Let your dreams outgrow the shoes of your expectations

phamoz

Hotaru
Satō

Wiek: 27 lat
Data urodzenia: 16.08
Płeć: kobieta
Rasa: człowiek
Pochodzenie: Senkawa, Matsukaze
Zawód: pomoc domowa, aspirująca tancerka
Opis: cicha i delikatna, niczym rozkwitła wisteria. Nikt nie przypuszczałby, że musiała uciekać z kraju, przez skandal, którego była powodem.

Aparycja

Osobowość

Umiejętności

Historia

Relacje

Ciekawostki

Wątki

Indywidualne

Eventy

Mimo egzotycznej urody, jest w niej coś, co sprawia, że nie przyciąga wzroku, w jakiś niewyjaśniony sposób umykając uwadze wszystkich wokół. To pewnie kwestia tego, że najczęściej trzyma się na uboczu, nieco w cieniu, stojąc tak, by nikomu na pewno nie zawadzić, nawet, jeśli nikogo wokół nie ma.

Blada skóra, starannie zaczesane włosy, schludne ubrania w łagodnych, stonowanych kolorach, i splecione dłonie. Hotaru dba o swój wygląd, zawsze starając się założyć coś stosownego do okazji, lecz nie nadto szykownego i przyciągającego uwagę. Większość swoich stylizacji dopełnia jakimś drobnym, senkawańskim akcentem - a to nadruk na tkaninie jest inspirowany typowymi dla tego kraju wzorami, a to w upiętych włosach można dostrzec tradycyjną ozdobę. Ze swą pensją pomocy domowej i aspirującej tancerki, Hotaru nie może sobie pozwolić na różnorodność i dużą liczbę ubrań. Kobieta stawia więc na kilka podstawowych elementów stroju, stanowiących uniwersalną bazę, a efekt końcowy modyfikuje dobrze dobranymi dodatkami. Chyba tylko w tym, z jaką gracją i łagodnością się porusza można odkryć, czym Hotaru zajmuje się na co dzień, a przynajmniej czym chciałaby się zajmować. Lekki uśmiech, przelotny błysk w oku i to ciche nucenie, gdy wydaje się, że nikt nie słyszy…

Hotaru co prawda starała się jak najlepiej opanować novendyjski, lecz w jej głosie wciąż słychać egzotyczny akcent, a niektóre ze słów brzmią nieco topornie, nie do końca poprawnie, zbyt twardo i dziwnie, by wziąć je za naturalne.

Hotaru to wrażliwa dusza, która znajduje radość w niesieniu pomocy innym. Jest łagodna w słowach i działaniach, unika konfliktów i stara się rozwiązywać problemy bez przemocy. Jej empatia jest jej siłą – Hotaru to uważna obserwatorka, a skore do emocji i współodczuwania serce sprawia, że nietrudno jej znaleźć wyjaśnienie dla zachowania drugiej osoby. Dostrzega te drobne sprawy, które potrafią wpłynąć na nastrój drugiego człowieka, nawet, jeśli on sam nie zdaje sobie z tego sprawy. Pamięta, że pani Kaede gorzej się czuje, gdy zbiera się na deszcz, więc tego dnia bierze na siebie bardziej wymagające obowiązki związane z zajmowaniem się posiadłością państwa Fujiwara. Wie, że jeśli portier w teatrze robi się nagle bardziej opryskliwy, to dlatego, że jego ulubiona drużyna hokejowa przegrała ważny mecz, więc nie żywi do niego urazy i nie zostaje w teatrze po godzinach. Dostrzega, czyje barki dźwigają większy ciężar i jeśli może, stara się taką osobę wesprzeć, choćby miałoby to być coś tak prostego, jak niepostrzeżenie przyniesiony kubek gorącej herbaty.

Hotaru jest cicha i nieśmiała. W dyskusji nie wyrywa się ze swoim zdaniem, pozwalając mówić innym, czasem przesiadując całe spotkanie w większej grupie w całkowitym milczeniu. Nie odzywa się niepytana i często umniejsza swoje zasługi mówiąc, że nie ma w nich niczego specjalnego. Jeśli już uda się pomówić z nią sam na sam, rozmowę stara się pokierować raczej tak, by to druga strona więcej opowiadała, o sobie i swoich zainteresowaniach, o rzeczach, które są dla niej istotne. Hotaru jest dobrą słuchaczką, a jej łagodny uśmiech zachęca do dzielenia się swoimi przemyśleniami.

Niczym Senkawanka znana ze stereotypów, wiele kryje w swoim sercu i nie obarcza innych swoimi problemami. Utrzymuje akceptowalny społecznie front, starając się nie być ciężarem dla nikogo. Nie znaczy to, że kłamie albo jest nieszczera. Po prostu z gracją tancerki omija niewygodny temat, sprawnie przekierowując dyskusję na bezpieczniejsze, mniej prywatne wody.

Hotaru jest niczym spokojny promień światła, który rozświetla życie innych swoją dobrocią i miłością.

Od dziecka przyzwyczajona do tego, by samej zajmować się domem, Hotaru radzi sobie z większością domowych obowiązków. Posprząta, ugotuje, wypierze, zaceruje ubrania, do tego zajmie się małym dzieckiem i przypilnuje, żeby to starsze odrobiło wszystkie lekcje. Te umiejętności sprawiły, że początki jej życia w Stellaire nie były tak ciężkie, gdy udało jej się znaleźć pracę jako pomoc domowa. Za bardzo bała się ukazywać swe prawdziwe umiejętności, chowała je więc starannie, podając się po prostu za mało ambitną, lecz pracowitą dziewczynę zdolną zająć się całym domem.

Lecz gdy ów strach zniknie, Hotaru przeobraża się w tancerkę – artystkę zdolną ruchem dłoni złamać czyjeś serce, spojrzeniem sprawić, by już nigdy nie zapomniał. Zaklęty wachlarz roztacza magię wokół jej postaci, rozsypuje dźwięk pod zgrabnymi stopami, czyniąc każdy ruch kobiety dziełem sztuki. Naturalna wrażliwość, do pary z talentem i długimi godzinami spędzonymi w szkole tańca pod okiem surowych nauczycielek sprawiły, że zaklęty wachlarz, bezcenny artefakt pochodzący ponoć od niebiańskiego smoka i ofiarowany rodzinie Matsudaira, postanowił wybrać ją, nie zaś córkę głowy rodu, na dziedziczkę historycznego stylu tańca. Już samo to daje obraz kunsztu, którym może pochwalić się Hotaru.

Prócz tańca, Hotaru zajmowała się też innymi, tradycyjnymi dla Senkawy gałęziami sztuki, choć na ich drodze nie doszła nawet w połowie tak daleko, jak to się stało w przypadku drogi tańca. Hotaru potrafi ułożyć kwiaty stosownie do okazji i przekaże z ich pomocą swoje myśli, potrafi też posługiwać się pędzlem, stworzyć niewielki obraz. Nieobca jest jej gra na shamisenie, choć instrumentu dawno nie miała w ręku, nie mając już czasu na to, by poświęcić go w odpowiedni sposób każdej ze swych pasji.

Nikt, kto popatrzyłby na Hotaru, nie zgadłby, że oto ma przed sobą uciekinierkę i złodziejkę. Sama Hotaru też nigdy nie przypuszczała, że właśnie tak potoczy się jej życie, ale cóż może jedna młoda dziewczyna przeciw wyrokom Niebios?

Większość owego życia Hotaru spędziła w Matsukaze, niewielkiej senkawańskiej mieścinie rozlanej między przeciętymi rzeką wzgórzami, i wydawało jej się, że tak już będzie zawsze – skończy szkołę z ładnym świadectwem, bo przecież dobrze się uczyła, a potem spróbuje znaleźć jakąś prostą pracę, może biurową, na poczcie, albo na stacji kolejowej. Tak by było lepiej, bo ten niewielki sklepik, który prowadziła jej matka, to było zawsze mnóstwo pracy, a poza tym utarg był kiepski, sklepik przegrywał z większą sieciówką, tą bliżej centrum. Dziewczyna nigdy nie pragnęła rozgłosu, nie czuła też potrzeby wyrwania się z tej nudnej, wiejskiej rzeczywistości, która tak często pojawiała się w sercach jej rówieśników. Nie, ponad fortunę i bogactwo, ponad szanse i ryzyko, Hotaru ceniła spokój i ciszę, do których przywykła w Matsukaze.

Swój czas spędzany w szkole Hotaru poświęcała jednak nie tylko na powtarzanie materiału i naukę do kolejnych sprawdzianów i testów poziomujących, ale i na naukę tańca. Okazało się bowiem, że w owej małej, zapomnianej przez świat mieścinie, swą siedzibę miał relikt senkawańskiej historii – szkoła tańca Matsudaira. Niegdyś posiadłość wpływowego, szlachetnego rodu, w obecnych czasach przypominała zaklęte miejsce, gdzie zatrzymał się czas. Hotaru miała pecha, że Akihime, dziedziczka rodu i całej szkoły tańca, uczęszczała do tej samej klasy, co ona, i postanowiła, że na swój sposób weźmie Hotaru pod swe skrzydła. Pewnego dnia kazała jej pójść ze sobą do szkoły tańca, kazała też uczestniczyć w jednej z lekcji, Hotaru zaś nie miała w sobie dość siły, by powiedzieć „nie”.

I tak rozpoczęła się jej przygoda z tańcem, bo o ile do pierwszych zajęć ją zmuszono, o tyle na każde kolejne niemal biegła, pragnąc stanąć na tatami chociaż chwilę wcześniej. Starodawny budynek okazał się być czymś więcej, niż tylko szkołą tańca, i tak Hotaru zaczęła niemalże prowadzić podwójne życie, dzieląc swój czas między współczesną i zwyczajną szkołę, a historyczny pałac, gdzie siedzibę swoją miały tradycyjne sztuki Senkawy. To tam Hotaru zainteresowała się też ikebaną, to tam pierwszy raz wzięła do ręki pędzel i podjęła się gry na shamisenie, choć to taniec był zawsze jej pierwszą i najsilniejszą miłością. Lata mijały, szkoła powoli dobiegała końca, a Hotaru zastanawiała się, czy na pewno praca na poczcie albo na stacji kolejowej będzie dla niej najlepszą drogą.

Los nie dał jej jednak przemyśleć swych decyzji w spokoju. To ziarno niepewności, które ledwie pojawiło się na dnie serca, zostało zmuszone do wykiełkowania w okamgnieniu, gdy dziewczynę posądzono o kradzież magicznego wachlarza, skarbu rodu Matsudaira. Obdarzony świadomością artefakt postanowił przejść w ręce kogoś niespokrewnionego, nienależącego do rodu, lecz o wrażliwym na sztukę i taniec sercu. To jednak nie spodobało się pozostałym członkom rodu, z zewnątrz wyglądało jak skandal, było bezprecedensowe i zmusiło Hotaru do opuszczenia kraju na zawsze.

Trafiła do Stellaire, mając średnie wykształcenie, żadnych znajomości, doświadczenie w pracy w sklepie i jedną walizkę. Zatrudniła się jako pomoc domowa w posiadłości państwa Fujiwara, majętnego małżeństwa senkawańskich przedsiębiorców, szukających kogoś młodego, pracowitego i zaznajomionego z tym, jak dbać o tradycyjny, senkawański dom, będącego wsparciem dla ich starzejącej się gosposi. Hotaru idealnie wpasowała się w tę rolę i dzięki pracy udało jej się utrzymać w małym mieszkanku na obrzeżach stolicy, dzieląc czas między pracę i naukę novendyjskiego. Bo choć miała ten język w szkole, to był on nauczany w typowy dla jej kraju sposób - skutecznie do tego, by napisać dobrze testy i sprawdziany, ale mało przydatny, gdy trzeba było naprawdę się dogadać. Swoje marzenie o tańcu Hotaru pogrzebała głęboko w sobie, przez długi czas bojąc się ponownie rozłożyć swoj zaklęty wachlarz, gdy strach i poczucie winy zgniatało jej duszę. Lecz czas płynął, kropla drążyła skałę i ten ciężar w końcu zaczął pękać, a Hotaru odważyła się, by starać się o posadę w teatrze. Jak na razie jedynie jako tło taneczne dla aktorów, lecz kto wie, co przyniesie przyszłość...

Stellaire

• Annikki Hagluinyendë – przypadkowe spotkanie w domu państwa Fujiwara, jej pracodawców, z którymi Annikki miała przeprowadzić wywiad, w jakiś cudowny sposób sprawiło, że ścieżki obu kobiet zaczęły się coraz częściej krzyżować, zaś Hotaru poczuła, że w obecności Annikki łatwiej jej mówić o rzeczach, które tak skrzętnie taiła przed innymi. Od słowa do słowa, od spotkania do spotkania, ich więź i relacja rozwijała się, przechodząc od czegoś kruchego i delikatnego, do coraz głębszego i bardziej wielowymiarowego, zapuszczając korzenie w sercu tancerki, aż w końcu okazały się one na tyle silne i głębokie, że kobieta podzieliła się z dziennikarką swym największym sekretem – prawdą o swej ucieczce z Senkawy. Los postanowił jednak, że na tym historia ta się nie zakończy i w wyniku nieporozumienia obdarzy obie kobiety voucherem na romantyczny pobyt w spa. Wydarzenia w saunie okazały się przełomowe i teraz Hotaru w końcu wie, jak to jest, gdy marzenie staje się rzeczywistością.

Senkawa

• Satō Yūna (matka) – jest dla Hotaru wzorem do naśladowania, choć z zewnątrz nie da się powiedzieć, by osiągnęła w życiu sukces. Prowadzenie sklepu, posiadanie jednej córki – na senkawańskie standardy to nie jest zbyt wiele. Mimo to dla Hotaru Yūna jest kimś odznaczającym się niezwykłymi i unikalnymi cechami. Jej łagodne serce i pracowite dłonie są tym, co najbardziej ujęło duszę jej córki.
• Matsudaira Akihime (przyjaciółka) – czy przyjaciółką można nazwać kobietę szydzącą z każdego kroku, podkreślającą różnicę, między zwykłą uczennicą, a dziedziczką szkoły tańca? Hotaru uważa, że owszem, widząc w Akihime kogoś, kto zawsze jej sprzyjał i pomagał, choć pomoc ta nie zawsze była tak prosta, jak by się wydawało.

• Doskonale parzy herbatę.
• Potrafi grać na niektórych tradycyjnych, senkawańskich instrumentach.
• Jej ulubionym zajęciem, poza tańcem, jest pieczenie ciastek i medytacja.
• Nie jest uczulona na żadne zwierzęta ani pyłki kwiatów.
• Dobrze dogaduje się ze starszymi osobami.

Trwające wątki

Annikki i Hotaru

蛍狩り

(20) Hotaru czyta w domu poruszającą, ale krzywdzącą jej zdaniem książkę biograficzną o legendarnej senkawańskiej tancerce Yūgiri, której styl tańca (zwłaszcza charakterystyczne, niedomknięte gesty) głęboko wpłynął niegdyś na jej własną technikę – w lekturze dostrzega, że autorka pod płaszczykiem pięknej prozy osądza zmarłą artystkę i instrumentalnie wykorzystuje jej milczącą postać do własnych celów. Podczas spotkania z Annikki w kawiarni Hotaru, wciąż roztrzęsiona, dzieli się tym bólem, a wróżka pociesza ją, przekonując, że prawda w końcu zwycięża nad sensacyjnym kłamstwem, choć sama z niepokojem rozpoznaje na okładce książki nazwisko autorki. Rozmowa kończy się, gdy Annikki zaprasza Hotaru na spotkanie ze swoją ciocią, co wzrusza tancerkę jako gest głębszego zaufania i otwarcia się na jej życie.

(19) Annikki obserwuje w teatrze taniec z udziałem Hotaru, po czym odwiedza ją w garderobie z bukietem tulipanów, gdzie ich czuła relacja splata się z niepewnością Annikki między chęcią ukrycia związku a pragnieniem dzielenia się nim ze światem. Później Annikki odwiedza swoją ciocię Ranel, biografkę, w jej eleganckim apartamencie z widokiem na miasto – kobiety łączy szczególna, głęboka więź, mimo rzadkich spotkań, podczas których dzielą się tylko naprawdę ważnymi sprawami. Podczas rozmowy Ranel wyczuwa u siostrzenicy rumieniec i wyciąga z niej historię o poznaniu tancerki, przedstawioną początkowo jako opowieść o „dziennikarce i tancerce”, które przypadkowo się spotkały podczas wywiadu i stopniowo zbliżyły do siebie. Na koniec Annikki wyznaje wprost, że tą tancerką jest Hotaru, kobieta, która stała się dla niej wyjątkowym światłem.

(18) Hotaru przeżywa w saunie przełomowy moment – gdy Annikki ją całuje, uświadamia sobie, że od dawna na to czekała, i obie wyznają sobie wzajemne uczucia. Po tej chwili napięcie między nimi ustępuje miejsca naturalnemu, ciepłemu zbliżeniu – siedzą razem w jacuzzi, ramię w ramię, ciesząc się bliskością. Obserwując starsze małżeństwo, Hotaru z ciekawością i spokojem myśli o tym, jak buduje się taką więź na lata.

(17) Annikki i Hotaru wygrały przez przypadek walentynkowy wyjazd do spa dla par, co prowadzi do serii zabawnych, pełnych napięcia sytuacji – romantycznie urządzonego wspólnego pokoju, ciasnoty jacuzzi i wspólnej sauny. Przez cały wyjazd Annikki zmaga się ze swoimi uczuciami do Hotaru, próbując je racjonalizować, aż w końcu – gdy tancerce robi się słabo w saunie – impulsywnie ją całuje.

(16) Annikki znajduje bezpieczne, kameralne wydarzenie – Święto Przyrody dla dzieci – gdzie Hotaru może wreszcie zatańczyć publicznie. Występ, podczas którego za pomocą magicznego wachlarza opowiada legendę o Momotaro, kończy się triumfem i wzruszeniem, a tancerka odzyskuje coś, bez czego nie potrafiła być sobą.

(15) Annikki, wciąż otumaniona tańcem Hotaru, nie potrafi znaleźć słów, ale tancerka nie potrzebuje ich więcej – obydwie wiedzą, że coś ważnego wydarzyło się w tej wynajętej sali. Annikki zaprasza Hotaru do swojego mieszkania na herbatę i w salonie pełnym książek i roślin rozmawiają o marzeniach i możliwościach. Ćma nieśmiało proponuje małe, prywatne pokazy tańca dla zaufanych osób, a gdy Hotaru pyta, czy naprawdę wierzy, że to może się udać, Annikki wyznaje, że chce walczyć o jej historię w każdej formie, nieważne jak ta historia miałaby wyglądać.

(14) Hotaru budzi się wyzwolona z wieloletniego ciężaru tajemnicy, a następnego dnia Annikki czeka na nią po próbie i proponuje wynajęcie sali, gdzie tancerka mogłaby zatańczyć bez strachu przed byciem niezrozumianą. W zamkniętej, zasłoniętej sali Hotaru po raz pierwszy od lat rozłożyła Hikaru i zatańczyła historię założenia szkoły – opowieść o śmiertelniku i Smoku Pustki – sprawiając, że bambusowy las stał się przez chwilę realny, a magia wachlarza wypełniła pomieszczenie.

(13) Po wyznaniu Hotaru Annikki przesiada się bliżej niej i dziękuje za zaufanie, a tancerka pokazuje jej Hikaru i opowiada o swojej relacji z wachlarzem – że komunikuje się z nią przez emocje i że jej imię „świetlik" łączy się z jego imieniem „światło". Tej nocy Annikki nie może zasnąć, bo nie powiedziała Hotaru wszystkiego, co chciała, więc po kilku godzinach dzwoni do niej i wyznaje bez ogródek, że nie może przestać o niej myśleć i że jest najodważniejszą osobą, jaką zna. Hotaru próbuje umniejszyć swoje poświęcenie, lecz Annikki ripostuje, że uciekanie od zgnilizny i budowanie życia na nowo jest odwagą, nie słabością, po czym zasypia przy telefonie.

(12) Hotaru w końcu opowiada Annikki prawdę – jej najlepsza przyjaciółka Akihime przez całe życie była przygotowywana do dziedziczenia szkoły tańca Matsudaira, lecz święty wachlarz Hikaru, będący częścią ciała Smoka Pustki, wybrał nie ją, ale Hotaru. Ojciec Akihime poprosił Hotaru, by zachowała tę hańbę w tajemnicy, chroniąc honor córki, a ona opuściła Senkawę i przez dziesięć lat dźwigała ten sekret w samotności. Na dowód swoich słów wyciąga z torebki wachlarz i wyznaje Annikki, że to ona jest prawowitą głową szkoły tańca Matsudaira.

(11) Annikki, dręczona milczeniem Hotaru i informacjami zdobytymi od recepcjonistki z Matsukaze – że tancerka zniknęła nagle po uroczystościach w szkole, a Akihime Matsudaira od przejęcia szkoły nigdy nie pokazała się z wachlarzem – przybywa do teatru i konfrontuje ją za kulisami. Hotaru ucieka przed pytaniami, pakuje się w panice, ale torba spada z jej ramienia, rozsypując swą zawartość i obie kobiety klękają razem na podłodze, by wszystko pozbierać, co daje im chwilę na ochłonięcie i rozmowę. Annikki w końcu przyznaje, że nie pyta jako dziennikarka, lecz dlatego, że chce znać właśnie ją – tę Hotaru, która nuci pod nosem i pragnie czegoś więcej.

(10) Gdy Annikki pyta o prawdziwy powód wyjazdu z Senkawy, Hotaru uświadamia sobie, że dała się wciągnąć w szczerość przez dziennikarskie umiejętności kobiety i cofa się za wyćwiczoną, pustą odpowiedź o szukaniu możliwości w dużym mieście. Annikki wyczuwa kłamstwo, blask w jej oczach gaśnie i rozmowa kończy się w niezręcznej ciszy, a obie kobiety rozchodzą się jakby coś między nimi się rozpadło. Hotaru wraca myślami do tamtej chwili, ciesząc się samotnie z nadchodzącym Nowym Rokiem – aż nagle dostaje wiadomość od Annikki.

(9) Hotaru uczy Annikki podstaw kroku i postawy w tańcu, korygując jej napięcie i tłumacząc, że ruch musi płynąć ze zrozumienia natury odgrywanej postaci. Zabawa w odgadywanie i naśladowanie zwierząt oraz postaci rozluźnia wróżkę, która ku własnemu zaskoczeniu zaczyna się uśmiechać i bawić swobodnie. Po lekcji Annikki pada wyczerpana na podłogę i wspomina dzieciństwo na wsi – że kiedyś lubiła zbieranie grzybów i jagód, lecz nawet lubiana rzecz obrzydnie, gdy się jej nie wybiera dobrowolnie.

(8) Hotaru przemyśla spotkanie z Annikki i choć rozsądek mówi jej, by była ostrożna wobec dziennikarki, serce buntuje się przed nieszczerością. Na umówionej lekcji zaczyna od rozgrzewki, po czym wyjaśnia, że podstawą tradycyjnego tańca jest odpowiedni krok i postawa, i na oczach zafascynowanej Annikki demonstruje, jak prostą zmianą ruchu można stać się księżniczką, wojownikiem lub ptakiem.

(7) Annikki wraca do domu i skrupulatnie zapisuje legendę o Smoku Pustki, po czym przez resztę wieczoru krąży nerwowo po mieszkaniu, starając się oswoić z myślą o umówionej lekcji tańca – coraz wyraźniej uświadamiając sobie, że obok strachu czuje też ekscytację. Gdy w końcu przychodzi na miejsce, przezornie czeka, aż pozostałe tancerki wyjdą, i wślizguje się do sali, gdzie Hotaru rozciąga się przy oknie, nucąc tę samą melodię, którą Annikki usłyszała po raz pierwszy w ogrodzie.

(6) W kawiarni Hotaru proponuje zamianę ról i przepytuje Annikki o dziennikarstwo – ta opowiada o sile słowa, trudnych wywiadach i pozwach o zniesławienie. Rozmowa schodzi na historię szkoły tańca Matsudaira, której założenie Hotaru opisuje jako legendę o Smoku Pustki, który zakochał się w tańcu tajemniczej osoby i obdarował ją zaklętym wachlarzem zdolnym materializować to, co tancerz przedstawia w tańcu. Na pytanie, gdzie wachlarz się znajduje, Hotaru gładko kłamie, że w siedzibie szkoły – choć w rzeczywistości nosi go przy sobie w torebce.

(5) Annikki przeprowadza zbiorowy wywiad z tancerkami spektaklu, w którym Hotaru znów wyróżnia się głębią i precyzją odpowiedzi, podczas gdy bardziej energiczne koleżanki ją zagłuszają. Ćma obserwuje, jak Hotaru cofa się i milknie, gdy pada pytanie o przyszłość kariery, choć przez chwilę w jej oczach widać było, że ma coś do powiedzenia. Gdy zbiorowe plany na kawę rozpadają się i obie zostają same przed kawiarnią, Annikki zbiera się w sobie i zaprasza Hotaru do środka.

(4) Hotaru dołącza do obsady nowego spektaklu, gdzie jej znajomość senkawańskiego tańca buyo wyróżnia ją na tle pozostałych tancerek, choć w grupie wciąż pozostaje raczej z tyłu – cicha, nieco starsza, budząca bardziej zazdrość niż koleżeństwo. Podczas prób reżyserka chwali jej technikę. Gdy okazuje się, że planowane wywiady obejmują też tancerki z dalszego planu, Hotaru trafia do salki i ze zdziwieniem rozpoznaje w dziennikarce Annikki.

(3) Annikki i Hotaru kontynuują spacer po ogrodzie, a rozmowa schodzi na temat senkawańskiego tańca buyo – Hotaru opowiada, że traktuje go jak język, którym wyraża emocje trudne do opisania słowami. Gdy pada pytanie, czy nie próbowała z tańca żyć, rozmowę przerywa przybycie państwa Fujiwara. Annikki idzie za gospodarzami, lecz zerkając przez ramię na Hotaru, czuje coś trudnego do nazwania – jej skrzydła drżą bezwiednie, tak jak drżą na granicy ciepła i zimna.

(2) Hotaru od prawie dekady pracuje jako pomoc domowa u państwa Fujiwara – znalazła u nich bezpieczną przystań po ucieczce z rodzinnego kraju, do którego wciąż nie ma odwagi wrócić. Gdy spotyka przypadkiem Annikki, Hotaru proponuje jej spacer po ogrodzie i między kobietami nawiązuje się naturalna rozmowa. Hotaru opowiada o trudach emigracji – najpierw barierze językowej, potem przytłaczającej intensywności wielkiego miasta – i o tym, że praca oraz zakorzenione w jednym miejscu życie dały jej poczucie stabilności. Na pytanie o ucieczki od miejskiego zgiełku odpowiada, że poza ogrodem jest jeszcze taniec.

(1) Annikki, dziennikarka pracująca dla tygodnika, dostaje od redaktora naczelnego zlecenie napisania reportażu o rodzinach emigrantów z innych odłamków osiadłych w Stellaire. Przybywa pod wskazany adres na spotkanie z rozmówcami, państwem Fujiwara, lecz ci się spóźniają, więc starsza pokojówka pozwala jej poczekać w ogrodzie. Zaintrygowana cichym nuceniem dochodzącym z werandy, Annikki wchodzi ukradkiem i przyłapuje cerującą kobietę, nieświadomą jej obecności – aż do momentu, gdy ćma przypadkowo trąca wazon i niemalże go tłucze.

Zakończone wątki

Hotaru i Maeve

Kroki wspomnień

Hotaru zawsze była raczej wycofana, a ta cecha jej charakteru nie pomagała jej odnaleźć się w większej grupie. Na szczęście spotkała na swojej drodze Maeve - aktorka chętnie zaopiekowała się Hotaru i tancerka nie była już skazana na spędzanie każdej przerwy od prób w ciszy, stojąc z boku grupy. Ponoć każdy dobry uczynek w końcu wraca, więc gdy to Maeve potrzebowała pomocy z choreografią swego tańca, znalazła w Hotaru sumienną i wyrozumiałą nauczycielkę, chętną podzielić się całym swoim tanecznym doświadczeniem.

22 kwietnia 2026

Od Hotaru – Rok żurawi

Hotaru spotyka się z Annikki przed kinem studyjnym – po raz pierwszy są jako para. Przed seansem Annikki analizuje film ze swoich notatek, a Hotaru słucha, dyskretnie dotykając jej dłoni. Po seansie przy kolacji obie kobiety toczą długą, żywą rozmowę o filmie – o tym, że cisza i obraz mówiły więcej niż dialogi, że prawda w nim była rozproszona i subiektywna, że spokój powierzchni krył kruche pęknięcia. Rozmowa płynie dalej, od redakcji dziennikarki po nową choreografię tancerki, a słońce zachodzi niepostrzeżenie. W końcu Hotaru wyciąga z plecaka ręcznie pomalowany lampion z żurawiami przechodzącymi przez cztery pory roku i wręcza go Annikki jako prezent urodzinowy.

25 kwietnia 2024

Od Hotaru – ハチ公

Opowiadanie opisuje występ Hotaru i Akihime podczas szkolnych dni otwartych, gdzie bez słów opowiadają historię wiernego psa, Hachiko, i jego pana. Każdego ranka profesor odprowadza psa do stacji i obiecuje powrót, a pies cierpliwie czeka, aż pan wróci wieczornym pociągiem – ta sielska rutyna powtarza się przez lata. Pewnego dnia profesor nie wraca o zwykłej porze, a pies trwa na posterunku przez kolejne dni, tygodnie, pory roku i lata, starzeje się w oczekiwaniu, a muzyka stopniowo milknie, instrument po instrumencie. Gdy bęben wybija ostatni rytm i zapada cisza, przychodzi wiosna i z pociągu wysiada wyczekiwana sylwetka – profesor wraca, melodia rozkwita na nowo, a historia kończy się wzruszającym ponownym spotkaniem w zaświatach.

25 kwietnia 2024

Od Hotaru – 花鳥風月

Młoda Hotaru bierze udział w konkursie tańca – jej choreografia przedstawia połączenie między ludzkim życiem a zmieniającymi się porami roku. Pogodna Wiosna przypomina młodą dziewczynę, ciepłe lato jest niczym czuła matka, burzliwa Jesień to rozterki artystki, a bezlitosna Zima to beznamiętna wojowniczka. Gdy taniec się kończy, sędziowie siedzą w milczeniu z odmienionymi twarzami – spektakl na zawsze zmienił coś w ich sercach.

14 lutego 2026

Walentynki

Od Hotaru – Walentynki (I)

Następna część: Od Annikki – Walentynki (II)

Hotaru starannie się przygotowuje na spotkanie z Annikki w Walentynki, przekonując się w duchu, że to tylko zbieg okoliczności i zwykłe wyjście. Spotykają się pod zegarem – obie przyszły wcześniej niż umówiona godzina – i kierują się ku nowej kawiarni. Po drodze zaczepia je nadpobudliwy prowadzący z mikrofonem i kamerą, który wciąga je do walentynkowego quizu dla par w różowym namiocie pełnym pluszaków z serduszkami. Mimo prób wytłumaczenia, że zaszło nieporozumienie, obie kobiety lądują w grupie z dwiema innymi parami i biorą udział w konkursie. Pytania dotyczą wiedzy o partnerce: Annikki bez wahania podaje ulubiony kolor Hotaru wraz z kodem RGB i HEX, Hotaru zaś bezbłędnie wymienia ulubione danie ćmy.

13 stycznia 2026

Nowy Rok

Od Hotaru – Nowy Rok (I)

Następna część: Od Annikki – Nowy Rok (II)

Hotaru przygotowuje się na wspólne wyjście z Annikki na zimową iluminację Świetlnej Arki w Ogrodzie Botanicznym, przekonując się w myślach, że to tylko zwykłe spotkanie, choć staranna toaleta i nerwowe gesty mówią co innego. Spotykają się przed bramą ogrodu, obie wyraźnie zadbane bardziej niż zwykle. W środku wędrują między świetlistymi iluzjami zwierząt i lampionami – Annikki zachwyca się precyzją synchronizacji świateł, a Hotaru słucha jej z uwagą i czułością. Przy figurze lśniącego kitsune rozmowa schodzi na senkawańskie legendy o miłości między yōkai a śmiertelnikiem – zwykle tragiczne, gdy prawdziwa natura jednej ze stron wychodzi na jaw. Annikki zauważa cicho, że nie wszystkie takie historie muszą kończyć się tragedią, bo czasem prawda o kimś sprawia, że chce się być bliżej. Hotaru, widząc drżącą dłoń ćmy, mówi sobie, że to pewnie przez zimno.

listopad 2025

Opovember

Od Hotaru – Nostalgia

Hotaru zastępuje chorą koleżankę na wycieczce szkolnej do Ogrodu Botanicznego. Gdy grupa zatrzymuje się przy Pawilonie Tańca, tancerka jakby zahipnotyzowana patrzy na Pawilon i zaczyna śnić na jawie. Wchodzi na polerowane drewno sceny z wachlarzem Hikaru w dłoni. Zaczyna tańczyć – najpierw delikatnie, potem coraz gwałtowniej, gdy zaczyna padać deszcz: jej ruchy wyrażają pożegnanie, strach i ból. Po burzy taniec cichnie, staje się pusty i mechaniczny, a kończy go samotność i opuszczenie. Gdy przewodniczka woła grupę do oranżerii, Hotaru wraca do rzeczywistości, rzuca ostatnie nostalgiczne spojrzenie pawilonowi i idzie dalej.

31 października 2025

Halloween

Od Hotaru – Halloween, The Echo (I)

Następna część: Od Annikki – Halloween, The Echo (II)

Hotaru wynajmuje tanie mieszkanie w starym, podejrzanie wyglądającym bloku. Wkrótce po przeprowadzce zaczynają dziać się wokół niej niepokojące zjawiska, takie jak powtarzające się wizyty tajemniczej starszej kobiety poszukującej wnuczka, niewyjaśnione hałasy w nocy oraz gwałtowna próba sforsowania jej drzwi. Mimo wezwania policji, jej obawy są bagatelizowane, a dowody na dziwne zdarzenia w tajemniczy sposób znikają. Gdy administrator budynku wyjawia, że starsza pani i jej wnuczek, zmarli rok wcześniej, Hotaru uświadamia sobie, że ma do czynienia z niewytłumaczalnym. Osamotniona i przerażona, postanawia zwrócić się o pomoc do dziennikarki, by nagłośnić swoją historię.

sierpień 2025

AUgust 2025

Od Hotaru – 天狗

Hotaru, dawna służąca upadłego rodu Matsudaira, od trzech lat żyje w ukryciu, uciekając przed ludźmi cesarza. Jej jedynym skarbem jest Hikaru – magiczny wachlarz, który powierzono jej opiece. Kobieta tuła się po bezdrożach, unikając ludzi, a jej charakterystyczne znamię na twarzy utrudnia pozostanie anonimową. Jej życie to ciągła walka o przetrwanie, naznaczona samotnością i tęsknotą za utraconą przeszłością.

Pewnej nocy, podczas przeprawy przez świętą górę Kurama, Hotaru zostaje porwana przez demony tengu i siłą zabrana na przyjęcie urodzinowe ich władcy, Sōjōbō. Przerażona, jest zmuszana do jedzenia, picia i wspólnej zabawy z hałaśliwymi yōkai. Gdy Sōjōbō żąda od niej prezentu, Hotaru, prowadzona przez magiczny wachlarz, oferuje mu taniec. Jej występ, opowiadający tragiczną historię demona śniegu (yuki-onna), zachwyca władcę tengu. W nagrodę Sōjōbō zaprasza ją na swoje kolejne urodziny, a jako gwarancję jej powrotu żąda oddania w zastaw tego, co jest dla niej najcenniejsze.

Obawiając się utraty wachlarza, Hotaru wykazuje się sprytem. Przekonuje demona, że jej najcenniejszą rzeczą jest szpecąca narośl na policzku, którą uważa za pamiątkę i znak swojego losu. Sōjōbō, rozbawiony jej argumentacją, zgadza się i w mgnieniu oka, bezboleśnie usuwa znamię z jej twarzy, obiecując zwrócić je za rok. W ten sposób Hotaru nie tylko ratuje swój magiczny wachlarz, ale również pozbywa się cechy, która utrudniała jej ukrywanie się. Odchodzi z góry, wiedząc, że już nigdy tam nie wróci, a jej twarz jest teraz zwyczajna i nie zapada w pamięć.

czerwiec 2025

Tęczowy Rift 2025

Od Hotaru - Tęczowe prezenty (I)

Następna część: Od Annikki – Tęczowe prezenty (II)

Hotaru, szpieg o niezwykłej zdolności do wtapiania się w tłum i pozostawania niezapamiętaną, otrzymuje nowe zlecenie. Misja rozpoczyna się od odnalezienia zaszyfrowanej wiadomości, która prowadzi ją przez serię pozornie zwyczajnych, lecz w rzeczywistości starannie zaaranżowanych spotkań. Każde z nich odbywa się w unikalnym miejscu i polega na wymianie zakodowanych haseł, które pozwalają jej uzyskać kolejną wskazówkę.

Jej pierwszym przystankiem jest klimatyczny antykwariat, gdzie pod pretekstem poszukiwania książki o „nocnych motylach” nawiązuje kontakt z ekspedientem Arthurem. Następnie udaje się do ezoterycznego sklepu, gdzie od sprzedawcy Nikolaia otrzymuje kolejny zaszyfrowany przedmiot w zamian za hasło o „świetle, które przyciągnie tylko jedną ćmę”. Ostatnim punktem jest magiczna perfumeria, w której po wymianie kodów z właścicielką Yarą, Hotaru kompletuje wszystkie części układanki. Po zebraniu trzech tajemniczych paczek i wskazówek, kobieta odszyfrowuje ostateczną wiadomość, która ujawnia jej miejsce i czas spotkania kończącego jej misję.

14 lutego 2024

Walentynki

Od Hotaru - Walentynki

Hotaru wybiera się z koleżankami do wielkiego miasta, by w tamtejszej świątyni wyciągnąć omikuji – wróżbę na ważny moment przed końcem liceum i egzaminami decydującymi o przyszłości. Wróżba mówi jej, by nie bała się drogi w nieznane i że spokojne życie w małym miasteczku nie jest tym, czego naprawdę pragnie jej serce. Zanim jednak zdąży dobrze wróżbę przeczytać, Akihime wyrywa ją z zamyślenia, a wiatr porywa papier i zanosi go w dal.

18 stycznia 2024

Nowy Rok

Od Hotaru - Broken words, inarticulate words, like the shuffling of feet on pavement (II)

poprzednia część: Od Annikki - Nowy Rok
Broken words, inarticulate words, like the shuffling of feet on pavement (I)

Hotaru zmaga się z konsekwencjami powiedzenia za dużo Annikki, która zbliżyła się niebezpiecznie do odkrycia tajemnicy zaklętego wachlarza Hikaru i tego, że to właśnie Hotaru – nie prawowitą dziedziczkę – wybrał na kolejną głowę szkoły tańca. Sylwester spędza samotnie, kręcąc się niespokojnie po domu, aż w końcu wychodzi na miasto, gdzie pośród sylwestrowego tłumu dostrzega Annikki. Zamiast jednak podejść, odwraca się i znika w tłumie – wybierając, jak zwykle, ucieczkę zamiast konfrontacji.

grudzień 2024

Yule

Od Hotaru - Silver skates, a-gliding on the snow, through the frosty air, we go hand in hand (II)

poprzednia część: Od Annikki – Silver skates, a-gliding on the snow, through the frosty air, we go hand in hand (I)

Hotaru i Annikki spędzają razem czas na lodowisku, gdzie Annikki uczy niepewną tancerkę jeździć na łyżwach, trzymając ją za rękę i prowadząc po lodzie. Gdy na lodowisku zaczyna się konkurs z barwnymi kręgami, Annikki zamiast opuścić grę, holuje obie przez kolejne rundy, za każdym razem pomagając Hotaru znaleźć właściwe miejsce. W ostatniej chwili finałowej rundy Annikki wypchnięciem kieruje Hotaru na wygrywające koło, sama rezygnując z szansy na nagrodę, by pozwolić tancerce wygrać – a ta w odpowiedzi pyta, czy mogą razem odebrać nagrodę.

listopad 2024

Opovember

Miłość

Opowiadanie pokazuje początki relacji między Hotaru a Akihime – córką głowy szkoły tańca Matsudaira, rozpieszczoną dziewczyną przyzwyczajoną do bezkarności – która pewnego dnia po prostu wybrała sobie cichą Hotaru na towarzyszkę i służącą. Pewnej nocy Akihime wciąga Hotaru do włamania się do zakazanych pomieszczeń szkoły, gdzie przechowywany jest legendarny, zaklęty wachlarz rodu – i to właśnie Hotaru, nie dziedziczka, instynktownie sięga po wachlarz i mówi jego imię. Akihime kwituje to złośliwą uwagą o „cichej wodzie”, nie wiedząc jeszcze, że jej słowa okażą się prorocze.

31 października 2024

Halloween

Od Hotaru – 鬼の目にも涙 (II)

poprzednia część: Od Annikki - 鬼の目にも涙 (II)

Wspomnienie z dzieciństwa, gdy Hotaru obchodziła Mizukage no yoru wraz z mamą, i ta rozpacz, gdy lampion Hotaru, tak starannie ozdobiony, oddzielił się od ławicy innych lampionów, nie podążył wraz z nimi tą samą drogą. A potem obecny czas, gdy okazuje się, że ten podążający własną drogą lampion wcale nie jest powodem do smutku, gdy wieczór pełen strachów można spędzić u kogoś, kto z każdym kolejnym spotkaniem staje się bliższy sercu.

sierpień 2024

AUgust

Od Hotaru – Kawa i kropka, mieczem broniona (II) [AU]

pozostałe części:
Od Annikki – Kawa i kropka, mieczem broniona (I) [AU]
Od Maeve – Kawa i kropka, mieczem broniona (III) [AU]

Kawiarnia w najpodlejszej dzielnicy miasta? To nie mogło się powieść. Chyba, że właścicielką kawiarni była postawna orczyca nosząca miecz nie od parady, a pomagał jej faun z głową w chmurach oraz cicha i nieśmiała specjalistka od egzotycznej herbaty. Przybycie dziennikarki okazało się dokładnie tym, czego kawiarnia potrzebowała, by z wiejącego pustką miejsca zmienić się w tętniące życiem miejsce spotkań i degustacji pysznej kawy.

Postać stworzona przez: ChaosHead
Ostatnia aktualizacja: 19.08.2026