Virgil
Moeris
Moeris
Wiek: 31 lat
Data urodzenia: 21.09
Płeć: mężczyzna
Rasa: wilkołak
Pochodzenie: Novendia, Stellaire
Zawód: grafik, prawie zarabiający cokolwiek ze swoich dzieł rzeźbiarz
Jego Księżyc: Seymour Silverthorn
Cytat w tytule: Wergiliusz
Opis: Wilk to takie niebezpieczne stworzenie – odda całe swoje serce, spełni każdą prośbę o pomoc, przywiąże się do człowieka i będzie uparcie wierzył w ukryte w nim dobro. Uczucia przelewa równie sprawie w kamień, co w wypowiadane słowa, spokój znajduje w rysunku, a szczerym uśmiechem leczy świat po trochu.
Data urodzenia: 21.09
Płeć: mężczyzna
Rasa: wilkołak
Pochodzenie: Novendia, Stellaire
Zawód: grafik, prawie zarabiający cokolwiek ze swoich dzieł rzeźbiarz
Jego Księżyc: Seymour Silverthorn
Cytat w tytule: Wergiliusz
Opis: Wilk to takie niebezpieczne stworzenie – odda całe swoje serce, spełni każdą prośbę o pomoc, przywiąże się do człowieka i będzie uparcie wierzył w ukryte w nim dobro. Uczucia przelewa równie sprawie w kamień, co w wypowiadane słowa, spokój znajduje w rysunku, a szczerym uśmiechem leczy świat po trochu.
Aparycja
Osobowość
Umiejętności
Historia
Relacje
Ciekawostki
Wątki
Indywidualne
Eventy
Virgil, z natury rozgarnięty i przykładny, zawsze ma w swoim wyglądzie tę szczyptę chaosu, artystycznego, może zwierzęcego, która zaburza jednolite wyobrażenie o grafiku. Kędzierzawe włosy, pozostawione same sobie w kwestii ułożenia, a i rzadko kontrolowane w długości, swym rozwichrzeniem dopełniają wrażenia, że metalicznie szare, bystre oczy nie zwykłymi czarnymi kosmykami są przysłaniane, lecz istnym burzowym niebem, głęboko ciemnym, pełnym błyskawic w postaci jasnych pasm, znamion odziedziczonych po matce. Przegarniająca je dłoń jest śniada, skóra na niej stwardniała i wyrobiona przez marmur, czasami poraniona przez drobne skaleczenia od nożyka do drewna. Nie przeszkadza im to jednak, żeby okazać subtelność w ruchach, precyzję w kreślonych liniach rysunku, czy łagodnie utulić kogoś przez cieplejsze od reszty ludzi ciało.
Jeśli ktokolwiek wyobrażał sobie wilkołaka jako postawną osobę, dobrze zbudowaną i solidnie umięśnioną, na pewno zdziwiłby się na widok Vi. Mężczyzna jest smukły i lekki, wysoki na całe metr osiemdziesiąt trzy, chowa się nieco pod warstwami przydużych koszulek i luźniejszych koszul. Mięśnie jedynie delikatnie rysują się pod skórą na skutek wymagającej aktywności ruchowej w wilczej postaci, ale nawet ona nie szczyci się zbyt dużą tężyzną fizyczną. Wilcza bestia, mierząca prawie dwa metry w kłębie, jest szczupła, przodując nie w sile, a w zwinności i szybkości. Gęste, ciemne futro ze swymi jasnymi akcentami w ciągu nocy prawie scala wilkołaka z otoczeniem.
Za swoją pośrednią formą, połączeniem wilka i człowieka, Vi nie przepada, otwarcie mówi o tym, że jest zwyczajnie odstraszająca i nieprzyjemna. Ciało wyraźnie wyciąga się w górę, okrywając się futrem przy dłoniach zakończonych pazurami, nogach i karku. Sierść ciągnie się wzdłuż kręgosłupa aż do ogona, który także w tej formie wilkołak posiada. Twarz na bokach zyskuje futro, zęby zaś się wyraźnie zaostrzają, w szczególności kły. Lekko spiczaste uszy są całkiem urocze na tle hybrydowej postaci.
Nie taki wilk straszny, jak go malują – można by się spierać, że fizyczne ciepło Virgila pochodzi prosto od jego szczerego wnętrza i łagodnego charakteru. Rozważny, nie unosi się łatwo i nie poddaje skrajnym emocjom, woląc zastanowić się, przemyśleć i dopiero potem odezwać, z uśmiechem dobierając właściwe słowa. Nie lubi oszukiwać ludzi, dużo swobodniej czuje się w rozmowach, w których może otwarcie powiedzieć, że o czymś woli teraz nie rozmawiać, lub coś jest sekretem, możliwym do wyjawienia potem. Pomimo zranień i doświadczeń wykorzystania przez bliskie mu osoby, Vi pozostaje tak samo otwartą osobą, jak niegdyś, nie chowa swego serca przed innymi i okazuje dobroć, na którą każdy według niego, nawet ci, którzy go okłamali, zasługuje.
Wilk to zwierzę stadne – tych, których można nazywać przyjaciółmi i rodziną trzeba cenić ponad wszystko. Niezwykle oddany innym, Virgil swoich najbliższych zawsze otacza bezgraniczną troską i czułością. Empatyczny, wysłucha i udzieli dobrej rady oraz pomocy, jak tylko może, nie chcąc nigdy, żeby ktokolwiek z jego otoczenia czuł się samotny. Jeśli jest okazja, lubi z kimś popsocić, pośmiać się i zwyczajnie mieć frajdę z tego, że mogą razem spędzić czas.
W tym wszystkim tylko wilkołak zapomina czasami o sobie. Choć logika może podpowiadać co innego, Vi niepotrzebnie zrzuca winę na siebie za błędy innych ludzi, mówiąc, że do czegoś by nie doszło, gdyby on wcześniej coś zrobił. Mógł zawsze być nieco bardziej odpowiedzialny, może trochę mniej naiwny… Poza tym Vi co prawda nie pozwala kąśliwym i negatywnym uczuciom przejąć kontrolę w jego wypowiedziach, to w jego zamyślonym spojrzeniu można dostrzec cień akceptacji rozczarowania dla rzeczy, które na dobrą sprawę nie miały jeszcze okazji się wydarzyć. Weszło mu w nawyk, żeby wszystkie swoje nadzieje trzymać na krótkiej wodzy.
Będąc wilkołakiem, Vi przede wszystkim posiada zdolność przemiany w pełnego wilka oraz w hybrydę człowieka i wilka, z czego w tę formę przeobraża się wyjątkowo rzadko, mając do niej wewnętrzną awersję. Obie zapewniają mu zwiększoną wytrzymałość fizyczną, lecz także wszystkie jego zmysły są wyostrzone. Prawdopodobnie ze względu na urodzenie się wilkołakiem, Virgil zachowuje również część lepszych zmysłów w ludzkiej postaci. Wzrok pozostaje normalny, jednak słuch i powonienie są nieporównywalnie do zwykłego człowieka czulsze. Słuchawki to jedna z najdroższych rzeczy, jaką grafik trzyma w torbie, ponieważ muszą bardzo starannie wyciszać otoczenie, zaś zmachany użytkownik siłowni bez prysznica sprawnie zmusza go do przejścia na drugi koniec metra. Przez wilkołactwo mężczyzna może nosić z biżuterii wyłącznie złoto, srebro boleśnie parzy ciało.
Mimo nauki kontroli nad swoimi przemianami od dziecka Vi w genach ma zapisaną (raczej niezbyt przyjemną) umiejętność do emocjonalnych, niekontrolowanych przemian. Silne emocje, od gniewu, przez palący żal aż nawet zauroczenie, mogąc szukać ujścia w nim poprzez nagłą przemianę w wilka, jeśli mężczyźnie nie uda się w porę opanować. Ze względu na swój charakter, takie zachowanie jest wręcz niespotykane u niego. Księżyc także gra tutaj rolę – łatwiej będzie go wyprowadzić z równowagi i doprowadzić do nagłej przemiany w okolicach pełni, niż w czasie nowiu.
Jeśli chodzi o sztukę, Vi nie jest pierwszym z brzegu artystą. Regularnie od kilkunastu lat ćwiczy swoje umiejętności rzeźbiarstwa, odkładając pieniądze na coraz to nowsze i bardziej wyspecjalizowane kursy, a przez jego rzeźby przemawia ciężka praca i oddanie detalom. Szuka linii, postaci, które może wyciągnąć z marmuru, poza studiem jak nie rysuje zamówienia, to trenuje kreskę. W domu rodziców cały czas piętrzą się pudła szkiców.
Virgil był zawsze dobrym uczniem, trzymającym się nieco z boku i robiącym dużo więcej na zajęcia artystyczne niż inni. Z początku nikt się tym nie przejął, ot, pasja, rozrywka, lecz kiedy wilkołak zaczął poważnie rozważać zajęcie się sztuką w przyszłości, powodem zgrzytów w rodzinie nie była już tylko przyjaźń z tym przeklętym hybrydem. Rodzice usilnie próbowali wytłumaczyć Vi, że zabierze go to donikąd.
Problem nasilił się w momencie, gdy młodszy brat, Valerius, poważnie zachorował, a jego leczenie zaczęło pochłaniać większość oszczędności rodziny. Nie było wiadomo, jak szybko wyzdrowieje, więc rodzice przygotowali się na długoterminowe wydatki. Wtedy do niego dotarło, że może rzeczywiście powinien zacząć brać bardziej bliskich pod uwagę w planach na studia. Wybrał więc grafikę – najbliższy sztuce kierunek, który jego rodzice mogli zaakceptować, i który zapewniał odpowiedni dochód. Szkoda, że najlepszym przyjaciel nie był na tyle wyrozumiały.
Mimo wszystko Vi nigdy nie zaprzestał kształcenia się w rzeźbie i nawet starał się o stypendium z jednego dodatkowego kursu, lecz dobre serce łatwo jest rozpoznawane i wykorzystywane przez mniej szlachetnych ludzi. Stypendium nie uzyskał, bo ktoś użył jego ciężkiej pracy i nazwał własną. Pierwszą pracę stracił przez porównywalną głupotę. Powinien był się wcześniej na nich poznać, wcześniej zrozumieć, że nie jest niczym więcej dla nich, a drugim wyborem.
Postaci
- Seymour Silverthorn – pamięta wieszanie w pokoju plakatów z Seymourem i rysowanie go co drugą stronę w notatniku, szczerząc się jak zauroczony szczeniak, jeden z miliona podobnych fanów. Tylko że nie każdy fan dostaje możliwość pracowania dla swojego ulubionego muzyka, nie każdy zakochuje się w nim, wmawiając sobie, że przyjaźń mu jednak wystarczy i nie każdy ląduje potem na kolanach byłego czarodzieja, próbując złapać oddech po łaskotkowym ataku. Vi kochał wiele osób w swoim życiu, lecz nikt nie odwzajemniał jego miłości w sposób, w jaki Seymour to robi, jakby każdy pocałunek był wygraną, każdy uśmiech najpiękniejszym widokiem, każda noc najlepszą. Opryskliwy, klnący na wszystko muzyk dopiero przy wilkołaku pokazuje, jak spragnionym ciepła i uczucia jest, jak głęboko przeżywa uczynione mu krzywdy, które stara się chować przed całym światem pod maską luźnego humoru, lecz Vi umie rozszyfrowywać go lepiej niż ktokolwiek inny. Uwielbia oglądać, co szczera miłość robi z Seymourem, bo tylko dzięki niej mężczyzna staje się przesłodkim łobuzem, pijanym nicponiem mającym masę pieszczotliwych słów i uroczych pomysłów na podorędziu. Jego Księżyc, bo gdy noc przychodzi, metaliczne, wilcze ślepia nie zwracają się ku niebu, lecz patrzą na ukochanego czarodzieja.
- Ignis – wokalista jego ulubionego zespołu, zdecydowanie łatwiejszy do ojebania i wyprowadzenia z równowagi (w większości przypadków przez Dantego), niż mogłoby się Virgilowi wydawać.
- Ilara Rackham – znajomość, która zaczęła się od sprawy bardzo nietuzinkowej, przez którą Virgil musiał poważnie zastanowić się, czy to on przyciąga wariatów, czy to oni po prostu lgną do niego. Pani detektyw, kompanka do kieliszka, kobieta o interesującej wiedzy i dobrym guście w sztuce.
- Bernard de la Vega – dwa wilkołaki, pełnia, stara stacja benzynowa. Brzmi jak przepis na początek pięknej przyjaźni. Vi coś ma szczęście do tworzenia takich z muzykami.
- Bashar Karim – bardzo się cieszy, że poznał osobiście tego sławnego lekarza z rozkochanych opowieści Dantego i potwierdził swoje przypuszczenia o nim. Troskliwy, czuły i opanowany mężczyzna jest dokładnie tą osobą, której Dante potrzebuje, a także, jak Vi zdążył zaobserwować, działa to w dwie strony – chaotyczny syren dba o to, by pan doktor nie znudził się w swoim kieracie. Wilkołak wysyła czasami Basharowi śmieszne zdjęcia Dantego z baru.
- Dante Aemilia Selachinius – za długo już się przyjaźnią, żeby to liczyć, za dużo razem przeżyli, żeby to wymieniać. Przyjaźń z problematycznym syrenem zawsze była jednym z tematów sporów w wilkołaczej rodzinie, lecz nawet rodzice Virgila muszą przyznać, że cokolwiek by się nie działo, Dante zawsze będzie tą osobą, na której ich syn może polegać.
Rodzina
- Magia Polla Moeris – gdy w liceum ktoś jest wzywany na dywanik, każdy wie, że przed dyrektorką Moeris nie ma co się wygłupiać i kombinować. Charakter ma równie silny, co wilkołacze ciało, lecz również ciepły oraz troskliwy dla rodziny i tych w potrzebie. Podpora rodziny, trzyma wszystkie sprawy pod kontrolą i zawsze szuka nowych rozwiązań, gdy inni się załamują. Wciąż nie potrafi do końca zrozumieć swego najstarszego dziecka i jego wyborów, ale pomału się stara.
- Lorenzo Moeris – pan profesor wilkołak, wykładowca uniwersytecki novendyjskiego, z wiecznie obecną w ręku książką. Słucha, nie krzyczy i jest bardziej skłonny do korzystania ze słów, jednak rodzinę stawia na piedestale, który będzie bronił kłami i pazurami, jeśli tylko zajdzie taka potrzeba.
- Valerius Moeris – wilcze oczko w głowie rodziny. Val może i jest wszystkim tym, czym rodzice chcieliby, żeby Virgil był, lecz wilkołak nie widział w tym nigdy powodu do kochania młodszego brata choćby krztę mniej, zawsze będąc gotowym do rzucenia wszystkiego i wyratowania wygadanego szczeniaka z opałów, żeby potem natłuc mu rozumu do głowy. Student prawa, żywiołowy i z małą ilością taktu.
- Dorian i Aleandro Moerisowie – Wujek Dorian jedynie z nazwy jest bliźniakiem Magii, bo oboje różnią się dosłownie wszystkim. Razem ze swoim mężem Aleandro prowadzą hotel i próbują nie zwariować przez dorastające im, wilkołacze dzieci.
- Basileo, Bertolfo i Bonifacia – Troje Jęźdzców Apokalipsy, niszczyciele świętego spokoju wszystkich wokół, geniusze figlarstwa albo po prostu trojaczki Doriana i Aleandro.
- babcia Heloiza Moeris – najstarsza w stadzie, głowa rodziny.
Inni
- Eneasz Ilion – odmieniec, który zauroczył Vi momentalnie na pierwszym roku studiów. Wilkołak gdzieś w środku czuł, że ta relacja nie będzie dla niego dobra, lecz bardzo wrażliwe, wciąż leczące rany serce tak bardzo potrzebowało czyjejś bliskości i uczucia.
- Długie posiedzenia w mieszkaniu Seymoura i spędzanie tam kilku nocy pod rząd oraz pełni szybko doprowadziło do przeprowadzki Vi. Na początku bał się, że ta zalegająca w każdym kącie czarna sierść będzie przeszkadzać byłemu czarodziejowi, lecz przecież wszystko, co było związane z jego wilkiem, muzyk kochał i prędko wielki pluszak zadomowił się w nowym miejscu, przechadzając się między pokojami swobodnie. Ściany ozdobił zdjęciami, półki swoimi przeróżnymi tworami.
- Jeśli słuchawki nie zagłuszą otoczenia, na pewno starannie zrobi to Vox Metallica, zespół, który niejednokrotnie wyciągnął go z dołka swoją muzyką. Do tego bardzo często puszcza nagrane telefonem kawałki śpiewane przez Seymoura.
- Uwielbia zabawy z piłką lub patykiem pod postacią wilka, choć nigdy się do tego otwarcie nie przyzna. Ale Seymour i tak wie, że najłatwiej go rozproszyć tenisówką.
- Palenie stało się luźnym nawykiem, od którego Vi ostatnio więcej odchodzi. Stres jednak często zachęca, by sięgnąć po papierosa, jak to było za pierwszym razem, gdy zapalił.
- Niekiedy nie ma czasu, żeby pojechać do studia i rzeźbić, zadowala się więc wycinaniem w drewnie przeważnie małych figurek zwierząt.
Enter Two Clowns
Seymour i Virgil
Był bardziej niż gotów, żeby gołymi rękami udusić Dantego za podsunięcie jego nazwiska managerowi Vox Metallici i polecenie go jako odpowiedniej osoby do wykonania projektu nowej okładki. Ale potem, na skutek zabiegów syrena, Virgil zaczął spędzać więcej czasu z chłopakami, zaprzyjaźnił się z nimi, a przede wszystkim złapał kontakt ze swoim ulubionym muzykiem – Seymourem, byłym czarodziejem urzekającym wilkołaka nie tylko swoim wyglądem z plakatów. Może Vi trochę wypatruje kolejnych spotkań, może szuka coraz częściej możliwości, by zobaczyć się z gitarzystą i pogadać… Tylko żeby jego nadzieje na cokolwiek ponad fajną znajomością nie urosły za bardzo.
Urosły bardzo, w dodatku szybko. Vi nie potrafi określić dokładnie momentu, gdy zaczął wyobrażać sobie, że Seymour mógłby częściej do niego przychodzić na burgery, że mógłby stanąć bliżej, objąć go ramieniem, a wilkołak by się ani trochę nie obraził, tylko wsunął mocniej w szafirowej objęcia. Rzeczywistość rozbiła te marzenia jak pędzący pociąg, uświadamiając mu, że nigdy nie będzie lepszą opcją od Ignisa i powinien jakoś pogodzić się z tym. Tylko że wilcza miłość szarpała się wściekle na łańcuchu, nie godząc się na kaganiec i klatkę – zerwała z siebie ograniczenia, pognała na próg Seymoura, chcąc wyznać wszystko, nawet jeśli potem miało przyjść odrzucenie. Vi pamiętał, że mówił dużo, bardzo dużo, a potem przestał się trząść z zimna, bo Seymour objął go ciasno i mówił niewiele, bardzo niewiele, lecz parę słów wystarczyło, by go ogrzać, jeden długi, głęboki pocałunek sprawił, że Vi został w mrok mieszkania, nie pytając o wyjaśnienia.
Ciężar opadł z serca, oboje odetchnęli, zrozumiawszy, że cały ten czas pragnęli tego samego. Nie mogli już bez siebie wytrzymać, umawiali randkę po randce, spędzali razem czas w studiu, przytulali się w pełnię, Seymour zapewniał swojego Pluszaka, że kocha go w każdej formie, Vi zapewniał swój Księżyc, że udźwignie razem z nim każdy bagaż przeszłości. Zamieszkali w końcu razem, zaś stojące przed nimi wyzwania nie wydawały się wcale takie straszne, skoro mieli siebie. I nieważne, jak bardzo gorsza od obiadu u Moerisów jest wieczerza w posiadłości Silverthornów – Vi przyjmie na siebie wszystkie słowa Cedrika i zapewni go, że jego syn jest w dobrych łapach.
Wyprawa do Thornhaven przyniosła wiele nieoczekiwanych wyzwań, bo słuchać o bestii, a stanąć z nią twarzą w twarz to są dwie różne rzeczy. Cedric Silverthorn okazał się mężczyzną naprawdę chłodnym, nieprzystępnym i wyglądającym praktycznie jak Seymour za trzydzieści lat, jeśli ten by się nigdy nie uśmiechał. Na jego niewygodne pytania i prywatną rozmowę w bibliotece z Vi, przygotowaną niczym pułapka na wilka, łatwo się było zezłościć i oburzyć, ale wilkołak bardzo szybko dostrzegł prawdziwe powody działań Cedrika – wszystko, co robił, robił z miłości do synów, chociaż nie potrafił tego okazać. Virgil manewrował między gniewem Seymoura a rozdzierającym chłodem Cedrika, starając się pokazać jednemu, że jego ojciec nie jest golemem, a drugiemu, że jego syn jest bezpieczny. Wyjazd jednak nie obfitował jedynie w ciągłe bitwy – Seymour i Virgil zdołali pobawić się w chowanego, zwiedzić ogród, polatać na pełnej prędkości na miotle i po prostu spędzić ze sobą czas w rodzinnym domu byłego czarodzieja, źródle tak wielu jego blizn. Bo choć chwile te były miłe, każdej z nich towarzyszyła przykra nuta, wspomnienie samotności, które Vi starał się ująć w dłonie i ogrzać, by nie bolały tak, jak dawniej.
Powrót do Stellaire był jak wzięcie pierwszy raz oddechu od długiego czasu. Mimo wszystko Cedric był osobą niełatwą i opuszczenie jego zasięgu przyniosło nieopisaną ulgę. Wolny czas od bojowych zadań wykorzystali w pełni, ale już niedługo praca nad nową muzyką w studiu Voxa pochłonęła Seymoura, więc Vi niezmiennie był przy nim, by przypomnieć mu, że nie jest on golemem i potrzebuje wytchnienia.
Tamta randka nie zapowiadała niczego złego. Ot, kolejne wyjście do restauracji, a jednak Vi nie mógł pozbyć się dziwnego uczucia, że coś jest nie tak. Gdy poszedł do łazienki, został zaskoczony przez Eneasza, swojego byłego chłopaka, który wykorzystał go w przeszłości. Tak, jak i wtedy, tak i teraz nie miał on dobrych zamiarów względem wilkołaka i zaszantażował go zdjęciami jego i Seymoura zrobionymi z ukrycia. Ich związek, wciąż będący zupełnie prywatną sprawną, miał stać się nowym newsem, jeśli Vi nie dostarczyłby astronomicznej sumy pieniędzy na czas. Działając w stresie i obawie, Virgil zgadza się na ten układ. Przemilcza sprawę przy Seymourze, wierząc, że Eneasz już raz próbował go zniszczyć i jest jego problemem do rozwiązania, muzyk nie potrzebuje kolejnego obciążenia. Będąc pod ścianą, Vi decyduje się spieniężyć bezcenne kolczyki od Seymoura, jedyne, co posiada, a co ma wystarczającą wartość, by pokryć koszt szantażu. Jak jednak sprzedać coś, co jest wspomnieniem, uczuciem, co nie ma ceny? Ze łzami w oczach żegna się z kolczykami, gdy wydaje mu się to jedynym wyjściem z sytuacji.
Eneasz otrzymuje swoje pieniądze, ale koszmar się nie kończy. Zdjęcia jednak pojawią się w prasie, internet wybucha, Norbert zwołuje spotkanie z Voxem. Vi siedzi jak otumaniony, nie mogąc uwierzyć, że drugi raz w życiu dał się tak samo wykiwać. Wyznaje całą prawdę, łamiąc przy tym serce Seymoura. Ich związek, zawsze pełen czułości i pluszowości, przypomina teraz twór skłądający się z żali oraz bólu i żaden z nich nie wie, jak nawigować czymś takim ani jak podjąć dyskusje, gdzie zacząć naprawy i czy są one jeszcze możliwe.
Zakończone
Są w tobie dwa wilki
Bernard i Virgil
Chciał tylko wejść po wodę i batonik na tę prawie opuszczoną stację, nie zajść za skórę jej właścicielowi tylko dlatego, że postawił tam nogę!
Detektywi od siedmiu boleści
Ilara i Virgil
W jednej chwili przechadzasz się po korytarzach muzeum, ze zmarszczonymi brwiami oglądając puste miejsca na ścianach, w których normalnie wisiały jedne z najznamienitszych dzieł, w drugiej uciekasz przez te korytarze z dopiero co poznaną amatorką sztuki, na plecach nosząc karteczkę podejrzanego o kradzież obrazów. No to tyle by było ze spokojnego czwartku, trzeba oczyścić się z zarzutów i odnaleźć sprawcę pokracznymi metodami.
Wciąż bez konkretnych tropów, Ilara z Vi decydują się na uczestniczenie w aukcji obrazów dla ludzi z wyższych sfer. Nie mija godzina, a dwójka detektywów amatorów rozpoczyna sianie zamętu wśród gości, starając się odkryć powód obecności znajomego pracownika muzeum na tak ekskluzywnym evencie.
Indywidualne
31 lipca 2024
Wilk wyje tylko do jednego księżyca
Nie potrzeba wiele, by spędzić dobrze przed urodzinowy wieczór – piwo, pizza, kanapa i wilczy głos, opowiadający o tym, od jak dawna Vi marzył o Seymourze
10 października 2024
Dla Najukochańszego Księżyca
Seymour tyle utracił z dzieciństwa, tyle prostej radości nie zaznał, że Vi zamierza dopilnować, by w swoje urodziny bawił się niczym dziecko, próbując odnaleźć swojego Pluszaka przy pomocy zmyślnie rozstawionych wskazówek.
10 października 2025
Dla Najsłodszego Księżyca
W urodziny Seymoura Virgil postanawia zaopiekować się jego pasją do mioteł i zabiera go na specjalny tor, gdzie wpierw może pokibicować, a potem samemu przelecieć się po całej długości. Jego uśmiech jest bezcenny, dziecięca wręcz radość rozbrajająca i Vi nie może się nadziwić, ile wolna przestrzeń i jeden zaklęty kijek są w stanie wywołać szczęścia.
Aeneis
Gdy Vi był jeszcze na studiach, poznał chłopaka imieniem Eneasz, który brał od niego wszystko, co chciał – ciepło, talent, czułość. Niewiele czegokolwiek mu zostawił, po miesiącach związku odwracając się do Vi plecami i nigdy więcej nie patrząc za siebie. Historia o tym, jak jego marzenia zostały zabrane, a serce złamane, lecz Vi i tak otworzył je potem na nowo dla kolejnych osób.
Malacoda
To były tylko żarty, pójść do jasnowidza i wysłuchać głupich przepowiedni, które nie powinny mieć żadnego znaczenia. Lecz gdy słowa starca okazują się dziwnie trafione i niepokojąco prawdziwe, Virgil i Dante poddają się ich wpływowi bardziej, niżby tego chcieli, nie mając pojęcia, jaką właściwie przyszłość opisał im Malacoda.
Shorty
20 lipca 2024
Dzień Księżyca
Święta ku czci bogów muszą być głośne i huczne, Vi jednak jest przekonany, że ten niewielki piknik na wzgórzu urzecze ni mniej jego ulubione bóstwo.
31 października 2023
Halloween
Seymour biegnie, Vi za nim, Ignis z Dantem gdzieś indziej uciekli, za nimi pędzi morderca, a oni nie mogą przestać się śmiać i krzyczeć z kolejnej próbującej ich wystraszyć zjawy.
listopad 2023
Opovember
Mój brat wilkołak
Czyli mniejsze i większe wybryki młodego Virgila i jego brata Valeriusa.
Udane łupy
Jak wyjątkowa załoga piratów świętuje kolejną owocną kradzież ładunku ze szlacheckiego statku.
Ballada o Magii Przyjaźni
Virgil, królewski druid, nigdy nie poczuwał się do roli bohatera, ale gdy jego królestwo znalazło się w niebezpieczeństwie, nie wahał się ani chwilę, by podjąć walkę. Poza tym ktoś musiał zająć się Dantem i tą piątką bardów-przybłęd.
grudzień 2023
Yule
Nie ma to jak święta z rodziną, gdzie niewiele potrzeba, żeby wszystko ogarnął chaos, a domownicy pogrążyli się w żywiołowej dyskusji, takiej najchętniej poświęconej życiu prywatnemu Virgila.
styczeń 2024
Nowy Rok
Czy chciał się zobaczyć z Seymourem na Nowy Rok? Tak. Czy wyszedł przy tym na debila? Zdecydowanie. Czy potem serce mu nie wyrabiało przez widok Seymoura na noworocznym koncercie? Jak najbardziej.
17 czerwca 2024
Tęczowy Rift
Gwiazda (I) [AU]
Jego ukochany bóg, patron nocy okrywający co wieczór świat całunem ciemności i blasku księżyca, proponuje Vi gwiazdkę z nieba, lecz rzeźbiarz ma nieco inne pragnienia.
sierpień 2024
AUgust
Co ludzką ręką zostało skrzywdzone, musiało ludzką ręką zostać uleczone
Życie jest cierpieniem, jest trudne. Świat jest przeklęty. Ale wciąż znajdujesz powody, by żyć dalej – dla Virgila, wilczego ducha lasu zmuszonego do wybrania stron w konflikcie natury z postępującą, ludzką cywilizacją, nowym powodem do życia okazuje się więź z paniczykiem, synem Żelaznego Człowieka. Seymour pachnie smarem i bułeczkami na parze, uśmiecha się uroczo i gra pięknie na mandolinie. Nie boi się wilka, bo pragnie tego wilka poznać. Jest dowodem, że człowiek może żyć razem z przyrodą i ją kochać.
It’s gonna get to your heart
Nikt nie obiecywał, że licealne życie będzie łatwe, pod względem zajęć oraz relacji, ale Vi ma już zwyczajnie dość poniżania, dość patrzenia na sposób, w jaki Megajra traktuje Seymoura. Virgil nigdy nie miał za wiele wiary w siebie, lecz tego jednego jest pewien – że z nim byłoby młodemu Silverthornowi po prostu lepiej, bo go Vi naprawdę kocha. Seria nastoletnich wzlotów i upadków, zakończona sukcesem i szczęśliwymi latami po opuszczeniu murów szkoły przez ekipę.
Where would you rather die? Here, or in a Jaeger? (II)
Spotkany na Kodiak komandos Silverthorn jest dla świeżego kadeta jedynie nauczycielem i skrytym obiektem westchnień, Vi nie robi sobie nadziei, że kiedykolwiek mogłoby być coś z tego więcej. Może dlatego to wrażenie, że pasują do siebie tak idealnie, jak dwaj piloci powinni, sprawia mu tyle bólu.
31 października 2024
Halloween
Would you offer your throat to the wolf with the red roses? (II)
Czerwony Kapturek i Wielki Zły Wilk podbijają festyn halloweenowy swoją pluszowością i rozbrajającymi uśmiechami.
listopad 2024
Opovember
Koń [AU]
Nie potrzeba wcale wierzchowca pochodzącego prosto z królewskich stajni, żeby ścigać się z rączymi rumakami.
Słuchawki, Pył, Zespół, Szczęście, Buty i Miłość
z serii Aeneis
Eneasz nigdy go nie kochał, ale po wszystkim, co wydarzyło się z Dantem, Virgilowi było tak łatwo się okłamywać przy nim, że jest inaczej. Robił wszystko, by Eneasz go nie zostawił, pozwalał się wykorzystywać, a na koniec i tak to on pytał siebie samego, co zrobił źle.
Instrument
z serii Malacoda
Rozkosz jego głosu jak dźwięk ulubionego instrumentu zawładnie tobą i innego już nie zapragniesz. Szukaj wzrokiem błękitu, co jaśnieje na twój widok i łuną ciepła cię otacza, choć blask jego tak chłodny się wydaje.
Zadanie (II)
Umysł ścisły, potrafiący rozwiązać zadania z fizyki przy śniadaniu i dobrać metal o najlepszych właściwościach na biżuterię dla swojego wilka, nie ogarnia, czym jest szczypta soli ani ile wody w garnku powinno być na makaron. Na szczęście Vi mu pomoże. Jeśli nie umrze ze śmiechu w międzyczasie.
Butelka (I)
Vi uwielbia oglądać, jak Seymour spełnia się w muzyce i rozwala wszystkich na koncertach, ale nic nie może poradzić na to, że wilcze serce tęskni, gdy ukochany artysta rozbija się po świecie w czasie trasy koncertowej. Ta rozłąka im obu nie służy i coś trzeba zdecydowanie zrobić, zanim obaj się kompletnie załamią.
grudzień 2024
Yule
All I want for Yule (II)
Pierwsze wspólne Yule z Seymourem, więc oczywiście były czarodziej musiał przejść rodzinny, świąteczny chrzest – zostać obsypany prezentami na wspólnym obiedzie.
styczeń 2025
Nowy Rok
Why don't you come with me, little wolf / On a magic carpet ride? (II)
Z serii „Seymour wpadł na genialny pomysł, jak nałobuzować i rozpieścić swojego wilka bez mówienia mu niczego do ostatniej chwili, niech ma Pluszak zdziwko”. Pomysł z wyjazdem do Sallandiry go totalnie zaskoczył i urzekł wszystkimi atrakcjami, a najbardziej podobał mu się ten łobuz w czarnych okularach przeciwsłonecznych.
14 lutego 2025
Walentynki
I'm a Wolf Girl and I'm gonna put a spell on you (I) [AU]
Vira, jak na zdesperowaną i zauroczoną lesbijkę przystało, sięga po ostateczny środek mający pomóc jej zatrzymać na dłużej w mieście swoją wymarzoną czarodziejkę – wykonuje eliksir miłosny i liczy, że przy jego pomocy zdoła rozkochać w sobie Sigourney.
czerwiec 2025
Tęczowy Rift
Tęczowe Runy (II)
Przez swoje pochodzenia rodzina Virgila zawsze żyła nieco na uboczy, w odosobnieniu, licząc, że gdzieś wśród wielu rozbitych krain Fiary znajdą dla siebie bezpieczne miejsce. Często wypędzani, postrzegani jako zagrożenie, nauczyli się nie polegać na innych ludziach. Więc Vi, zaskoczony i poruszony dobrocią okazaną jegu bratu przez nieznajomeg maga, postanawia w podzięce towarzyszyć mu, aż młody mężczyzna odnajdzie swój cel.
sierpień 2025
AUgust
Rzeźbię cię w świetle (II)
z serii Rzeźbię cię w świetle
Śmiertelników przestrzega się przed bogami. Istnieje powód, dla którego władcy świata stoją na nietykalnym piedestale, wielbieni z oddali. Virgil, pokorny rzeźbiarz, wciąż nie rozumie, jak to się stało, że to właśnie nim zainteresowało się bóstwo księżyca, które w dodatku zażyczyło sobie własnej rzeźby. W obawie przed rozzłoszczeniem boga Vi przemierza własną pracownię niczym spłoszona mysz, bojąc się zbyt długo spojrzeć w szafirowe oczy.
Mazury
Babcia mówiła, że jak się Wilczkowi jakiś chłopak spodoba, to powinien go na Mazury zabrać, na jej działkę, żeby wyznać swoje uczucia. I jak to wnuczek słuchający gadania starszych, brał te słowa z przymrużeniem oka, kiwając głową, uśmiechając się do babci, mówiąc „pewnie babciu, tak zrobię”. Wszystkie swoje romanse Wilczek trzymał pod kluczem w Warszawie i tak miało pozostać. No a potem pojawił się Szymek.
Clair Obscur AU
Od Virgila – When one falls, we continue (II)
Od Seymoura – Tomorrow comes (I)
Od Ashera – Tomorrow comes (II)
Ekspedycja 34 została rozgromiona zasadzką, a jej niedobitki próbują stawić czoła okrutnej rzeczywistości. Asher, Lilian i Seymour szukają bliskich na plaży oraz jakichkolwiek wskazówek, tymczasem Ilara i Virgil stawiają czoła niebezpieczeństwom czyhającym na kontynencie, gdy nieoczekiwanie dołącza do nich Theo. W tej poszarpanej, pogubionej grupie nic nie jest pewne, a emocje biorą górę nad niejedną osobą.
31 października 2025
Halloween
Spooky Scary Werewolf
Jeden młody wilkołak to jest problem, a dwójka młodych wilkołaków to jest fabryka nieskończenie problematycznych pomysłów. Młody Virgil wraz z Valeriusem wymyślają plan idealny na pozyskanie jak największej liczby cukierków poprzez straszenie innych dzieciaków.
listopad 2025
Opovember
Zemsta
Zawsze należy uważać na to, czego sobie życzymy.
Przeszłość
Mycie wielkiego, niesfornego wilka nigdy nie należało do prostych zadań.
styczeń 2026
Nowy Rok (II)
Święta, dziesiątka wilkołaków, w tym trójka żywiołowych dzieci, i jeden czarodziej pośród nich – co może pójść nie tak?
14 lutego 2026
Walentynki
Od Seymoura – Walentynki (II) [AU]
Od Virgila – Walentynki (III) [AU]
Od Seymoura – Walentynki (IV) [AU]
Virgil, nieśmiały kwiaciarz, zostaje wciągnięty przez Dantego w kolejny z jego inaczej genialnych pomysłów – jadą do studia tatuażu, gdzie jeden z najlepszych artystów ma wykonać dla niego coś wyjątkowego, związanego z jego partnerem. Jak się okazuje, ów tatuażysta jest bardzo przystojnym, utalentowanym i ciekawym mężczyzną, który nie wywietrzał z głowy kwiaciarza po pierwszym spotkaniu. Jak jednak miałoby cokolwiek między nimi zaiskrzyć, gdy Virgil tylko tak układa jakieś tam wiechcie, a Seymour tworzy prawdziwe dzieła sztuki?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz