową. Potem się wszystkiego dowiesz, mówiło jej spojrzenie.
— Tak, film — podjęła Annikki, poprawiając okulary. Niewielki notes pojawił się w jej dłoniach znikąd. — Było o nim zaskakująco mało informacji, biorąc jednak pod uwagę inne dzieła reżysera, sądzę, że nie będziemy miały tutaj do czynienia z zagadką kryminalną w typowym tego słowa znaczeniu…
Hotaru uśmiechnęła się, oparła, lekko nachyliła w stronę dziennikarki, a jej dłoń centymetr po centymetrze zbliżała się do dłoni drugiej kobiety. Wtem palce się zetknęły, ćma urwała w pół słowa, jej spojrzenie na moment straciło tę ostrość i skupienie, które zawsze pojawiały się, gdy coś tłumaczyła, zastąpione tą ciepłą, miodową miękkością.
— Kontynuuj proszę — zachęciła ją Hotaru.
Annikki puściła notatnik, mocniej splotła ich palce.
— Wydaje mi się, że najbardziej widoczną warstwą będzie samo śledztwo, ale cała fabuła ma się toczyć w obrębie jednej, niewielkiej miejscowości. Gdy popatrzy się na charakterystykę takich miejsc, trzeba zwrócić uwagę na ścisłą sieć powiązań między osobami oraz na to, że niektóre relacje mogą mieć ukryte dno — przyznała. — Podejrzewam, że każdy tam będzie miał jakąś wersję prawdy, a pytanie, które trzeba będzie zadać, to nie tylko „co się wydarzyło” albo „kto jest winny”, tylko raczej „dlaczego wszystko stało się tak, jak się stało”...
— …nie, spodziewałam się jednak czegoś innego — powiedziała Annikki, wywołując lekki uśmiech na twarzy Hotaru.
Siedziały w restauracji, wybrawszy miejsce na piętrze, przy oknie, z widokiem na rozciągającą się przy alejce wiosnę, uśmiechający się do nich barwą kwitnących forsycji i wciąż świecącym na niebie słońcem. Szum późnego popołudnia mieszał się z niezobowiązującą muzyką, szelestem rozmów i pojedynczymi śmiechami niosącymi się wśród stolików. Zapach świeżo przyniesionego jedzenia łaskotał w nos, sprawiając, że puste brzuchy burczały, lecz Annikki wciąż trwała z łyżką zawieszoną nad gorącym, dyniowym kremem.
— Myliłam się nieco – to śledztwo wcale nie było najważniejsze. Ono było tak naprawdę w większej mierze narzędziem, nawet nie pełnoprawnym wątkiem, po prostu pretekstem do pokazania relacji. Myślałam, że będzie na odwrót – to relacje między ludźmi wyjaśnią, dlaczego wydarzenia potoczyły się w ten sposób, lecz to nie o to chodziło.
— Też tak to odczułam — przyznała Hotaru, również wahając się nad zamówionymi eksperymentalnie samosami. Miały być ostre, tancerka nie do końca radziła sobie z takimi potrawami, lecz odkryła, że od pewnego czasu coraz łatwiej jej było postawić krok poza swą strefę komfortu, coraz odważniej sięgała po nieznane. — Zupełnie tak, jakby kamera w ogóle nie próbowała „złapać” sprawcy… tylko atmosferę. Te długie ujęcia nad jeziorem… one bardziej opowiadały historię niż dialogi.
— Bo to naprawdę nie była historia o zbrodni, tylko o strukturze społecznej. O tym, jak mała społeczność zarządza napięciem. Każdy coś wie, ale wiedza jest rozproszona i filtrowana przez relacje, jest za barierą, do której nikt z zewnątrz nie ma dostępu. Wystarczy jedno spojrzenie, pozornie zwyczajne, jedna wzmianka, pozornie niewinna, i wszyscy wszystko wiedzą, a detektywi błądzą po omacku.
Hotaru skinęła głową. W tańcu jeden gest, jedno spojrzenie miało wystarczyć, by opowiedzieć historię – może dlatego właśnie te subtelności i to, co mówiono między wierszami, przelotnie, w ukryciu, zwróciło jej uwagę.
— Zauważyłaś, jak często cisza była ważniejsza niż słowa? — podjęła Hotaru. — Muzyka też była bardzo oszczędna… praktycznie jej nie było, ale kiedy się pojawiała, to jakby podkreślała coś, czego bohaterowie nie chcieli powiedzieć.
— To się pokrywa z tym, co podejrzewałam: że „prawda” tutaj nie będzie czymś obiektywnym. Każdy miał swoją wersję, ale żadna nie była pełna. Bardziej interesujące było to, dlaczego ludzie wybierali właśnie taką narrację. Początkowo ta cisza mi trochę przeszkadzała – miałam wrażenie, że film jest jakiś niepełny, ale kiedy pomyśli się o tym, że film to medium artystyczne i swój przekaz ubiera nie tylko w dialogi postaci, ale w każdą z warstw, czy to wizualną, czy dźwiękową, to wtedy…
— Czy zamówienie paniom odpowiada?
Obie podskoczyły, spojrzały jednocześnie na kelnera. Ten posłał im uśmiech, popatrzył po nieruszonych, stygnących potrawach.
— Mam nadzieję, że po prostu pospieszyłem się z pytaniem — powiedział pogodnie, splatając dłonie. — I że nie przeszkodziłem za bardzo w konwersacji.
Rozmowa rozsypała się wśród śmiechu i zapewnień, że jedzenie niczym nie zawiniło, a gdy kelner zniknął i w końcu skosztowano pierwszej łyżki zupy i pierwszego samosa, temat powrócił równie żywo.
— Dla mnie to było jak patrzenie na obraz, który zmienia znaczenie w zależności od światła — powiedziała Hotaru, przypominając sobie jedną z obejrzanych w Stellaire wystaw. — Był taki malarz, który malował wciąż tą samą scenę, taką katedrę, ale w różnym oświetleniu… — zawiesiła głos, podniosła wzrok na Annikki.
— Claude Monet i chodziło o katedrę w Rouen — podpowiedziała, a Hotaru skinęła głową z wdzięcznością, kontynuowała.
— …i za każdym razem światło wydobywało z niej coś innego. Myślę, że w taki sposób działały niektóre sceny – to samo miejsce, ale inne emocje, inne znaczenie…
— I żadnej jednoznacznej konkluzji — podsumowała ćma. — Śledczy niby dochodzi do rozwiązania, ale ono nie porządkowało w żaden sposób rzeczywistości. Ono ją tylko… na chwilę stabilizowało. Sprawiało, że dało się iść dalej, ale to nie była definitywna konkluzja.
— Właśnie. To rozwiązanie nie było „satysfakcjonujące" w klasyczny sposób. Bardziej… ciche. Jak ostatni kadr – pamiętasz? — spytała Hotaru, patrząc uważniej na drugą kobietę. — Nic się nie wydarzyło, a jednak wszystko już było inne.
— Bo źródło problemu nie leżało w jednym wydarzeniu. To był efekt układu zależności. Presji, niedopowiedzeń, może też pewnego rodzaju zbiorowej obojętności. — Annikki zmarszczyła brwi. — Dalej staram się to sobie jakoś poukładać…
Przez chwilę obie milczały. Nie było to milczenie niewygodne – raczej takie, które rodzi się, gdy myśl jest jeszcze za duża na słowa i potrzebuje chwili, żeby przybrać właściwy kształt. Za oknem rowerzysta przejechał, zadzwonił na kogoś i zniknął. Złote światło przesunęło się nieco, jak gdyby słońce zmieniło zdanie i postanowiło inaczej ułożyć cienie na obrusie.
— I jeszcze kwestia tej dziwnej estetyki spokoju — Hotaru zamarła z kawałkiem pierożka na widelcu. — Wszystko wyglądało na tak piękne, uporządkowanie… a pod spodem było coś bardzo kruchego.
— To jest właśnie najbardziej niepokojące. Że system działa poprawnie, dopóki nie zacznie się go analizować.
— A kiedy zaczynasz patrzeć uważniej, to nagle każdy kadr wydaje się trochę „nie na miejscu”.
Zupa dyniowa bardzo powoli znikała z talerza.
— Dokładnie. Jakby rzeczywistość była spójna tylko na powierzchni. A pod nią – pełna pęknięć, które wszyscy nauczyli się ignorować.
— Myślisz, że oni naprawdę nie wiedzieli… czy po prostu nie chcieli wiedzieć?
— Myślę, że w takich miejscach to jest to samo — przyznała Annikki.
Hotaru uśmiechnęła się, zainteresowała samosami. Annikki zaś zagarnęła kolejną łyżkę dyniowego kremu. Zdawało się, że ich myśli są spójne co do filmu, rozmowa zaś zaczęła płynąć innym kanałem, przechodząc od ledwie co obejrzanego medium do kolejnych tematów, Annikki zaś popłynęła z prądem, dając się ponieść nowym, interesującym ją rzeczom.
— …chodziło mi wtedy o kwestię…
Wtem fraza urwała się, zamarła, dziennikarka zaś podniosła nieco niepewne spojrzenie na tancerkę. Czy na pewno wciąż mnie słuchasz? Czy cię nie nudzę? pytało miodowe spojrzenie, Hotaru zaś rozgoniła wątpliwości uśmiechem, niczym lampka rozgania nadciągający mrok.
— Mów dalej — powiedziała miękko, opierając podbródek na dłoniach i Annikki mówiła.
O tym, co ostatnio w redakcji, nim było o tym, jak się miewa nowa choreografia, a potem zaś trochę o tamtej nowej kawiarni, nim kobiety zaczęły roztrząsać inne sprawy, a chylące się ku zachodowi słońce zdawało się jedynie sugestią, nie definitywnym końcem. Kelner przyszedł, spojrzał, zapytał, zgarnął puste naczynia, zaproponował coś jeszcze, lecz jego głos pozostawał subtelny, spojrzenie rozumiejące, obecność nienachalna.
Jakoś tak samo wyszło, że dłonie splotły się na barwnym obrusie, Hotaru zaś sama niemal zapomniała, że ten dzień jest wyjątkowy i wymaga pewnego konkretnego elementu.
— Zapomniałam! — wykrzyknęła w końcu, wysuwając dłonie z uścisku rąk Annikki. Może jej się przywidziało, że ćma westchnęła smutno. — Mam coś dla ciebie.
Czułki drgnęły lekko, wzrok wrócił do interesującego plecaka, podejrzanie wypchanego, kuszącego zawartością, nim została ukazana. Hotaru uśmiechnęła się lekko, nim rozsznurowała zapięcie, sięgnęła ku wnętrzu.
Na obrusie pojawił się zamknięty w objęciach materiału przedmiot, nie za duży, nie za mały, delikatny, symetryczny i regularny. Skrawki barwnego jedwabiu opadły, ukazując przejrzysty papier, bambus oraz malowane sceny.
— To lampion — wyjaśniła Hotaru, przesuwając prezent w stronę Annikki. — Pomyślałam… Chciałabym… Żeby przyświecał ci i oświetlał ścieżkę na kolejny rok — dokończyła, starając się przywołać powtarzane przed lustrem słowa.
Annikki delikatnie przysunęła w swoją stronę lampion, jej spojrzenie przesunęło się po ozdobnych ściankach.
Na jednej z nich wiosna kwitła wśród słonecznych promieni, a dwa żurawie rozkładały swe skrzydła, szykując się do lotu, tylko po to, by wzbić się w harmonii w przestworza już na następnym, letnim panelu. Delikatna rdza jesieni przywodziła z sobą deszcz, lecz nie wadził on żurawiom, razem kryjącym się przed zimnem, coraz większym i bardziej dojmującym, gdy przyszedł śnieg i zima. Wystarczyło jednak znów odwrócić lekko lampion, by żurawie znów wzbiły się do lotu, wśród kwiatów oraz ciepła.
Przez chwilę Annikki nie mówiła nic. Obracała lampion w dłoniach bardzo powoli, jakby chciała zapamiętać każdą scenę z osobna, każde pociągnięcie pędzla, a Hotaru pozwoliła jej na to, dając ciszę i wiedząc, że symbolika każdego z paneli była dla niej jasna.
— To dla ciebie — powiedziała miękko Hotaru. — Wszystkiego najlepszego, Annikki.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz