Firma Weyland—Yutani od jakiegoś czasu czuła, że Seegson Corporation, ich europejskiego brata, trafi szlag. Szepty szły przez wszystkie piętra: od telemarketerów po biura menadżerskie i dyrektorskie. Trudno powiedzieć, kto był kretem i wywąchał rozmiękły grunt pod fundamentami Seegsona, ale wszyscy wiedzieli jedno — niedługo na rynku pozostanie jedyna Korporacja, taka przez duże "K" i będzie nią właśnie Weyland—Yutani. Pierwsza, ostatnia, jedyna, Wielka Korporacja.
Riftreach
Gwiazdki
Strony + Newsy
newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.
Novendia: Chciał zgrabić liście jednym zaklęciem. Zerwał dachy z trzech domów
Jesienne porządki na przedmieściach Stellaire zakończyły się interwencją straży miejskiej i trzech ekip dekarskich. Mieszkaniec jednej z dzielnic willowych, zmęczony codziennym grabieniem, postanowił uporać się z liśćmi za pomocą zaklęcia wiatru. Jak tłumaczył później funkcjonariuszom, moc czaru dobrał „na oko”. Liście rzeczywiście zniknęły – razem z dachówkami z okolicznych domów, parasolem ogrodowym i niewielkim psem sąsiadów, który po kilku godzinach wrócił o własnych siłach, wyraźnie urażony. Mężczyzna otrzymał mandat oraz rachunek za naprawy. „Następnym razem wezmę grabie” – zapewnia. Straż miejska przypomina, że zaklęcia pogodowe w granicach miasta wymagają zezwolenia.
Mulyaranga: Dinozaur zjadł jej dokumenty podatkowe. Urząd skarbowy prosi o zdjęcie sprawcy
Mieszkanka Tetanurii poinformowała urząd skarbowy, że nie złoży rocznej deklaracji w terminie, ponieważ komplet dokumentów zjadł jej domowy dinozaur. Urzędnicy, przyzwyczajeni do specyfiki lokalnej fauny, nie kwestionowali tej wersji wydarzeń. Poprosili jedynie o zdjęcie zwierzęcia oraz, w miarę możliwości, o „zwrot niestrawionych fragmentów”. „Zazwyczaj tak nie robi. Chyba papiery pachniały czymś ważnym” – tłumaczy właścicielka, która całą sprawę, jak niemal wszystko w Mulyarangii, załatwiła przez wideorozmowę. Termin przesunięto o miesiąc. Dinozaur czuje się dobrze, choć według właścicielki „od tamtej pory podejrzanie interesuje się segregatorami”.
Sallandira: Kopał w ogródku w poszukiwaniu skarbu. Wykopał współlokatora
Mieszkaniec przedmieść Al-Iskahaty, zainspirowany opowieściami o grobowcach ukrytych pod czerwonym piaskiem, w wolny weekend przekopał własny ogródek. Skarbu nie znalazł. Natrafił za to na kamienną płytę, spod której wydostał się pomniejszy strażnik grobowy – istota, która po utracie grobowca uznała dom mężczyzny za nowy, powierzony jej teren. Strażnik nie przejawia wrogich zamiarów, ale też nie zamierza się wyprowadzić. „Pilnuje lodówki lepiej niż ja. Odkąd jest, nikt nie podjada” – przyznaje gospodarz. Sprawą zajęli się kapłani z pobliskiej świątyni, którzy zapowiadają, że rozpatrzą ją „w stosownym czasie”.
Nagłówek
16 listopada 2026
Od Theo – Mysz
— Jak będzie do napisania list oficjalny, to umrę!
Te same dwie dziewczyny siedziały na tej samej ławeczce na szkolnym korytarzu. Brunetka westchnęła ciężko, oderwała wzrok od notatek w telefonie.
— Laska, ty planujesz cokolwiek zdać? — zapytała jej koleżanka.
— Rozszerzenia, bo na nich wystarczy, że się podpiszę.
Tym razem to druga z dziewczyn westchnęła. Oparła się plecami o ścianę, rzuciła pobieżnym wzrokiem po zebranych maturzystach.
— Patrz, znowu przyszedł! — Klepnęła towarzyszkę w ramię.
Od Aiolyt – Mysz
Aiolyt miało wiele dziwnych i niespotykanych klientów, których nie miało w zwyczaju wypraszać. Dziwność w Stellaire nie była czymś niespotykanym, zawsze do wszystkich było uprzejme. Miarka się przebrała, gdy zobaczyła w drzwiach kogoś przebranego za wielką, nadmuchaną mysz. Przetarło oczy, ale klient nadal tam stał.
— Mają państwo ser?
Aiolyt zamrugało, zszokowane. Nie było pewne, czy się nie przesłyszało.
— Ser? — Wyjęło z lodówki turystycznej kawałek jedzenia, nie myśląc bardzo nad tym co robi.
Osoba w kostiumie podeszła do baru i chwyciła ser w dmuchaną łapę. Ser wielokrotnie wypadł z plastiku, nieprzystosowanego do używania jako kończyny. Po czym wyszli, bez żadnego słowa.
Od Janka - Iskra (V)
Leżał Jasiek na pryczy w pokoju dyżurnym, ręce pod głową, i słyszał remizę, jak gospodarz słyszał w nocy całą chałupę: kto przez sen jęknie, kto kaszlnie, kto się na drugi bok przewróci. Gulm spał w pokoju obok, Tarik chrapał w świetlicy na kanapie, Ylva zaś nie spała – siedziała w gabinecie nad papierami. Kapitan w biurze pisała coś na komputerze, stukała miarowo w klawisze, Elowen dla odmiany była w warsztacie, przy lutownicy, coś tam dla siebie dziergała.
A na końcu korytarza, w kuchni, była dziura.
Od Muunokhoi – Koń (I)
Jurty klanu Temürid stoją w dolinie wedle ustalonego od wieków porządku. Równo, w rzędach, wytyczone ręką kogoś, kogo już nie ma, a kogo wola ostała się w codzienności po dziś dzień. Biel ich filcu razi w oczy jak śnieg w bezchmurny poranek i ciemne punkty poruszające się między nimi są jedynym, na czym może spocząć wzrok i odpocząć. Tylko jedna, ta największa, wyrwała się z szeregu, aby tym szeregiem dowodzić z jego serca. Dziadowie nie pamiętają, by kiedykolwiek było inaczej, przodkowie nie pamiętają, Niebo nie pamięta. Tak jakby ludzie o wysokich kościach policzkowych i wąskich nosach wkroczyli na step i pierwsze, co zrobili, to nadali mu kształt, który zuchwale uznali, że będzie właściwy.
Żyją wedle tego, co płynie w ich żyłach od pokoleń. Temürid nie mówi się, że dzień jest dobry na przegonienie stada na dalsze pastwisko, dopóki sami nie wyjdą z jurty i go takim nie okrzykną. To coś więcej niż czysta duma bądź arogancja, bo ani jedno, ani drugie nie przetrwałoby walki ze stepem, gdyby nie miało prawdziwej siły, by się z nim zmierzyć.
Wiem to, bo jestem ich najbardziej znienawidzoną córką, którą duchy wybrały za nich.
Od Lucille – Mysz

Biegłam.
Znowu biegłam, jak codziennie po zajęciach w szkole, do utraty tchu, byleby zdążyć wrócić do domu, nim on wygrzebie się ze stert tych swoich starych ksiąg i papierów. Palące uczucie w gardle, schodzące na płuca, gdy miechy żywej tkanki starały się nadążyć z pobieraniem powietrza, aby dostarczyć tlenu zmęczonym wysiłkiem mięśniom. Powinnam kontrolować oddech, bo zatrzymanie powietrza w pęcherzykach sprzyjało dyfundowaniu tlenu, tak przynajmniej mówiły podręczniki do biologii… Nigdy nie miałam w sobie jednak wystarczająco dużo silnej woli, żeby być w stanie korzystać z tych logicznych argumentów w tym biegu po spokojny wieczór.
Od Daniela - Klątwa [AU]
Mgła miała smak popiołu. Daniel poczuł ją na języku, zanim jeszcze zdołał otworzyć oczy.
15 listopada 2026
Od Nikandros — Stan
Galeria wypełniona była praktycznie po brzegi. Słodki, leniwy jazz rozlewał się po wnętrzu, zaakompaniowany rozmowom prowadzonym kulturalnym półgłosem, przecinanym stłumionym szczękiem kieliszków i stukotem obcasów na polerowanej posadzce. Chłodne, niezbyt ostre światło odbijało tekstury obrazów w gładkich łunach, załamywało ostre cienie zdeformowanych rzeźb.
Od Vaerila — Popiół [AU]

Żaden z nich nie był w stanie dłużej znosić widoku śmierci. Podjęli decyzję, aby ominąć stolicę i przynależne jej ziemie po jej obwodzie najszerszym możliwym łukiem, wciąż nie tracąc jednak swojego głównego celu z zasięgu wzroku. Uznali, że lepiej będzie, jeśli poświęcą kilka dodatkowych dni na podróż, byleby minęła im ona bez wpatrywania się przez długie godziny w rozrywane przez dzikie zwierzęta ludzkie szczątki. Widok ten wywoływał u Vaerila mdłości, wprowadzał w stan apatii większej niż zazwyczaj. Pozostałości wojenne obrzydzały nawet Nikolaia, który, zwykle bardzo niewzruszony i nonszalancki, w obliczu zetknięcia się z masakrą na taką skalę, również krzywił się i odwracał wzrok.
Od Theo – Próg
— Ach, nic nie umiem!
Ciemnowłosa nastolatka osunęła się na niską ławkę, ścisnęła w dłoniach komórkę z wyświetlonymi notatkami. Zerknęła przelotnie na zlepek słów, by tylko westchnąć ciężko.
— Jak będzie Pan Teodor, to ja tego na pewno nie zdam! — jęknęła głośno.
— Nie może być — próbowała ją pocieszyć siedząca obok koleżanka. — Był w zeszłym roku, a komisja nie daje nigdy dwa razy tej samej lektury pod rząd. Będzie dobrze.
Od Sorena - Wieża
— Kochanie, ale wiesz, że wbijanie się pod wieżę zabiera ci HP? Mógłbyś tego nie robić i nie feedować enemy adc? Proszę?
Od Dantego – Obcy
Ich łazienka, to całkowicie bezpieczne miejsce na ziemi, tonęła w półmroku, łagodnym pluskaniu wody, czułych słowach Bashara i miłych westchnieniach Dantego, gdy delikatne, lekarskie dłonie gładziły jego ogon, doskonale już pamiętając, gdzie wystarczyło dotknąć ledwie opuszkami, by syren odpłynął w objęcia błogiej pieszczoty, by zadrżał lekko i wtulił się mocniej w ukochanego. To nowe doświadczenie rozbrajało go zupełnie, uświadomiło mu, jak bardzo tęsknił przez całe życie do tego, by ktoś go tak ukochał, z najwyższą uwagą i wrażliwością. Jak bardzo tęsknił do Bashara, nawet gdy nie wiedział jeszcze, kim on jest.
Od Azury – Wieża

Zostaniesz sama.
Słowa Starszego odbijały się echem w mojej czaszce. Teraz, po tylu latach, znowu słyszałam je tak wyraźnie, jakby dopiero co padły w morskich głębinach, które powołały mnie na ten świat. Ile już lat minęło od tamtego dnia? Jak wiele czasu spędziłam na lądzie, mając bezmiar błękitu w najbliższym sąsiedztwie, nie decydując się jednak do niego wkroczyć? Spienione fale i bezkresna toń każdego dnia wołały do mnie, zaginionego dziecka, które pragnęły odzyskać. Kusiły widokiem z portu rybackiego, w którym pracowałam. Jednostajny szum przelewającej się za oknem wody kołysał mnie każdego wieczoru do snu.
Tak łatwo byłoby im ulec. Wrócić, żyć wśród swoich, co według innych imug było dla mnie jedyną właściwą opcją.
Od Janka - Iskra (IV)
Serce Tarika biło szybko zawsze. Przy Janku i bez Janka, przy kawie i przy pożarze, rano, wieczorem, w nocy przez sen, jak gnom w kabinie wozu drzemał z czapką na oczy naciągniętą – trzepotało drobno i prędko, jak u wróbla, co po parapecie za okruchami skacze. Janek długo nie umiał rozsądzić, czy Tarik się go boi, czy po prostu taki już jest – jak wróbel.
— Stary — powiedział Tarik w drugim tygodniu, odkąd Janek w remizie się pokazał. Zadarł głowę wysoko, bo Jankowi ledwo do pasa sięgał, i zmrużył oczy. — Stary, ty masz aurę jak… jak… — Pstryknął palcami, słowa szukając. — Jak pole minowe przykryte kocykiem w kratkę. Wiesz? Na wierzchu tak przytulnie, a pod spodem: bum.
Subskrybuj:
Posty (Atom)