Od Yonkiego do Song Ana

Na całym terenie obozowiska zapanował chaos i tym razem nie był to chaos wywołany przez Yonkiego (raczej). Jedni przekrzykiwali drugich, słowa wszystkich jednak miały to samo przesłanie – kara boska. Yonki z Song Anem błądzili po innych wzrokiem, po ich twarzach widać było wyraźnie, że nie do końca rozumieli całą sytuację.

Od Kyanthosa do Nikasiosa

Jego serce zabiło mocniej, jakby uderzyło z całej siły o klatkę żeber, które je otaczały. Kyanthos wypuścił oddech zaraz po tym, jak przełknął potężny łyk alkoholu i odłożył szklankę na blat z utkwionym spojrzeniem w jeden punkt.

Zobaczył go tam. Prawdziwego. Żywego. Schodzącego po schodach, z nieco mokrą kurtką i wilgotnymi włosami od deszczu, które odgarnął do tyłu i rozejrzał się wokół siebie. A gdy tylko jego oczy padły w kierunku baru…

Od Dantego – Im doskonalszej jaka rzecz jest treści, tym żywiej czuje rozkosze, boleści

Dziwna to rzecz, znaleźć się w miejscu, gdzie godziny zmieniają się w minuty, gdzie minuty przystają na sekundy, gdzie sekundy przelewają się przez palce i czas płynie nieubłaganym strumieniem, z którym nie podążasz, zatrzymany w chwili, gdy miłość twojego życia podejmuje się rzeczy błahych, a ty oglądasz go jak aktora na scenie, zafascynowany jego mową i sposobem, w jaki świat reaguje na jego istnienie, w jaki on zmienia świat. Na co ci odwracanie wzroku, gdy przed sobą masz wszystko?

Od Sammy'ego do Janka

Na ranczu każdy dzień kończył się prawie tak samo – powrotem do domu i kolacją. Siadał wtedy przy solidnym, drewnianym stole, który ojciec własnoręcznie wyciosał dla mamy. Był cały przepocony, oblepiony kurzem i przesiąknięty zapachem zwierząt, a mimo to nie narzekał i jadł w milczeniu. Zwykle na stole pojawiały się proste potrawy, choćby gulasz z ziemniakami, zagryzany świeżym chlebem. Zawsze mu smakowało – tak sobie przynajmniej wmawiał. Jednak każdy ruch szczęki, każdy zgrzyt zębami przypominał mu, że ojciec patrzy. Żuł długo, aż mięso robiło się w ustach suche jak trociny, a gdy ojciec odzywał się swoim mocnym, pełnym rozczarowania głosem, jedzenie stawało mu w gardle – kwaśne i palące.

he is half of my soul, as the poets say

Nana

Kyanthos Hypnides

Φαντασός

Wiek: ∞
Data urodzenia: 12 grudnia
Płeć: mężczyzna
Rasa: bóstwo snów surrealistycznych i marzeń sennych, mieszające w wizjach i przepowiedniach, ożywiające przedmioty martwe
Pochodzenie: Wielkie Imperium Anthiseii
Zawód: agent Federalnego Biura Inwestygacyjnego z wydziału analizy kryminalnej
Opis: Czarnoskrzydła istota przemyka po ciemnym nieboskłonie, niosąc za sobą sny. Choć wydaje się tak nierealny, jak marzenia senne, którymi kieruje, to osiadł w tym świecie najprawdziwiej, jak tylko może. Z krwawiącym sercem, niczym u śmiertelnika, które oddał dawno temu, czekając aż znowu zostanie rozdarte przez siły potężniejsze, niż on sam.
Cytat: The Song of Achilles by Madeline Miller
♫

Od Theo – Euphorbia milii

Theo rozpoczynał swój dzień jak większość osób.

Od Janka do Sammy'ego

Jak człowiek ma za pracę w ogień i niebezpieczeństwo leźć, rannych i poszkodowanych szukać, to nie raz, nie dwa, przy tym wszystkim i guza znajdzie, choć nie szukał, toteż Janek bywał od czasu do czasu na oddziale ratunkowym, twarze pracujących tam medyków znał. Charakter miejsca i wieczny tłum pacjentów, do spółki z pracą na zmiany, sprawiał jednak, że ciężko było o relację inną, niż profesjonalnie przyjacielska – twarz do nazwiska Janek potrafił przypasować, funkcję danego medyka na oddziale również znał, ale jakby go zapytać, co każdy robi w wolnym czasie, albo czy zwierzęta jakieś piastuje, strażak mógłby odpowiedzieć jedynie wzruszeniem ramion. 

like drawing blood

© berlogauwu

Azelan Bashkin

Азелан Башкин

Wiek: 29 lat
Data urodzenia: 23.09
Płeć: mężczyzna
Rasa: człowiek
Pochodzenie: Karymsk, Medwia
Zawód: aspirujący chirurg, aktualnie je­dnak zajmujący się obowiązkami technika sali operacyjnej; instrumentariusz
Opis: Emshen, Yargachin, Rozpruwacz. Syn, który zawiódł i uzdrowiciel, który poświęcił wszystko, by nie dostać nic w zamian. Po przegranej walce z tajemniczą chorobą, pochowaniu bliskich oraz kilku tygodniach w mieścinie, w której nie było dla niego dłużej miejsca, wraz z dwójką przygarniętych znajdź, zdecydował się opuścić ojczystą ziemię w poszukiwaniu nowego, lepszego życia.

Imperare sibi maximum imperium est

@berlogauwu

Daniel Dworakowski

Wiek: 30 lat
Data urodzenia: 29.10
Płeć: Mężczyzna
Rasa: Człowiek
Pochodzenie: Stellaire, Novendia. Rok swego życia spędził w medwiedańskim miasteczku, o którym z całego serca pragnąłby zapomnieć.
Zawód: Samozwańczy ekspert w dziedzinie tanatologii. Zagorzale wierzy, że nieśmiertelność jest czymś osiągalnym dla każdej istoty - magicznej lub nie. Obecnie zajęty jednak rezydenturą chirurgiczną ogólną.
Opis: Oh, słodkie, bezsilne dziecko. Miałeś być wielki, zdolny do czynów wyrywających ludzi z objęć śmierci. Tak zagorzale wierzyłeś, że twój rozum okaże się tarczą, że twe dłonie zatrzymają to, co nieuchronne. A jednak, gdy nadeszła godzina próby, okazałeś się bezsilny. Do dziś czujesz na skórze lepkość ich krwi, ten wywracający żołądek metaliczny zapach, którego nie potrafisz z siebie zmyć. Nosisz go w pamięci jak najgorsze przekleństwo, jak dowód, że nawet najostrzejszy umysł może okazać się zbyt słaby wobec śmierci.

Od Souela do Merlina

Souel pierwszy raz na oczy widział taką knajpę. W zasadzie na samym początku trzeba zaznaczyć, że jego duszy introwertyka nie ciągnęło zbytnio do miejsc publicznych, w których regularnie przebywali inni. Wolny czas najchętniej spędzał w domu lub na świeżym powietrzu, ale w ustronnej lokacji. Oczywiście, sprawa wyglądała inaczej, gdy wybierał się na wycieczkę do zupełnie nieznanego mu miasta czy nawet kraju. Wtedy istotną rzeczą było odwiedzenie różnych punktów, w tym restauracji, gdzie nie chodziło tylko o posmakowanie tutejszej kuchni, lecz również poznania nieco kultury.

Podsumowanie 2026.02

Dopiero nowy rok się zaczął, a tu już dwa miesiące minęły. Jak ten czas szybko leci, gdy jest tyle opowiadań do napisania! Luty tradycyjnie upłynął Wam pod znakiem walentynkowych serduszek oraz ratowania zakochanych z opresji, udzielając mnóstwa najlepszych porad sercowych w na ramach Auranthium. A teraz przejdźmy do podsumowania lutego!

Walentynki 2026 – Podsumowanie

I tak oto kończymy już walentynkowe szaleństwo! W tym roku zdecydowanie było intensywnie, tak pod względem napisanych opowiadań, jak i objętości kącika porad sercowych w Auranthium. Mamy nadzieję, że wszyscy pytający odnaleźli w nim zadowalające odpowiedzi i ich rozterki wkrótce się skończą. A jeśli nie, to że chociaż wyślą wiadomość do pięciu osób i Szczęśliwy Nugget obdarzy ich 90% zniżką do McRonalda. A teraz lista opublikowanych opowiadań:

Od Song Ana do Merlina

Wśród tej niezrozumiałej i nieznośnej kakofonii dźwięków Song An nie potrafił pozbierać myśli. Wszystko go rozpraszało. Rozglądał się wokół swojej osi, prawie tracąc równowagę pod naciskiem setek barw, kształtów i rażących w oczy świecidełek. Miał wrażenie, że znajduje się w naprawdę przepięknym śnie! Właściwie brakowało mu słów, aby opisać wszystkie te zjawiska. Świat śmiertelników zachwycał go na każdym kroku coraz to bardziej!

Od Sammy'ego do Janka

— Cześć, kiciu.

Od Liliana do Ashera

Niestała i niedojrzała dziwka jest na przemian posępna i dziko frywolna, wyniosła i wulgarnie poufała, powodowana impulsami stale zmienia poglądy, stroje, humory, mieszkania.

Wszyscy mamy dwa życia. Życie dla innych i życie dla siebie, życie z innymi i życie ze sobą, wychodzenie na zewnątrz i wchodzenie we wnętrze (nie należy mylić z życiem publicznym i prywatnym, to zupełnie inny podział – w tym chodzi wyłącznie o współzależność). Nasze dwa życia oddziałują na siebie nawzajem na zasadzie ekstymności, jednoczesnego włączenia i wykluczenia. Nigdy jedno bez drugiego, zawsze znajdą wspólny punkt: to nieuniknione, jak nieuniknione jest to, że Uroboros, okrążywszy całą Ziemię, w końcu połknie swój własny ogon. I one tak właśnie spotykają się. Cyklicznie, znów, od nowa, a tych mikropunktów na osi relacji zbiera się coraz więcej, więcej niż się spodziewamy, więcej, niż byśmy tego chcieli. Spotykają się, powtarzają, zataczają koła; tak upływa życie. Ten system brzmi sprawiedliwie, dopóki wspomniany wspólny punkt nie pojawia się w krytycznym momencie relacji.

Jak zadbać o własne i czyjeś dobro jednocześnie, kiedy żadna ze stron nie chce osiągnąć porozumienia?