Poranek zaczął się od serii budzików, które jeden za drugim uruchamiały się, aby obudzić czerwonowłosego. Przekręcił się na drugi bok, wtulając twarz w poduszkę, a dźwięk w tle nadal do niego nie dochodził. Słodko drzemiąc w objęciach Morfeusza, śniąc o samych najlepszych chwilach, zafascynowany widokiem, którego tak bardzo pragnął, do jego uszu i umysłu dźwięk budzika nie docierał. Wszystko zaczynało nagle dziać się za mgłą, obraz coraz bardziej się rozmazywał, znajome sylwetki zaczęły stawać się coraz bardziej czarną, jednolitą plamą, aż nastała całkowita ciemność.
Riftreach
Gwiazdki
Strony + Newsy
newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.
Novendia: Chciał zgrabić liście jednym zaklęciem. Zerwał dachy z trzech domów
Jesienne porządki na przedmieściach Stellaire zakończyły się interwencją straży miejskiej i trzech ekip dekarskich. Mieszkaniec jednej z dzielnic willowych, zmęczony codziennym grabieniem, postanowił uporać się z liśćmi za pomocą zaklęcia wiatru. Jak tłumaczył później funkcjonariuszom, moc czaru dobrał „na oko”. Liście rzeczywiście zniknęły – razem z dachówkami z okolicznych domów, parasolem ogrodowym i niewielkim psem sąsiadów, który po kilku godzinach wrócił o własnych siłach, wyraźnie urażony. Mężczyzna otrzymał mandat oraz rachunek za naprawy. „Następnym razem wezmę grabie” – zapewnia. Straż miejska przypomina, że zaklęcia pogodowe w granicach miasta wymagają zezwolenia.
Mulyaranga: Dinozaur zjadł jej dokumenty podatkowe. Urząd skarbowy prosi o zdjęcie sprawcy
Mieszkanka Tetanurii poinformowała urząd skarbowy, że nie złoży rocznej deklaracji w terminie, ponieważ komplet dokumentów zjadł jej domowy dinozaur. Urzędnicy, przyzwyczajeni do specyfiki lokalnej fauny, nie kwestionowali tej wersji wydarzeń. Poprosili jedynie o zdjęcie zwierzęcia oraz, w miarę możliwości, o „zwrot niestrawionych fragmentów”. „Zazwyczaj tak nie robi. Chyba papiery pachniały czymś ważnym” – tłumaczy właścicielka, która całą sprawę, jak niemal wszystko w Mulyarangii, załatwiła przez wideorozmowę. Termin przesunięto o miesiąc. Dinozaur czuje się dobrze, choć według właścicielki „od tamtej pory podejrzanie interesuje się segregatorami”.
Sallandira: Kopał w ogródku w poszukiwaniu skarbu. Wykopał współlokatora
Mieszkaniec przedmieść Al-Iskahaty, zainspirowany opowieściami o grobowcach ukrytych pod czerwonym piaskiem, w wolny weekend przekopał własny ogródek. Skarbu nie znalazł. Natrafił za to na kamienną płytę, spod której wydostał się pomniejszy strażnik grobowy – istota, która po utracie grobowca uznała dom mężczyzny za nowy, powierzony jej teren. Strażnik nie przejawia wrogich zamiarów, ale też nie zamierza się wyprowadzić. „Pilnuje lodówki lepiej niż ja. Odkąd jest, nikt nie podjada” – przyznaje gospodarz. Sprawą zajęli się kapłani z pobliskiej świątyni, którzy zapowiadają, że rozpatrzą ją „w stosownym czasie”.
Nagłówek
18 listopada 2026
Od Theo – Los
Tego dnia również siedział na tej samej ławce. Kampus prezentował się niemal tak samo, słońce świeciło na podobnej wysokości. Noga założona na nogę, włożona w skórzany but stopa momentami poruszała się, jak gdyby towarzyszyła w tańcu jesiennych liści. Wprawnym ruchem otulonych rękawiczką palców przewrócił kartkę książki, którą czytał bez od dłuższej chwili. Miał akurat przerwę i brak obowiązków na ten dzień, mógł więc w spokoju oddać się lekturze na świeżym powietrzu.
Dwóch studentów szło chodnikiem, żywo dyskutując na pewien temat. Nieodgarnięte jeszcze na bok liście chrupały pod ich podeszwami, szczególnie pod tymi glanów. Właściciel ciężkiego obuwia oderwał wzrok od kolegi, jego oczy przypadkiem natrafiły na sylwetkę Theo. Klepnął towarzysza, od razu zaczęli iść w stronę blondyna.
Od Aiolyt –Los, heavydirtysoul (V) [AU]
Do Nikogo
Trench jest najpiękniejszym miejscem, jaki w życiu widziałom. Jakim szczęściem jest budzić się i słyszeć śpiew ptaków w oddali i oglądać wschód Słońca, którego nie było widać w Demie. Czy los jednak uśmiechnął się do mnie i zostanę tutaj? Nie widzę już sępów Nico, nie przejmuje on kontroli nad moim ciałem, moje gardło jest czyste. Czuję wolność.
Od Dantego – Los
Jego usta były równocześnie najlepszym i najgorszym reprezentantem jego osobowości, lecz na nieszczęście reszty świata Dante nigdzie się bez nich nie ruszał i nie widział powodu, dlaczego miałby ograniczyć ich cudotwórczą moc przed obliczem pani Vionnet.
Od Lucille – Herbata

Organizowanie przyjęć dla znajomych, choćbym znała ich naprawdę długo, zawsze mnie stresowało. Ciasta, których wykonywanie nigdy nie stanowiło dla mnie problemu, nagle właśnie w dzień imprezy się spartaczały — a to wyszedł zakalec, a to krem się podzielił, a to beza za nic nie chciała się dosuszyć… No po prostu zawsze coś. Jakbym ze stresu gubiła gdzieś własny mózg.
Od Vaerila — Los [AU]

Sprzeciw Nikolaia został puszczony mimo uszu. Mógł narzekać, bronić się, grozić, ale ostatecznie wszelkie jego argumenty nie miały znaczenia. Mimo narastającej niechęci musiał zaakceptować obecność Eliasa w ich drużynie.
Od Cerese - Los, Wszystkie moje śmierci (V)
Cerese nie potrafiła sobie przypomnieć, w którym właściwie momencie podjęła tę niedorzeczną decyzję.
17 listopada 2026
Od Bernarda – Latarnia, Chan eil tuil... (I) [AU]
Droga Mathilde,
Wiem, że nie powinienem do Ciebie pisać. Pewnie i tak nie dostaniesz tego listu. Cholera, najpewniej nawet go nie wyślę, tylko spalę lub wrzucę w morze, jak tylko dotrzemy na miejsce.
Wiem, że nie powinienem do Ciebie pisać. Pewnie i tak nie dostaniesz tego listu. Cholera, najpewniej nawet go nie wyślę, tylko spalę lub wrzucę w morze, jak tylko dotrzemy na miejsce.
Od Theo – Kieszeń
Pogoda dopisywała, mimo wcześniejszych ulewnych dni – słońce świeciło jasno, nadając blasku żółtym i pomarańczowym liściom drzew, cicho szeleszczącym na delikatnym wietrze. Podwórko kampusu było pełne studentów, podzielonych na towarzyskie grupki, rozmawiających na przeróżne tematy. Część tematów obracała się wokół studiów, inne zainteresowań, a jeszcze inne oceniania rzeczy i jedzenia. Ktoś westchnął ciężko, gdy zobaczył, że wszystkie okoliczne ławki były zajęte.
Od Octavii - Zakład [AU]
Noc była młoda, miasto spało, a większość przyzwoitych ludzi znajdowała się właśnie w łóżkach, pogrążona w błogiej nieświadomości, że gdzieś na obrzeżach cywilizacji Oktawia podejmuje decyzje, które już za kilka godzin będą wymagały interwencji prawnej, hydraulicznej i prawdopodobnie psychiatrycznej.
Od Aiolyt – Zakład (I) [AU]
Głęboka noc na Tatooine nie przeszkadzała przejezdnym jak i miejscowym, na zatrzymanie się na drinka w pobliskim barze. Niebiesko-różowe światło biło z jego wnętrza, miejscami pulsując, kując w oczy przypadkowych przechodniów.
Od Muunokhoi – Koń (II)
Wnętrze jurty wciąż pachniało śniadaniem. Herbata już się skończyła, ale resztki ciepłej śmietany z cukrem ostały się w misce i matka zabroniła ich dojadać, by były na później. Tłuste masło lepiło się złotą wonią w powietrzu, pyszną i kuszącą, i tak niedostępną. Na później. W nagrodę, jak powtórzysz imiona wszystkich wodzów Temürid od zjednoczenia, powiedziała matka. Muunokhoi westchnęła, zerknęła na książkę z historią klanu rozłożoną na kolanach, potem na miskę z resztką śmietany, znów na książkę. Zaczęła się poważnie zastanawiać, czy jej prapraprapradziadkowie nie mieli nic lepszego do roboty, tylko umierali, nim którykolwiek się zestarzał.
Od Janka - Iskra (VI)
Elowen przyszła do Janka z tabletem w jednej ręce i garścią kabelków w drugiej.
Niewysoka była, Jankowi ledwie do piersi sięgała, za to szczupła i gibka jak młoda wierzbina. Włosy miała jasne niemal do białości, krótko przycięte, ledwie za linię żuchwy, za ucho zatknięty ołówek, a spomiędzy kosmyków sterczały szpiczaste uszy, co drgały, kiedy się nad czymś głowiła. Pachniała olejem maszynowym, kalafonią z lutownicy i herbatą jaśminową, co ją litrami z termosu piła, termos zaś miała w kształcie pocisku artyleryjskiego, bogowie jedni wiedzą po co.
— Chciałabym zbadać zjawisko — oznajmiła bez wstępów.
Janek podniósł wzrok znad kartofli, co je na obiad obierał.
— Jakie zjawisko?
— Ciebie.
Od Azury – Latarnia [AU]

Wydarzenia przedstawione w opowiadaniu są całkowicie zmyślone, wszelkie ewentualne podobieństwa imion i zdarzeń są dziełem przypadku.
— Co to za czerwone i zielone trójkąty?
Subskrybuj:
Posty (Atom)