Od Nivana – Blizna

Deszcz za oknem powoli spływał po szybie, tworząc nieidealną smugę. Jedna kropla łączyła się z drugą i kolejną, tworząc jedność, ostatecznie opadając ku dołowi. Kiedy jedna z nich opada, ciągnie za sobą resztę, nie chcąc samotnie opaść na dół. 

Od Aiolyt – Próba, heavydirtysoul (II) [AU]

Yuliyo,

Wątpię, że otrzymasz ten list, nie zamierzałom go w pierwszej kolejność w ogóle wysłać. Jest to bardziej wpis do dziennika, jednocześnie boli mnie on tym bardziej, bo muszę oszczędzać papier. Wiesz, jak bardzo nienawidzą tego, co tworzę. Odkąd cię nie ma, nie napisałom żadnej nowej piosenki. Czy mogę nazywać cię swoją muzą? Myślę, że jesteś moją widownią. To tak strasznie głupie. Potrzebuję zapisać to, co się dzieje, inaczej oszaleję. Trzymają mnie tu, dzień po dniu. Ile jeszcze? Czy kiedyś stąd wyjdę?

Od Bernarda – Płyta

Był zmęczony. Gdyby nie to, że przysnął na kanapie w garażu Sanjiego (a raczej jego rodziców) i obudziły go wbijające się w kręgosłup sprężyny, to pewnie jeszcze by długo spał. Łupało mu w krzyżu, jakby miał trzy razy więcej lat, niż miał.

Od Tristana – Popiół (I)

TW: wspomnienie ataku terrorystycznego

Korytarz biura jaśniał znajomymi, stonowanymi barwami, bezosobowymi w swoim prostym charakterze. Szara podłoga, białe ściany, kremowa kanapa wygnieciona w oczekiwaniu na kawę lejącą się z prychającego ekspresu, w kącie roślina, umierająca, w drugim taka sama, dogorywająca z braku wody. Wszystko ustawione tak, jak powinno być, jak zawsze stało, stanowiąc arterie dla pracowników dotleniających kolejne pokoje nowymi danymi i odbierających zatruwające dochodzenie informacje o błędnych poszlakach. Tristan nauczył się rozpoznawać rytm tego mechanizmu przypominającego organizm jak bicie własnego serca, nauczył się schematów przekazywania akt, nacisku wywieranego na największe zastawki, by przepuścić dalej pytania oraz prośby, nieszczelności w poszczególnych segmentach, które naprawiały awaryjne protokoły postępowania. Wcześniej uważał to za oddanie pracy, później pozwoliło mu to przetrwać. Zmienić się. Dopasować. Po wypadku, zamiast podążać wciąż wyznaczonymi dla niego ścieżkami, wtopił się w szczeliny ciała i żył poza zasięgiem ochronnego systemu. Założył maskę, z wierzchu udając, że jest jednym z nich, a w tym czasie pasożytował na ludziach nieostrożnych, podatnych na szantaż, na niedopatrzeniach, na wyliczonych chwilach, gdy zastawka się domykała i świadomość wyżej nie dostrzegała wszystkich naruszeń. Bezobjawowo, z okazjonalną gorączką przy pęknięciu któreś krwinki.

Teraz mijał komory żywiciela zastawione biurkami i czuł na sobie spojrzenie podnoszących się głów. Inne niż zazwyczaj, bardziej niedowierzające, szukającego w jego postawie skruchy, gdy odprowadzali go wzrokiem w stronę windy. Wygryzł z ciała prawa zbyt wiele za jednym razem, by głowa przeoczyła tak jasny przejaw choroby.

Od Octavii - Zdrada, Kto pływa w Kokytos (III)

Kiedy odzyskała przytomność, pierwszą rzeczą, którą poczuła, był smak ziemi.

Od Bashara – ᠮᠣᠷᠢ (VI)

Źrebięta stoją przy linie jak każdego ranka, uwiązane jedno obok drugiego, a ich matki pasą się wokół, i jak każdego ranka żadna z klaczy nie ma ochoty oddać mi mleka.

Od Azury – Płyta

Wyjątkowo silny tego dnia wiatr targał wściekle moje rozpuszczone włosy, gdy szłam w kierunku sklepu starego znajomego. Ubrana w znoszone jeansy, które powoli powinny już wyemigrować na stałe z mojej szafy, wściekle czerwone trampki i starą merchową koszulkę pewnego solisty, nie wyróżniałam się zupełnie niczym z otaczającego mnie tłumu. Z bezprzewodowych słuchawek dousznych płynęła muzyka, otulając wzburzony umysł, zastępując chaotyczny harmider miasta znajomą melodią. Tempo kroków mimowolnie dopasowałam do rytmu starej piosenki, jaka rozbrzmiewała w moich uszach, dając się ponieść muzyce.

Od Vaerila — Próba [AU]

— Mam dla ciebie przesyłkę.

Od Cheoryeona – Rowery na wiadukcie

Słońce chyliło się już ku zachodowi, kiedy Cheoryeon wylądował na oddalonym kawałek od Strumnika, małym wiadukcie. Schował skrzydła, poprawił torbę na ramieniu z ciężkim westchnięciem.

Od Zahry – Kurs

Zahra miała dużo pomysłów. Trudno powiedzieć, czy dobrych, czy złych. Były to po prostu, no… pomysły. Jedne mogły być bardziej szalone i bezsensowne, kolejne głupie, jeszcze inne martwiące. Ten? No cóż, ten był… pomysłem. Tyle można było o nim powiedzieć.

Od Minkiego – Burza (I)

W mieszkaniu rozbrzmiał dźwięk metalu. Garnki w kuchni intensywnie uderzały o siebie, jeden o drugi. Głuchy dźwięk uderzenia o podłogę wypełnił przestrzeń, wnikając w ściany, jakby były gąbką wchłaniającą wodę. 

Od Vaerila — Łaska [AU]

— Tylko potrzebujesz konia.

Od Aiolyt – Ofiara, heavydirtysoul (I) [AU]

Yuliya. To imię na języku zostawiało jedynie gorycz, a serce ściskało w nienawiści, oplatając organ w czarnej, duszącej mazi. Cierpkość z jaką panoszyło się w myślach Aiolyt, doprowadzało je do mdłości. Gdyby mogło, wycisnęłoby swój mózg jak szmatę, byleby nie być prześladowane wizją kobiety. Nieustannie brało udział w zebraniach prowadzonych przez jednego z Dziewięciu i umartwiało się nad własnym losem, pragnąc dokonać żywota jako jedno z Chwalebnie Straconych, wszystko po to, by nie widzieć już tych błękitnych oczu w swoich koszmarach.

Od Andrei – Zapach (II)

TW: przemoc wobec zwierząt (skrajne zaniedbanie, martwe zwierzęta).

Komisarz Hallerman nie krzyczał. Andrea wolałaby, żeby to zrobił. Mogłaby wtedy stanąć prosto, przeczekać, odpowiedzieć „tak jest” w odpowiednich miejscach, aż przełożony wykrzyczłaby się i zeszłaby mu cała para. Hallerman tymczasem siedział za biurkiem, splótł dłonie na brzuchu i mówił tonem zmęczonego wykładowcy tłumaczącego studentom oczywiste rzeczy.

— Trzecia interwencja i zero efektów. Spójrzcie, proszę, na to.

Od Muunokhoi – Koń (V)

Ostatnia czarka kumysu została wydana o godzinie osiemnastej, gdy horyzont zaczął upominać się o ofiarę ze słońca.