Od Ignisa do Azury

Za oknem szarzał świt, gdy kawałek złapał w końcu właściwą barwę.

Nikt potem nie potrafił powiedzieć, czyja to była zasługa, że przestali kręcić się wokół celu, niczym grupa zdezorientowanych podróżników mijających po raz kolejny ten sam pniak. Muzyka wybrzmiała, jakby mgła podniosła się w dolinie, ukazując ścieżkę wprost do celu. Seymour przestał grać w pół taktu i podniósł na niego wzrok znad gryfu.

— No kurwa, wreszcie — powiedział z czułością pasującą do tych słów tylko wtedy, kiedy to Seymour je wypowiadał.

Od Ignisa do Dantego

Najgorsze było to, że Norbert nie krzyczał.

Od Ignisa - Karp w bańce

Myśl przyszła w najmniej odpowiednim momencie – w środku kłótni o to, czy do refrenu pasuje bardziej gitara, czy drugi wokal. Seymour już trzeci raz grał to samo przejście, Raam domagał się „jebnięcia większej ilości perkusji”, Ioannis cierpliwie wierzył, że wszystko się ułoży, Arieth zaś proponował logiczne rozwiązania.

— Kurwa — powiedział Ignis, prostując się na jakimś stołku, z kieszeni wyciągniętych spodni wyleciał mu jego nieśmiertelny, przepalony zeszyt. — Urodziny Karpia.

Od Ignisa – Halloween

— I jak? — zapytał Augustin. — Jak ci się podoba ten rocznik?

Od Ignisa do Azury

Nie odpowiedział od razu. Pytanie zaciążyło w ciszy galerii, zmieniło luźne spostrzeżenie o przedmiotach i przemijaniu w filozoficzny problem ludzi i ostatecznego pożegnania. Ignis nie był jednak kimś, kto uciekałby od trudnych tematów, dawał uładzone odpowiedzi, takie, których oczekiwał jego rozmówca. Dawał własne, zrodzone z głębi ognistego serca, wypełnionego po brzegi muzyką – czasem dokładnie przemyślane i finalne, czasem zaś wciąż będące bardziej azymutem, za którym by podążał, kierunkiem, w którym wydawało mu się, że powinien iść. Zawsze jednak były szczere.

Od Ignisa do Azury

Trzeci dzień i nic.

Ignis wiedział, czego sobie życzy, wiedział, dokąd ta melodia ma zmierzać, niemal czuł jej kształt pod palcami, a mimo to z głośników wciąż wydobywało się coś wybrakowanego. Coś się zgubiło, próbowali to razem znaleźć, ale Ignis miał wrażenie, że im dłużej szukają, im więcej zmieniają, tym bardziej odchodzą od pierwotnego pomysłu i piosenka, zamiast ewoluować, mutuje w coś, co przestawało należeć do nich. Raam raz po raz przekładał rytm, jak kucharz ratujący potrawę kolejną szczyptą przyprawy, aż danie robi się niejadalne. Ioannis poprawiał na klawiszach tę samą frazę raz za razem, jak szkic poprawiany tak długo, aż papier zaczyna się przecierać. Arieth przestawiał akordy niczym figury na szachownicy, ruch po ruchu, a mat wciąż mu się wymykał. Seymour rozbierał kawałek na części i składał go z powrotem, dokręcając każdą śrubkę, jak mechanizm, który wciąż uparcie nie chce działać. Kawałek nie był zły, nie był jednak idealny i nikt nie mógł z czystym sumieniem powiedzieć tego, na co wszyscy czekali – że tak, to już jest to.

Od Ignisa – Rozpierdol Ognistego Konia (I)

Wolne popołudnie u Ignisa zdarzało się rzadko, a jeśli już, to najczęściej oznaczało ono niczym nieskrępowane wylegiwanie się na poduchach w domu lub na kanapie w studiu i przesłuchiwanie wszystkich nowych płyt, które genashi zamówił i tylko czekał, aż się do nich dobierze. Nie inaczej miało być tamtego dnia, lecz niedawna rozmowa z Ariethem o prozdrowotnych wpływach owego mitycznego dotykania trawy sprawiła, że Ignis zmienił zdanie i postanowił połączyć jedno z drugim, mianowicie muzykę ze spacerem. Pogoda była cudownie sprzyjająca – słońce szczerzyło się z doskonale bezchmurnego nieba, zalewając świat miłym żarem. Ludzie przemykali cieniem, oblegali kurtyny wodne i wodzili wzrokiem za reklamami lodów, Ignis zaś parł środkiem skwierczącej patelni w którą zamienił się chodnik, raźnym krokiem zmierzając w stronę największego okolicznego skupiska trawy, czyli parku.

Od Ignisa do Liliana

Próby skończyły się późnym popołudniem, zabierając ze sobą oficjalną część dnia. Rozpiski, ustalenia, skrupulatne wykonywanie norbertowych planów, przygotowanie do tego, by fani dostali wszystko, po co do nich przyszli, i jeszcze więcej – wyciągnęło to z nich siły i energię, pozostawiło jednak nie pustkę, a poczucie dobrze wykonanego obowiązku i spokój, jaki pojawiał się, gdy własnymi rękami dopięło się wszystko na ostatni guzik. Ignis cieszył się, że rano podjął decyzję o tym, co robić i gdzie iść wieczorem, bo gdy odłożył gitarę i odetchnął po ostatnim kawałku, myśl o wałęsaniu się po bharackich uliczkach w poszukiwaniu muzyki sprawiła, że zmęczenie odeszło w niepamięć. Zdrętwiałe od stania nogi nabrały werwy, znużone ciągłym skupieniem myśli pobiegły z większą energią, a błysk w oku wrócił, bo choć Ignis kochał muzykę, kochał również różnorodność.

Od Ignisa – Call of Wingmanning (IV) [AU]

Ignis wiedział jedno: można mierzyć człowieka obwodem jego bicepsa albo tym, ile decybeli wyciągnie nad stołem do beer ponga, ale obie te miary są gówno warte. Dało się przecież mieć jebane lotnisko zamiast pleców i kozacką parę w płucach, ale jednocześnie mieć wydmuszkę zamiast serca i żałosny strzępek w miejscu duszy. Takie rzeczy wychodziły jednak dopiero później, kiedy przygasały światła i zostawał sam dźwięk – dopiero wtedy było widać, kto naprawdę coś w środku ma, a kto tylko pręży bicka.

Dlatego gdy Dante zdążył już przetestować nowych na procentach, pytaniach i przepychankach, Ignis uznał, że pora na drugą część inicjacji. Tę właściwą. Wcisnął się w towarzystwo z cudzą gitarą i podał ją Nivanowi, zanim Dante zdążyłby wymyślić kolejną genialną akcję z gatunku tych, po których się ląduje na SOR-ze.

— Skoro na gitarze potrafisz grać — rzucił, obserwując, jak chłopak naturalnością wypływającą z doświadczenia bierze do ręki instrument — to może nam i coś zaśpiewasz?

Od Ignisa do Dantego

Norbert schował twarz w dłoniach i przez moment wyglądał, jakby się zastanawiał, dlaczego on to wciąż sobie robi. Potem jednak wyprostował się i z wyćwiczoną przez lata cierpliwością przeszedł do rzeczy. Mógł być zmęczony, mógł być wkurzony, lecz przede wszystkim był profesjonalistą i wiedział jak postępować z artystami o zerowym poczuciu tego, jak coś mogą odebrać media.

— Załatwimy to po mojemu — zaczął. — Słuchajcie, bo nie będę powtarzał. Numer jeden: nie dotykacie tematu zdjęcia. Nie potwierdzacie, nie zaprzeczacie, nie żartujecie, nie wrzucacie nic do sieci. Plotka bez paliwa gaśnie sama, więc nie dorzucacie jej paliwa. Numer dwa: nie jesteście skończeni…

— No raczej — wtrącił się Raam, Norbert zastrzelił go spojrzeniem. — Przepraszam…

Manager prychnął, kontynuował.

Od Ignisa – Nowy Rok

Zimno promieniowało z wyziębionych ścian, przesączało się przy nieszczelnym oknie, wkradało pod krzywymi drzwiami. Ignis leżał na materacu rzuconym wprost na podłogę – bo cóż innego miałby tam położyć, skoro to jedyne, co posiadał – i wpatrywał się w sufit pokryty zrudziałymi plamami, układającymi się w mapę odległej, istniejącej tylko w snach krainy. Miał nadzieję, że rozwijająca się w rogu pokoju pleśń postanowi się wycofać, pokonana przez gryzący chłód, lecz zdecydowanie nie docenił przeciwnika i teraz miał wrażenie, że jeśli kogoś ta zima miała dojechać, to właśnie jego.

Od Ignisa – Światło

Scaldor siedział na łóżku, po raz ostatni patrząc na „swój” pokój. Marnotrawczo przestronny, sterylnie jasny, pełen geometrycznej nowoczesności, zimny w ten bezduszny, odstręczający sposób, nigdy nie był dla niego bezpiecznym sanktuarium. Przypominał mu raczej klatkę, ale taką wystawową, w której właściciel stworzył estetyczną zawartość dla okazu, komponującą się z jego umaszczeniem, lecz w większości nieprzydatną i bezużyteczną, a już na pewno nie dającą żadnego komfortu. Młody mężczyzna popatrzył na odtwarzacz muzyki, jedyny element mający tu jakąkolwiek duszę, i otaczające go równiutkie wieżyczki płyt – tego jednego będzie mu brakowało, wiedział jednak, że nie na długo. Stery życia już tkwiły w jego dłoniach, on zaś czuł, że ma wystarczająco dużo silnej woli, by prowadzić to życie ku realizacji marzeń.

Od Ignisa – Halloween

Minął miesiąc, odkąd wyrwał się z zimnej trumny, jaką był dom jego rodziców, lecz dla Ignisa wydarzyło się to jakby wieki temu, w innym życiu. Nie potrafił sobie już wyobrazić czasów, gdy czas przeciekał mu przez palce, bezsensownie trwoniony na niepotrzebną, nieinteresującą go naukę, jak jego zdanie w niczym się nie liczyło, i jak inni decydowali o jego przyszłości. Przebywanie w domu pana Macleoda było niczym haust świeżego powietrza i Ignis nie wyobrażał sobie już powrotu.

Od Ignisa – Wirtualny rozpierdol

Proces twórczy nie raz przypominał błądzenie w labiryncie. Ignis wiedział, skąd zaczynał i gdzie chciał dotrzeć, to znaczy wiedział, że chce dotrzeć do skarbu w samym sercu owego labiryntu – stworzyć piosenkę, która rozpierdoli wszystko. Ale jak do tego dojść i czym dokładnie ów skarb by się okazał – to już była zupełnie inna historia. Czasem w przypływie twórczego geniuszu udawało się wszystko zrobić od deski do deski, niemalże za jednym posiedzeniem, zupełnie tak, jakby jakaś zakochana księżniczka obdarzyła go kłębkiem wełny i dokładnie poinstruowała, jak ma iść, by uniknąć wszelkich niebezpieczeństw. Czasem zaś proces był zgoła odmienny, i Vox przypominał grupę odważnych poszukiwaczy przygód pakujących się do labiryntu, biorącego sobie za nadrzędny cel by skrupulatnie zbadać każdą, najciaśniejszą i najbrudniejszą jego odnogę.

Od Ignisa do Dantego

Najczęściej obrzucali się inwektywami, a najczęstszym wymienianym między nimi gestem był środkowy palec. Dante był Karpiem, Halibutem, Jesiotrem, durnym Rekinem i wkurwiającą Rybią Mordą, Ignis zaś był Zapałką, Spalonym Brykietem, Sfajczonym Łbem i czymkolwiek jeszcze Dante postanowił go nazwać. Może dla postronnych ich relację dało się opisać jako połączenie ognia z wodą, lecz przy bliższym przyjrzeniu okazywało się, że oba te żywioły, choć wszędzie przedstawiane jako przeciwne sobie, miały zaskakująco dużo wspólnego.

Od Ignisa – Wieża czarnoksiężnika (II)

Ich rumaki pozostały na zewnątrz, przywiązane luźno, by mogły dłużej na nich czekać i by mogły ratować się ucieczka, jeśli coś z głębi tego przeklętego lasu postanowiłoby im zagrozić. Ignis bardzo chciał wierzyć, że do niczego takiego nie dojdzie – że oni sami spędzą w wieży krótki czas i będą mogli wrócić, upewniwszy się, że cokolwiek jest źródłem zła rozlewającego się po okolicy, nie jest to ta wieża. Rozum i serce podpowiadały jednak zgoła co innego, więc bard pogładził na odchodnym chrapy swego wierzchowca, zanucił dla niego melodyjne błogosławieństwo, a potem podążył za Dantem w głąb wieży, na plecach czując dodający otuchy ciężar zaklętej lutni.

Nie był pewien, czy wnętrze wieży wywołuje w nim bardziej rozczarowanie, czy niepokój. Kamienne pomieszczenie wyglądało dokładnie tak, jak można byłoby sobie wyobrazić parter sypiącej się, od dawna opuszczonej budowli. Szarość ścian cuchnęła zatęchłą wilgocią i przenikliwym, mokrym zimnem. Podłoga nosiła pociemniałe ślady czegoś, co kiedyś na niej stało, lecz zbutwiało i rozsypało się w śmierdzące próchno. Okien nie było, a jedyne źródła światła stanowiły półotwarte drzwi wejściowe oraz schody, prowadzące gdzieś na górne piętro.

Od Ignisa do Liliana

Ignis spodziewał się wielu rzeczy, ale na pewno nie spodziewał się tego.

Od Ignisa – Walentynki

Zimą dzieciaki więcej chorowały, parę lekcji fortepianu mu wypadło i Ignis dużo szybciej stanął przed wyborem między opłaceniem czynszu, sali do prób, kupnem fajek czy jedzenia, niż zakładał. Genashi westchnął nad nieubłaganym okrucieństwem matematyki, przetarł twarz dłonią, zaczął zastanawiać się nad tym, skąd skołować dodatkowe fundusze.

Od Ignisa– YuleCicha noc

Yule nigdy nie było dla niego jakimś specjalnym, świątecznym czasem. Jasne, rodzice byli wtedy więcej w domu, lecz ta wieczorna wieczerza nie różniła się wiele od sobotnich obiadów, których ojciec tak pilnował, ani od niedzielnych śniadań, które podobały się matce. Tak, za oknem zalegał śnieg, a słońce późno wstawało, by schować się szybko za horyzontem, lecz Scaldor, spędzający większość czasu w pomieszczeniu, w sztucznym świetle, nawet nie zauważał tych zmian w przyrodzie, były mu one kompletnie obojętne. Jak zwykle, to pan Macleod odwrócił jego postrzeganie tego czasu, zwrócił uwagę na głębię święta, której nie dostrzegali i nie celebrowali jego rodzice. Pokazał mu drogę ku emocjom i uczuciom, ku prawdziwemu duchowi świąt, zaklętemu w sercu i muzyce.

Od Ignisa – Ogień

Pierwsze tygodnie po tym, jak Ignisowi udało się w końcu wyrwać spod władzy rodziców, zakosztować tak upragnionej wolności, upływały pod znakiem chaosu, któremu pan Macleod usilnie próbował nadać jakiś kształt. Młody genashi, niemający żadnego doświadczenia życiowego, przez lata trzymany pod kloszem, pozbawiony możliwości decydowania o czymkolwiek, za to obsypywany przez rodziców najdroższymi prezentami, przywykły do życia w luksusie, zachłysnął się władzą nad własnym życiem, w okamgnieniu sparzył na najbardziej oczywistych kwestiach. Rzeczy, które wcześniej nie stanowiły problemu, przytłoczyły go, błędnie podejmowane decyzje przynosiły konsekwencje, początkowa euforia szybko przerodziła się we frustrację, gdy opuszczenie rodzinnej szklarni nie rozwiązało cudownie wszystkich problemów.