Daniel sprawia wrażenie człowieka, który nigdy do końca nie pasuje do miejsca, w którym się znajduje. Jakby był jedynie przechodniem w świecie skażonym chorobą, obserwatorem o zbyt czystych dłoniach i zbyt bystrym spojrzeniu. Wysoki i smukły, nosi się z naturalną, niemal arystokratyczną wyniosłością. Jego ruchy są oszczędne i precyzyjne, pozbawione zbędnej płynności. Każdy gest wydaje się przemyślany, jakby nawet podniesienie dłoni było częścią większej, logicznej konstrukcji.
Twarz ma chorobliwie bladą, kredową, jakby zbyt długo przebywał w świetle lamp laboratoryjnych, a zbyt rzadko skąpany w promieniach słonecznych. Skóra napięta na ostrych kościach policzkowych, szczęka wyraźnie zarysowana, usta wąskie, często zaciśnięte w linii, która zdradza więcej powściągliwości niż spokoju. Jego spojrzenie jest przenikliwe, ciemne i czujne. Jego oczy nie błądzą, nie unikają kontaktu wzrokowego. Wpatrują się w rozmówcę tak, jakby analizowały nie tylko słowa, lecz również puls pod jego skórą, napięcie mięśni, drżenie powiek.
Włosy ma czarne, starannie zaczesane. Każdy niesforny kosmyk zdaje się podporządkowany surowej perfekcji.
Ubiera się skromnie, lecz schludnie i elegancko. Długie, ciemne płaszcze spływają z jego ramion, podkreślając jego wyniosłą postawę. Tkaniny i kroje, które wybiera, są zawsze idealnie dopasowane. W tej próżnej dbałości o strój kryje się przekonanie, że forma jest jego osobistym bastionem przeciw chaosowi. Że jeśli zachowa się strukturę i schludność, świat nie rozpadnie się całkowicie. A przynajmniej stworzy wokół niego iluzję, jakby kontrolował to, co dzieje się wokół niego.
Na tle nieprzeniknionej czerni i prostych krojów szczególnie wyróżnia się jednak jego niewielka słabość. Imponująca kolekcja kolorowych, wzorzystych krawatów. Jedwabne, starannie wiązane, w odcieniach głębokiego burgundu, szmaragdu, granatu czy nawet odważnej purpury. To jedyny element jego wizerunku, w którym pozwala sobie na ślad ekstrawagancji, na cień indywidualnej fantazji.
Jest jak ostrze skalpela połyskujące w mdłym świetle gasnącej powoli lampy – zimny, precyzyjny, dziwnie piękny w swojej surowości. Na zdecydowanie zbyt starej jak na kogoś w jego wieku twarzy czai się napięcie człowieka, który zdecydowanie zbyt wcześnie pojął, że świat jest konstrukcją niezwykle wadliwą i kruchą; wymagającą korekty pomyłką. Jego życie to gorejący płomień podsycany ambicją. Daniel nie wierzy w przypadek czy zrządzenia losu. Ciężko powiedzieć, by w ogóle w cokolwiek wierzył. Na nic zdają się mu ułudne bóstwa, czy puste modlitwy pozbawione słuchacza. Ufa rozumowi, własnej wiedzy i doświadczeniu. Jest racjonalistą. Tam, gdzie inni dostrzegają boską karę, fatum czy szept przeznaczenia, on widzi jedynie kolejny wzór, ciąg przyczyn i skutków. Jego umysł zdaje się pracować jak idealnie skonstruowany mechanizm. Bez wytchnienia, bez drżenia, bez litości. Nieustannie dzieli rzeczywistość na segmenty, analizuje ją, klasyfikuje i kataloguje, jakby każdy element życia można było ostatecznie rozebrać na łatwiejsze do przyswojenia, logiczne części pierwsze. A jednak w tym żarliwym zaufaniu nauce i logice kryje się coś prawdziwie tragicznego, ta obsesyjna potrzeba udowodnienia samemu sobie, że posiada kontrolę nad wszystkim, co go otacza. Że jego los spoczywa wyłącznie w jego rękach, nie uginając karku pod nieistniejącym, fałszywym fatum. Daniel nieustannie goni za strukturą, za tym choćby chwilowym poczuciem stabilności.
Dumny aż do granic bezczelności. Wyjątkowo świadomy własnej inteligencji i rozległej wiedzy, której nie próbuje ukrywać; wręcz przeciwnie, pozwala jej błyszczeć, nawet jeśli razi tym innych w oczy. Bywa wyniosły, chłodny i niecierpliwy. Nie zniża się do pustych, pozbawionych logicznego poparcia pocieszeń ani do łatwych kompromisów. Próbuje dominować każdą rozmowę, wyprzedzać myśli swojego rozmówcy o kilka kroków, nie pozwalając, by ta zeszła na niewłaściwe tory. Daniel zdaje się robić to nieświadomie, nie dlatego, że gardzi innymi ludźmi, lecz dlatego, że boi się nieprzewidywalności. Nie ufa nieidealnym ideom swoich rozmówców, temu, co czai się w niedostępnych dla niego zakamarkach ich umysłów. Największą słabością Daniela jest bowiem jego własne serce, którego skomplikowanego języka nigdy dobrze nie zrozumiał. Wychował się w domu, gdzie o uczuciach nie rozmawiało się otwarcie. Już jako dziecko przyswoił sobie przekonanie, że emocje są jedynie zbędnym szumem, który należy doszczętnie zagłuszyć. Nie potrafi otwarcie mówić o tym, co czuje. Każde wyznanie z trudem przechodzi mu przez gardło, grzęznąć gdzieś po środku, sprawiając, że niemal dusi się z powodu własnej niemocy. Drażnienie się z kimś wydaje mu się osobliwą formą czułości, bo tylko w ironii jest w stanie ukryć sympatię. Dać jej upust na swoich własnych zasadach, udając, że wcale mu nie zależy. Wierzy bowiem, że jeśli utrzyma dystans, nie zostanie zraniony ani nie odsłoni przed nikim rozczarowującej, kruchej części siebie. Jego twarz może pozostać niewzruszona, nieskalana choćby pojedynczym grymasem, lecz w głębi serca toczy walkę z własnym lękiem. Daniel niesłychanie boi się porażki. Lęka się chwili, w której będzie musiał przyznać, że istnieją siły, których nie sposób zmierzyć ani opisać. Siły, z którymi nawet on nie jest w stanie się zmierzyć.
Jest samotnikiem. Jego intelekt i chłód tworzą wokół niego niemożliwy do zburzenia mur. Trudno mu zaufać innym. Ufa przede wszystkim sobie i własnemu doświadczeniu. Niesłychanie ciężko mu przyjąć cudzą pomoc. Poleganie na kimś wydaje mu się słabością, transakcją, z której prędzej czy później zmuszony będzie się wywiązać. A jednak w tych nielicznych chwilach, gdy pozwala sobie na chwilę szczerości, można dostrzec w nim zmęczenie człowieka, który zbyt długo dźwiga ciężar odpowiedzialności za coś znacznie większego niż on sam.
Daniel od zawsze zdawał się triumfem w życiu swoich rodziców. Ich idealne, złote dziecko. Chłopiec o umyśle ostrym i nienasyconym, nieustannie łaknącym wiedzy. Nauczyciele mówili o nim z dumą, jakby młody chłopak był ich własnym eksperymentem, którego wyniki przekroczyły wszelkie oczekiwania. Już od dziecka patrzył na świat z przesadną uwagą, rozdrabniając się nad każdym jego szczegółem, jakby już wtedy widział go rozciętym warstwami: skóra, tkanka, mięsień, kość. Ludzie byli dla niego konstrukcjami - doskonałymi, przewidywalnymi, a przede wszystkim logicznymi. Rozumiał naukę i ufał jej do granic możliwości.
Dopóki matka nie zaczęła gnić od środka.
Choroba nie przyszła z krzykiem. Najpierw osiadła w płucach, w ciężkim oddechu. Kaszel był mokry, dziwnie lepki, jakby w płucach coś się odkleiło i nie chciało już przylgnąć z powrotem. Potem zgnilizna rozlała się po całym ciele. Skóra matki zszarzała, jakby ktoś wyssał z niej koloryt. Kości zaczęły rysować się wyraźniej pod napiętą skórą, przeraźliwie gruchocząc przy najdrobniejszym ruchu.
Pościel była stale wilgotna od potu. W powietrzu unosiła się duchota, której za nic nie dało się wywietrzyć. Daniel dzień w dzień siedział przy łóżku i wpatrywał się w ciało, niegdyś tak silne, teraz zdawało się zapadać w sobie. Chłopak po prostu patrzył. Analizował każdy objaw, każdy skurcz. Nie płakał. Rozumiał, że w ciele matki zachodzi proces. A proces można zbadać. Proces można zatrzymać.
Tak zaczęła się jego obsesja.
Na uniwersytecie prosektorium stało się jego sanktuarium. Ciała leżały nieruchome, nie skarżyły się. Można było je otworzyć i zobaczyć, co zawiodło. Uczył się ich mapy z nabożną uwagą. Serce – pompa. Płuco – miech. Wątroba – filtr. Wszystko miało funkcję. Jeśli funkcja zawodziła, należało ją naprawić. Śmierć była dla niego jedynie błędem konstrukcyjnym. Daniel wierzył, że jeśli nauczy się wszystkich ścieżek, którymi ciało gnije, znajdzie tę jedną, którą można zamknąć.
Gdy wyjechał do medwiedańskiego miasteczka, wydawało mu się, że jedzie tylko na praktyki. Do miejsca surowszego, mniej eleganckiego, ale wciąż zrozumiałego. Już na dworcu poczuł jednak, że powietrze jest inne. Gęstsze. Jakby ktoś rozpuścił w nim coś niewidzialnego. W zaułkach zalegała wilgoć. Ściany budynków pokrywały się ciemnymi plamami, przypominającymi siniaki. Jakby miasto oddychało przez zainfekowane płuca.
Pierwszy chory trafił do niego z gorączką i bólem pod pachą. Daniel wyczuł pod palcami twarde, bolesne zgrubienie. Skóra była napięta, rozpalona. Wkrótce podobne objawy zaczęły pojawiać się u kolejnych. Obrzmienia rosły, pulsowały, jakby coś pod nimi oddychało. Chorzy majaczyli, ich oczy szkliły się, oddech stawał się krótki i urywany.
Zaraza rozlała się po Medwii szybko i niespodziewanie.
Mieszkańcy barykadowali się w domach, ale to nie pomagało. Domy zaczęły zamieniać się w kolebkę gorączki. Okna były zamknięte, powietrze nieruchome. Na stołach stały niedojedzone posiłki, które pleśniały szybciej niż zwykle. W nocy słychać było jedynie duszący kaszel z wielu stron naraz, jakby całe dzielnice próbowały pozbyć się męczącej ich wnętrza flegmy.
Daniel pracował nieustannie. Nie był licencjonowanym lekarzem, lecz wierzył, że dzięki swej obszernej wiedzy zdoła cokolwiek zmienić. Nacinał obrzmiałe miejsca, próbując uwolnić ciało od nagromadzonej, cuchnącej ropy. Ręce miał pewne, ruchy oszczędne. Tworzył schematy szerzenia się choroby, rysował mapy ognisk, wyznaczał strefy izolacji. Wierzył, że jeśli zrozumie logikę epidemii, zdoła zdusić ją w zarodku. Wierzył, że w końcu znajdzie punkt, w którym wystarczy przyłożyć ostrze, by raz na zawsze poderżnąć zgniliźnie gardło.
Ale choroba nie była logiczna. Zaraza przeciekała przez jego schematy jak ciecz przez palce. Najgorsze było nie to, że śmierć przychodziła. Najgorsze było to, że przychodziła mimo niego. Mimo jego wiedzy, mimo jego planów. Każdego dnia ktoś umierał. Ciała stygły coraz szybciej. Twarze zastygały w bezruchu, a oczy pozostawały półotwarte, jakby wciąż czekały na odpowiedź. Najgorsze były jednak spojrzenia żywych. Widział w nich nadzieję, która z dnia na dzień zaczynała cuchnąć rozczarowaniem. Złote dziecko Stellaire obiecało stać się ich wybawieniem. Tymczasem stał wśród nich, przesiąknięty smrodem lazaretu.
Kiedy wyjeżdżał z Medwii, miał wrażenie, że jego ubrania na dobre nasiąkły tamtym powietrzem. Że pod skórą osiadła ta sama przegniła wilgoć. Wrócił do Stellaire, do lśniących, sterylnych korytarzy i spokoju. Otrzymał przyzwoitą posadę w szpitalu. Białe ściany. Jasne światło. Zapach środków dezynfekujących, który miał wszystko neutralizować.
A jednak nadal nie jest szczęśliwy. Nocą budzi się z wrażeniem, że jego własne ciało jest inkubatorem. Że pod skórą czai się ta sama zgnilizna, która tylko czeka na odpowiedni moment, by pożreć go żywcem. Dotyka pachwin, szyi, badając samego siebie. Nasłuchuje oddechu, spodziewając się, że w każdej chwili może usłyszeć początek gnicia. I z przerażeniem czeka na dzień, gdy w końcu zacznie rozkładać się od środka.
- Kazimiera Dworakowska — ukochana babcia, która po śmierci swojej synowej bez wahania przyjęła na siebie obowiązek wychowania Daniela. I choć niejednokrotnie groziła mu palcem, beształa i z dezaprobatą kręciła głową, nieciężko zauważyć, jak ogromną miłością do teraz darzy swojego wnuka. Tak niebywale z niego dumna, pragnąca dla niego wszystkiego, co najlepsze. Ku niezadowoleniu Daniela, gadatliwa babka dzwoni do niego regularnie, by porozmawiać o życiu, powspominać dawne lata i zachęcić do czerpania z życia garściami.
- Faustyna Zamojska-Dworakowska — świętej pamięci matka, której twarz Daniel zaczyna powoli zapominać. Kobieta odeszła z powodu bliżej niezidentyfikowaną choroby, gdy chłopak miał zaledwie jedenaście lat. I choć Daniel nie potrafi przypomnieć sobie jej niegdyś pięknych, niestrawionych jeszcze zarazą rysów, pomimo upływu lat wciąż potrafi przywołać groteskę jej wykrzywionego w bólu ciała i otaczającą ją duchotę. I być może gdyby nie ta jakże ciężka dla dziecka sytuacja, chłopak nigdy nie poświęciłby całego swego życia ślepej pogoni za nieśmiertelnością. Matka była dla niego katalizatorem, której śmierć nakreśliła całe jego nastoletnie i dorosłe życie.
- Tadeusz Dworakowski — Daniel doskonale pamięta tę niechęć wymalowaną na ojcowskiej twarzy po śmierci matki. Pamięta, jak ojciec zaczął powoli się oddalać, odsuwać od rodzinnego życia, aż w końcu zniknął na dobre, osierocając swego równie przygnębionego syna. Zostawił mu jedynie wystarczająco pieniędzy, by odciążyć wychowującą Daniela babkę z wysokich cen szkolnych podręczników i nowego mundurka. I choć z początku chłopak zastanawiał się, gdzie podział się ojciec i czy gdyby był inny, lepszy i wystarczający, to czy ten nigdy by go nie porzucił. Z czasem przestało go to jednak jakkolwiek interesować, a sam Daniel zbywa jego temat kłamstwem na temat jego rzekomej śmierci.
- Azelan Bashkin — jakże chciałby go zapomnieć, jakże chciałby, żeby Azelan zwyczajnie przestał istnieć i rozpłynął się w powietrzu. Niegdyś powiedziałby, że są przyjaciółmi, uśmiechnąłby się na jego widok i z radością wyczekiwał chwili, gdy zobaczą się po raz kolejny. Teraz jedynie z obrzydzeniem wymalowanym na twarzy modli się, by nie musieć go dłużej oglądać.
- Ewelina Janicka — była tak delikatna, tak piękna, tak nieprzystosowana do gnijącego z powodu choroby Karymska. Bliska przyjaciółka odeszła spokojnie, a Daniel każdego dnia coraz głębiej zapada się przez to w szpony wyrzutów sumienia i żalu.
Übheney duun
however, when I look at you, I get the feeling that nature is playing tricks on us. it’s as if both the left and the right hand have clutched the head to realize for the first time they are two parts of a single whole.
- Samozwańczy specjalista i pasjonat żuków. W odmętach biblioteczki wciąż dostrzec można już lekko pożółkły i nadgryziony zębem czasu atlas poświęcony tymże owadom. Strony pełne są dziecięcych rysunków i podkreślonych kolorowymi pisakami informacji, które Daniel, pomimo upływu lat, wciąż zdaje się dokładnie pamiętać.
- Perfumów używa jedynie na specjalne okazje, wychodząc z założenia, że nie wypada, by psikał się nimi, zmierzając na salę operacyjną. Poza pracą roztacza wokół siebie z lekka przytłaczający zapach starych książek, kadzidła, mchu i drzewa cedrowego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz