Just a kid with PTSD and some problems with authority

@kiyu.miyu

Eirik Skugge

Wiek: 26 lat
Data urodzenia: 20.11
Płeć: mężczyzna
Rasa: medium
Pochodzenie: Novendia, Stellaire
Zawód: zajmuje się to tym, to tamtym...
Opis: Niegrzeszący zdrowym rozsądkiem młody człowiek, lubujący się w imprezach oraz imponowaniu innym. Trochę przetyrany przez życie, jednak wciąż w miarę skutecznie udający, że potrafi mimo wszystko trzymać głowę wysoko. Próbuje nieudolnie znaleźć swoje miejsce w świecie po niespodziewanym przeniesieniu baaardzo daleko od domu i równie niespodziewanym powrocie. Eirik przybywa w pakiecie z takim jednym, wrednym, pomniejszym demonem — Sag'thulithem.

Auranthium 2026.07

W tym miesiącu obchodzimy Dzień Aproksymacji Liczby Pi – święto nietypowe, a przy tym bliskie sercu każdego (a na pewno bliski mojemu!), kto choć raz dał się uwieść tajemnicy liczb! Data nie jest przypadkowa: zapisana po naszemu, jako 22/7, kryje w sobie jedno z najstarszych przybliżeń owej słynnej stałej. Podzielcie dwadzieścia dwa przez siedem, a otrzymacie 3,14 i jeszcze skrawek cyfr ciągnący się dalej – wystarczająco blisko, by przerzucić most nad rzeką, domknąć portal albo upiec idealnie okrągłą pizzę.

Bo liczba π, choć na pierwszy rzut oka wydaje się abstrakcją używaną przez uczonych i służącą do maltretowania uczniów, towarzyszy nam o wiele bliżej, niż chcielibyśmy przyznać. Drzemie w każdym kole zębatym wprawiającym w ruch fabryczne maszyny i w każdym runicznym kręgu, którym mag pieczętuje swoje zaklęcie. Jest tam, gdzie architekt kreśli swe projekty, i tam, gdzie cukiernik dzieli tort na równe części. Magia i technologia – te dwie dziedziny, które tak lubimy stawiać po przeciwnych stronach – mówią w gruncie rzeczy tym samym językiem matematyki. A π jest jednym z jego najpiękniejszych słów.

Jest w tym święcie jednak coś jeszcze, co szczególnie przypada matematykom do gustu. Otóż π to liczba, której nikt nigdy nie zapisał w całości – jej cyfry biegną w nieskończoność, nie powtarzając się i nie układając w żaden wzór. A mimo to świat się nie zawalił! Mosty stoją, portale działają, a placki wychodzą okrągłe. Bo nie zawsze potrzebujemy doskonałości – czasem wystarczy być wystarczająco blisko, i może właśnie na tym polega mądrość aproksymacji: na pogodzeniu się z tym, że niektórych rzeczy nie da się domknąć do końca, i na nauce czerpania radości z tego, co mamy tu i teraz. Choćby z kawałka ciągnącej się od sera pizzy.

W tym numerze przeczytacie:

• Dlaczego krąg jest doskonały? – rzecz o liczbie, która spina każde zaklęcie i każdą maszynę.
• Uratował mnie wzór, którego nienawidziłem w szkole! – list do redakcji, w którym πr² ratuje piątkową kolację.
• „Bogowie dali nam π, żebyśmy przestali zgadywać” – wywiad z krasnoludzką mistrzynią inżynierii.
• Okrągłe słowo – koło w naszych przysłowiach i powiedzeniach.
• Pościg za π – od sznura owiniętego wokół koła po maszyny liczące biliony cyfr.
• Którą stałą matematyczną jesteś? – doskonale opracowany, naukowo poprawny test osobowości.
• Próba Kręgu – gra, w której sprawdzisz, czy Twoje zaklęcie utrzyma moc.

A jeśli macie ochotę uczcić ten dzień jak należy, sięgnijcie po coś okrągłego: szarlotkę, pizzę albo cokolwiek, co da się pokroić na kawałki i podzielić z bliskimi.

Miłej lektury!

Redakcja Auranthium

AUgust 2026 – Zapowiedź

Ankieta na AUgust zamknięta, więc czas na opublikowanie wyników. W tym roku sierpień wychodzi nie do końca równo pod względem dopasowania pełnych tygodni i mamy trochę takich skrawków, więc tak samo, jak to było w poprzedniej edycji, będą „wolne dni”, podczas których możecie pisać co chcecie.

Od Song Ana do Merlina

Song An nie potrafił oderwać wzroku od domków — były tak niewielkie, że w pierwszej chwili skojarzyły mu się one z dobrze znanymi bożymi świątyniami. Dopiero po krótkich wyjaśnieniach Merlina, zauważył, że plac faktycznie przypominał raczej miniaturowe osiedle. Szereg drobnych domostw malował się na niewielkim wzgórzu. Boski sługa zaczął się nawet zastanawiać, czy przypadkiem za tymi malutkimi domami nie kryją się równie malutkie sklepy.

Wywiady z postaciami 2026

Zgodnie z wybranym przez Was w ankiecie terminem, ruszamy z kolejną odsłoną Wywiadów z postaciami. Podczas ostatnich edycji bawiliście się na tyle dobrze, że event był przedłużany, a biorąc pod uwagę to, ile mamy nowych postaci, nowych autorów i ile macie czasu, teraz pewnie będzie podobnie. Liczę więc na to, że i tym razem wena nie zawiedzie i uda Wam się przypiec postaci kilkoma dobrze wymierzonymi pytaniami :3 Nigdzie nie jest napisane, że pytania nie mogą się powtarzać, więc śmiało, pole do popisu macie duże.

A dla tych, którzy trafiają tu pierwszy raz albo zdążyli zapomnieć, o co chodzi krótkie przypomnienie, na czym to polega.

Wywiady z postaciami to event na Discordzie, w którym zadajecie pytania postaciom obecnym na blogu, a autorzy odpowiadają na nie IC (in character), wchodząc w buty swoich bohaterów. Odpowiedzi nie muszą być długie (choć nikt nie zabrania) – chodzi raczej o szybkość i żywą wymianę.

Zasady eventu

1. Event dzieje się na dwóch kanałach w sekcji "Rift wywiady": #wywiady oraz #komentarze.
2. Kanał #wywiady jest wyłącznie do zadawania pytań i udzielania odpowiedzi. Dla porządku, nic poza tym tam nie wrzucajcie.
3. Wszelkie komentarze do odpowiedzi mają własne miejsce: #komentarze. Tam możecie do woli śmieszkować i obgadywać postaci oraz to, co z siebie wyduszą.
4. Pytania zadawajcie we właściwym formacie: najpierw ping autora, potem wskazanie, o którą postać chodzi. Przykład:

5. Odpowiedź wstawiajcie jako reply do wiadomości z pytaniem, żeby było jasne, czego dotyczy. Oznaczcie też reakcją, że na które pytanie już odpowiedzieliście – dzięki temu nic nam nie umknie i nie zrobi się bałagan.
6. Macie pomysł na pytanie, ale trochę się krępujecie? Wyślijcie je do administracji, a my zadamy je w Waszym imieniu.
7. Przy okazji: starajcie się, żeby pytania nie przekraczały granic dobrego smaku. Wszystkim chodzi o dobrą zabawę.
8. Event zaplanowany jest wstępnie do 31.07, ale jeśli będzie taka wola ludu, przedłużymy <3
9. Za udział w Wywiadach czeka oczywiście rola na Discordzie <3 A jeśli komuś uda się odpowiedzieć wszystkimi swoimi postaciami na wszystkie pytania skierowane bezpośrednio do nich oraz na pytania „do wszystkich" – zgarnie tę bardziej premium wersję roli.

When nothing goes right... go left.

Kiyu Miyu

Nivan Dixon

Wiek: 26 lat
Data urodzenia: 28.07
Płeć: Mężczyzna
Rasa: Szaman
Pochodzenie: Novendia
Zawód: Specjalista ds. bezpieczeństwa ochrony danych osobowych
Opis: Nivan jest spokojnym, urokliwym mężczyzną. Zawsze uśmiechnięty wyciągnie pomocną dłoń do drugiej osoby i wesprze dobrym słowem. Nie potrafi przejść obojętnie, gdy komuś dzieje się krzywda. Często najpierw robi, potem myśli, co nie należy do najbardziej przemyślanych działań w sytuacji, gdy ktoś może dźgnąć go nożem, ale to nieistotne. Trudno zobaczyć go zdenerwowanego, nawet gdy dana sprawa jest naprawdę skomplikowana i może doprowadzić do utraty dobrego wizerunku. Jednak jego to nie interesuje, najważniejsze jest, żeby każda strona była zadowolona. No, gorzej bywa z jego pamięcią, bo pamięć złotej rybki ma to do siebie, że nic nie pamięta.

Oh sh*t! It's been a deer!

Jeleniowa

yelonek.

Hej, cześć, siemanko!

Kłaniam się nisko wszystkim zgromadzonym, którym zachciało się czytać te wypociny. Proszę tylko się odsunąć, aby nie oberwać z rogów! 

Coś o mnie? Hmm... trochę trudne się wylosowało, ale postaram się co nieco nakreślić swoją osobę. Jestem fanką oglądania seriali, filmów i przede wszystkim anime. W wolnym czasie szukam nowych anime do oglądania, a jak nic fajnego nie znajduję, to robię rewatch swoich faworytów. Mangi też mam, spokojna Wasza głowa, ale raczej mało czytam, bo zabiegany człowiek ze mnie. 

Gram w różnego rodzaju gry, te w coopie też, nawet gry typu horror się znajdą. Czy je lubię? To już inna sprawa ja się ich po prostu boje, okej?. 

Preferencje pisarskie

Lubię akcję, lubię dramaty, nie omieszkam od dziwnych, nietuzinkowych wyzwań i pomysłów, trochę cierpienia, smuty też wchodzą w grę. Zazwyczaj staram się dogadać, co do fabuły, żeby wiedzieć, w jakim kierunku iść, ale też jestem w stanie napisać coś na spontanie. Jestem bardzo elastyczna pod kątem pisania!

Zwykle piszę długie opowiadania, ale nie ograniczam się również do tych krótszych; dostosowuję się do drugiej strony! Samo pisanie... idzie mi szybko, gdy mam nadmiar weny lub złapię flow z drugim autorem. Jednak miewam pewne przestoje, gdzie nie umiem się zebrać na odpis, o czym zawsze informuję. c:

Pisanie traktuje jako miłą odskocznię, więc proszę nie mieć mi za złe, gdy odpiszę tego samego dnia. Jednak totalnie nie naciskam na drugą stronę, bo wiem, że wena bywa zdradliwa i zawsze grzecznie czekam na odpis! Pozwalam na sterowanie moimi postaciami, a w razie wątpliwości zawsze można podbić na pv i spytać, nie gryzę!  

Postaci

Nivan Dixon — kulturalny, miły i przekochany facet. Chociaż z początku jest cichy i niewiele mówi, to jak zaufa drugiej stronie, to staje się niemiłosierną gadułą. Ugotuje, posprząta, a nawet i przyniesie dobre jedzenie do pracy albo do domu, gdy jest się chorym. Można nim sterować, a do wątków też każdego przyjmie i wysłucha, a jak będzie potrzeba, to nawet i zgani.

Od Sammy'ego do Janka

Strach. Nie ten znajomy, pełznący, zaciskający szpony na sercu, gdy ojciec patrzył pozbawionym emocji wzrokiem, ani ten, gdy cudze życie uciekało spomiędzy palców. Ten uderzył z opóźnieniem, znienacka, i zamiast mobilizować do działania, sparaliżował go od środka, ogłuszając zmysły.

Ktoś dotknął go w ramię, próbował odsunąć, ale ani drgnął. Wciąż tkwił skulony nad dziewczyną, z dłońmi przyklejonymi do krwawiącego boku. Nastolatka całkiem odleciała, jej skóra okropnie poszarzała i pomimo że praktycznie tonęła pod ciężką kurtką, była lodowata i drżała. Ale oddychała. Sammy jedynie rzęził.

Od Vaerila do Sorena

Mimo późnej godziny na obskurnym korytarzu i w wielu przylegających do niego pokojach akademickich wciąż intensywnie świeciły się rażące w oczy świetlówki. Zza białych, obdartych z farby drzwi słychać było podekscytowane głosy, śmiech i wtórującą im głośną muzykę. Noc tutaj wcale nie oznaczała końca dnia — wręcz przeciwnie, wraz z nadejściem wieczora budziła się do życia cała studencka brać. Szczególnie w czasie weekendu. Nocne imprezy to wśród studentów najpopularniejszy sposób na odreagowanie minionego tygodnia spędzonego będąc przykutym do niewygodnej ławki w dusznej uniwersyteckiej auli. Wieczorne spotkanie w gronie przyjaciół z puszką piwa w ręku i papierosem w ustach dawało nadzieję na przetrwanie nieuchronnie zbliżającej się sesji. W dobrym towarzystwie żadne kolokwium ani żaden egzamin nie budził najmniejszej grozy.

Od Azury do Andrei

Ciemne chmury przesłaniające tego dnia niebo zdecydowanie zniechęcały do bezcelowych spacerów ulicami miasta. Sytuacji nie poprawiał fakt, że pierwszy raz od wielu dni dość intensywnie spadały z nich krople deszczu, prawdopodobnie tylko jeszcze bardziej psując humor większości mieszkańców. Siedząc nieco bezczynnie w galerii, słyszałam, jak woda z ekscytacją pędzi na spotkanie z glebą, po drodze obijając się o napotykane budynki i przedmioty. Nie zatrzymywałam jej, nie próbowałam odpowiadać na jej pociągające wołanie. Zamiast tego z umiarkowanym zaciekawieniem, przez szklane drzwi wejściowe, śledziłam wzrokiem coraz mniej liczne, zakapturzone postaci, starające się pospiesznie ukryć przed nagłym oberwaniem chmury. Aparat z wyciągniętą kartą pamięci leżał na ladzie przede mną, laptop obok niego już dawno się wygasił. Gdzieś na skraju pola widzenia mignęła mi kolorowa parasolka, jednak nawet jej barwa, w ogólnej szarości bezsłonecznego dnia, zdawała się nie tak intensywna.

Od Janka do Sammy'ego

Świetlica pachniała skwarkami po porannej jajecznicy, mokrym płótnem rękawic schnących na kaloryferze i kwiatem ylang-ylang, ponoć zawartym w płynie do płukania firanek. Obcemu nie powiedziałoby to nic, lecz dla Janka właśnie tak pachniał dom. Znał ten wielki stół, poznaczony obwódkami po kubkach, znał zblakłe, dziecięce rysunki dekorujące ściany, znał kanapę z jedną zapadniętą poduszką, w której nigdy nie naprawił sprężyn, bo Ylva lubiła siadać właśnie na niej i na żadnej innej.

Na ekranie trwały właśnie Mistrzostwa Świata i cała ekipa zebrała się wokół, każdy na swój sposób. Ylva, na swoim ulubionym miejscu, podwinęła nogi pod siebie, grzejąc dłonie o kubek z rumiankiem. Elowen siedziała po turecku zaraz obok, z tabletem na kolanach, więcej patrząc w tabelę wyników niż na sam wyścig. Vlad rozłożył się w najdalszym fotelu udając, że więcej uwagi poświęca tomikowi poezji, niż trwającemu właśnie wyścigowi. Gulm siedział wyprostowany, z rękami splecionymi na piersi, śledząc każdy zakręt tak, jakby czytał raport z przebiegu bitwy. Kapitan Arnbjǫrg przysiadła na poręczy, na wpół obecna, na wpół zajęta czymś we własnej głowie. A Janek, jak zwykle, słuchał jednym uchem, strugając scyzorykiem kawałek lipowego drewna – jeszcze nie wiedział, co z niego wyjdzie, ale dziwnie mu było, tak siedzieć i niczego nie mieć w garści.

To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia

g_f0113

Azura Wells

Wiek: 478 lat
Data urodzenia: 30.06
Płeć: kobieta
Rasa: Imuga
Pochodzenie: Tenjitsu, Senkawa
Zawód: właścicielka od lat dobrze prosperującej, choć niewielkiej, galerii sztuki, umiejscowionej poza ścisłym centrum Stellaire; od czasu do czasu wystawia swoje fotografie, na czym dodatkowo zarabia
Opis: Delikatna, nieśmiała i ze wszech miar wrażliwa istotka, która potrafiłaby się zaprzyjaźnić prawdopodobnie z każdym... gdyby tylko jeszcze tego chciała. Zafascynowana sztuką i wszystkim, co istoty ją tworzące potrafią za jej pomocą przekazać - sama dość intensywnie zajmuje się fotografią, a swoją codzienność wypełnia muzyką, mając nadzieję zapełnić jakoś, odczuwaną od lat, bolesną ciszę wwiercającą się w uszy, potęgującą trawiącą ją pustkę. Chwilowo nieco zmaga się z problemem życia istoty długowiecznej, starając się nieskutecznie odcinać od życia ludzi w jej otoczeniu. Ocean stale ją wzywa, a jednak wciąż tkwi w świecie, do którego przecież, jak sama twierdzi, zupełnie nie pasuje. Któż by jednak zrozumiał motywy kierujące imugą, która utknęła gdzieś w swojej przeszłości i od lat nie potrafi się z niej wygrzebać…

And that's why...

Indi Creator 

thatswhyy

Discord: thatswhyy

Witam Misie Kolorowe ;3 Cóż o mnie? Jestem fanką #1 Psa Czarusia i to chyba przede wszystkim ;P Ogólnie gryzące pieski są fajne, a jeszcze fajniejsze jest obserwowanie, jak stopniowo gryźć przestają. Kocham dobre historie. I dobre jedzenie - jak czasem coś tam mi wyjdzie, to nie omieszkam podesłać fot ^^

Jakiś czas temu wróciłam do oglądania anime (robię to w sumie hurtowo, nie trzymam się jednego gatunku, chętnie coś polecę zainteresowanym), sporo czytam (ten sam case, co z animcami, choć tutaj zdecydowanie przeważa jednak fantastyka), od czasu do czasu ogrywam jakieś popularne RPG (totalnie nie jestem znawcą mechanik, gram dla historii). Generalnie, jak już wspominałam, bardzo lubię dobre opowieści, niezależnie od tego, w jakiej formie są opowiedziane. Fascynują mnie możliwości wykorzystania przeróżnych motywów do opisania emocji, jakie przeżywa bohater proszę po przeczytaniu tego nie spodziewać się w mojej pożal się boże twórczości nie wiadomo czego: to, że lubię je w historiach innych nie znaczy, że sama umiem je stosować, wybaczcie :D.

Ach, no i mimo, że moi podopieczni gryzą, to ja nie, także śmiało można pytać o wszystko :>

Preferencje pisarskie

Piszę w przerwach od życiowego zabiegania oraz jak wena przyciśnie, ale wychodzi, że ma to miejsce raczej dość często. Jak często konkretnie? Bywa różnie, jeśli akurat mam dobry pomysł w głowie i czas, potrafię odpisać tego samego dnia, innym razem może zejść mi nawet miesiąc, jeśli życie mnie przetyra. Generalnie staram się pozostawać w kontakcie i dawać znać, jak wygląda sytuacja. Raczej nie zdarza mi się porzucać wątku na długo bez ostrzeżenia (w sumie nawet z ostrzeżeniem dawno mi się nie zdarzyło).

Na blogach PBP piszę od dawna, choć miałam kilkuletnią przerwę. Teraz jednak od roku produkuję opowiadania mocno regularnie i obecnie dobrze mi z taką intensywnością. Czasem oczywiście zdarzy się bezwenowy przestój, ale mam nadzieję, że nie będzie się to działo zbyt często.

Tematyka wątków odpowiada mi w zasadzie każda, o ile coś przypasuje mi do konkretnej postaci. Codzienne życie, walki, kontemplacja sztuki, szalone rejsy morskie? Myślę, że wszystko da się ogarnąć. Zależnie od postaci skupiam się również w opisach na innych sprawach - raz są to bogate monologi wewnętrzne i grube rozkminy, przy innej więcej będzie wartko płynącej akcji. W końcu każde z moich "dzieci" trochę inaczej patrzy na świat, co staram się odwzorować w prowadzonej narracji :D

Długość odpisów nie ma dla mnie znaczenia, tak samo cenię krótkie, ale pełne treści (nie zawsze jest to równe z ilością akcji!) jak i te długie, które pozwalają mocniej zagłębić się w historię. Sama również piszę różnej długości opowiadania, starając się zawsze dopasować pod tym względem do współwątkowicza (czyli na bardzo długie opowiadanie nie odpiszę bardzo krótkim tekstem, chyba że trafi się sytuacja losowa - ale wtedy uprzedzę).

Zdarzało mi się kiedyś pisać okazjonalnie RP na discordach, obecnie nie szukam tego typu atrakcji, choć jeśli przydarzają się sezonowo w ramach bloga, na którym jestem, to czasem dam się namówić ;)

Postaci

Azura Wells - wrażliwa imuga, trochę przetyrana życiem istoty długowiecznej. Lubi wodę, fotografię i muzykę. Chętnie spróbowałabym znaleźć dla niej wątek, w którym mogłaby się z czasem raz jeszcze trochę otworzyć na świat i być może w końcu ruszyć naprzód - nie tyle zapomniawszy o tym, co było, ale pozwalając sobie żyć dalej. I zamiast wyłącznie z żalem, to z uśmiechem na ustach, wspominając te wszystkie dobre i szczęśliwe życia bliskich, których utraciła, bo nie było im dane być istotami długowiecznymi. Można nią śmiało sterować w ramach wątku, trzymając się jej osobowości.

Eirik Skugge - medium, dusza towarzystwa i ryzykant, któremu życie stale rzuca kłody pod nogi. Jakiś czas temu wrócił do Novendii po tym, jak na parę lat jakiś dziki portal przeniósł go do bliżej nieokreślonej krainy. Próbuje jakoś związać koniec z końcem, zaczynając swoje życie w zasadzie od nowa już drugi raz. Idzie mu... średnio? Aha, no i przytaszczył stamtąd ze sobą takiego tam pomniejszego demona, co siedzi w jego cieniu albo stale gdzieś w pobliżu, uprzykrzając mu życie. Ogólnie postać z potencjałem komediowym, możliwości wykorzystania Saga są szerokie ;P Można śmiało sterować tak Eirikiem, jak i Sagiem, pamiętając, że ten drugi to menda ^^

Od Sorena do Vaerila

Stellaire miało w sobie coś, czego Soren nie potrafił odnaleźć w żadnym innym mieście. Za dnia olśniewało swoim pięknem, idealnie skrojonymi sylwetkami sunącymi po wybiegach, błyskiem fleszy odbijającym się od szklanych fasad i precyzyjnie wyreżyserowanym chaosem, który dla postronnych wydawał się czymś niemożliwym do pojęcia, jednak dla ludzi z branży był po prostu codziennością. Dopiero noc zdejmowała z niego tę starannie dopracowaną maskę. Kiedy ostatni pokaz w końcu dobiegł końca, gdy projektanci odetchnęli z ulgą, modele rzucili w kąt niewygodne buty, a fotografowie zamknęli obiektywy w futerałach, miasto zdawało się rozluźniać ramiona i wypuszczać z płuc długo wstrzymywany oddech. W powietrzu unosił się zapach rozgrzanego od słońca asfaltu, kwiatów rosnących przy szerokich bulwarach i perfum. Nad ulicami wisiały girlandy świateł, odbijające się w mokrym bruku, a ludzie śmiali się głośniej niż zwykle, jakby wszyscy zgodnie uznali, że skoro przez tydzień żyli w nieustannym napięciu, teraz mają pełne prawo pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa.

Od Vaerila do Sammy'ego

Z natury bywał pamiętliwy. Od zawsze miał świetną pamięć, a wszelkie urazy trzymał w sobie długo. Raz skrzywdzony, nie wybaczał łatwo. Nie zapomniał niczego, żadnego szczegółu. Nawet te najmniejsze przewinienia potrafił rozpamiętywać w nieskończoność, cierpliwie czekając tylko na okazję, aby z satysfakcją odebrać swoje zasłużone zadośćuczynienie.