Szpitalny korytarz ciągnął się świeżą bielą przełamaną medycznym seledynem linoleum i jasnym drewnem wąskiego panelu chroniącego ściany przed obiciem, gdyby pielęgniarz zawadził pchanym łóżkiem. Pachniało sterylnym niczym, wonią bezlitosnego środka dezynfekującego, wypalającego każdą powierzchnię, aż nie zostało na niej nic żywego, nic groźnego dla tych, którzy nie potrafili sami się obronić. Ostre światło mordowało resztki cienia, wyrywało korytarz z cyklu dnia i nocy, zawieszając w miejscu, gdzie czas liczono kolejnymi bitwami ze śmiercią.
Filcowe kapcie szurały o wypastowane linoleum, kitel powiewał za nim, włosy wciąż pozostawały we względnym porządku. Pielęgniarka szła obok, narzucając równie szybkie tempo, nie gubiąc oddechu gdy czytała z karty kolejne zdania, ich twarde brzmienie malowało obraz ludzkiej tragedii.
— Mężczyzna, siedemdziesiąt cztery lata, przywieziony po wypadku samochodowym. Stracił przytomność za kierownicą, uderzył w latarnię. Ciśnienie spada mimo płynów, brzuch twardy, w USG wolny płyn w jamie. Tomografia pokazała rozległą zmianę w prawym płacie wątroby, z cechami pęknięcia i czynnym krwawieniem.
Bashar słuchał, układając w głowie plan operacji, niczym strateg przygotowujący wojska do wymarszu. Dostać się do miejsca, w którym ciało nie potrafiło sobie poradzić, zacisnąć, zatrzymać krwotok. Potem zobaczyć, z czym ma do czynienia – jak głęboko wrósł nowotwór, jak wiele z niego da się wyciąć, ile będzie musiał zostawić. Guz pękł pod uderzeniem, i choć dla ciała był czymś wrogim, to jednak nadal był jego częścią, ukrwioną i unerwioną, zdrajcą żerującym na zdrowej tkance organizmu, niełatwym do usunięcia.
— Kto jeszcze jest w zespole? — spytał, nie zwalniając kroku.
— Anestezją zajmie się doktor Sarpi. Do asysty jest doktor Ravelli, jest już na sali. Instrumentariuszka Bianchi. Doktor Drakulova przygotowała krew, czeka na telefon, gdyby trzeba było więcej.
Skinął głową. Dobry zespół. Cztery pary rąk świadome, czego chce piąta, nim jeszcze zdąży o to poprosić.
Drzwi umywalni rozsunęły się przed nim z cichym sykiem.
Woda uderzyła w stal zlewu srebrnym, krystalicznym dźwiękiem. Bashar podwinął rękawy, wsunął dłonie pod strumień – ciepły, potem coraz gorętszy, aż do granicy bólu. Szczotka, mydło o gorzkim, sterylnym zapachu. Chirurg szorował metodycznie, paznokieć po paznokciu, przestrzeń między palcami, przedramiona aż po łokcie, niczym kapłan przed rytuałem. Piana spłynęła białymi strumieniami, zawirowała wokół odpływu, nim zniknęła w ciemności, zabierając ze sobą wszystkie myśli, pozostawiając jedynie skupienie przed tym, co go czekało. Dłonie chirurga, jedyne narzędzie, którego nie dało się wymienić na nowe, więc Bashar dbał o nie, jak o najcenniejszą rzecz.
Coś mignęło mu na dnie pamięci – inne dłonie, choć równie znajome, i ten pierwszy dzień, gdy pióro wypadło spomiędzy palców, stalówka bryznęła na papier kleksem w kolorze indygo.
Zamrugał, wspomnienie zniknęło. W zaparowanej stali nad kranem zobaczył własne odbicie, rozmyte, pozbawione rysów, a w nim dwa punkty uważnej, skupionej czerwieni. Odwrócił się.
Bianchi pomogła mu z fartuchem, potem były rękawiczki, naciągnięte jednym płynnym ruchem, aż lateks przywarł do skóry drugą, ciaśniejszą powłoką. Czepek, maska, Bashar zmienił się w bezosobową plamę sterylności, jedną z pięciu, które miały tego dnia walczyć. Ravelli mruknął coś o godzinie i tym, że dobrze, że udało im się złapać Bashara. Tu nie było miejsca na niepewne dłonie. Bashar odpowiedział półuśmiechem zza maski, widocznym raczej w spojrzeniu. Rozmowa była krótka, rzeczowa, lecz ciepła w oszczędny sposób, właściwa wymianie zdań między ludźmi, którzy nie raz stawali ramię w ramię, by negocjować z absolutem.
Weszli.
Sala operacyjna tonęła w bezosobowej bieli, wypełniona cichym pikaniem monitora, w który wpleciony był miarowy syk respiratora, oddychającego za pacjenta. Spokojna melodia zapewniająca, że sprzęt pewnie trzyma duszę w zawieszeniu, czekającą, aż jej naczynie zostanie naprawione. Pacjent leżał już pod obłożeniem, obudowany rurkami i kablami, sprowadzony do prostokąta odsłoniętej, przemytej na pomarańczowo skóry. Ciało jak każde inne. Problem do rozwiązania.
Bashar spojrzał wyżej, ponad linię serwety, tam gdzie twarz spała pod taśmą mocującą rurkę.
Znał tę twarz.
Przez ułamek sekundy sala, monitor, zespół – wszystko oddaliło się o krok, przygasło, jakby ktoś przykręcił dźwięki świata. Twarz była starsza, niż ją pamiętał, bardziej zapadnięta, doświadczona życiem, lecz nie pomyliłby się, poznałby go wszędzie.
Odsunął te myśli na potem.
— Skalpel.
Dłoń wyciągnięta w przestrzeń, i znajomy chłód metalu.
Nacięcie otworzyło brzuch długą, pewną linią, a spod powłok buchnęła krew – więcej, niż powinno jej tam być, ciemna, gęsta, purpurowa, rozlana tam, gdzie miejsca dla niej nie było. Ssak zabulgotał, zachłysnął się, zaterkotał, oczyszczając mu pole, pozwalając dostrzec poczynione szkody. Bianchi podawała narzędzia, ledwie wyciągnął po nie dłoń, Ravelli zaś pracował niczym druga para jego rąk, dotykając, przytrzymując, wspierając. Bashar wkroczył w to, co rozbite, i zaczął robić jedyną rzecz, którą lekarz ma do zrobienia – metodycznie zmuszać śmierć, by porzuciła swoją zdobycz.
Nie myślał o twarzy. Palce znajdowały krawędzie pęknięcia same, zaciskały, odcinały dopływ, tam, gdzie tkanka nie potrafiła sama się zejść – podwiązywały głębiej, stabilniej, mocniej. Ciszę przerywały mokre akordy przecinanej tkanki i metaliczne szczęknięcia narzędzi wracających na tacę. Praca miała rytm, prawie muzyczny, prawie piękny, i tylko krew pod palcami przypominała nieustannie, że to nie muzyka, że pod obłożeniem leży człowiek, którego serce może przestać bić, jeśli ręce zawahają się choćby raz.
Krwotok ustąpił. Ciśnienie, po długich minutach, drgnęło i powoli zaczęło się wspinać. Guz – to, co z niego zostało po pęknięciu – leżał teraz odsłonięty, brzydki, wrośnięty w miąższ głębiej, niż obiecywała tomografia. Bashar długą chwilę mierzył go spojrzeniem – wyciął tyle, ile skalpel pozwalał, reszty dotknął tylko wzrokiem, zapamiętując, niczym twarz przeciwnika, w myślach przygotowując się do rozmowy, którą wiedział, że będzie musiał przeprowadzić.
— Zamykamy.
Warstwa po warstwie ciało wracało do siebie, powłoki schodziły się pod igłą, aż zostały tylko czyste szwy i opatrunek, który zakładał już ktoś inny. Bashar cofnął się od stołu, ściągnął rękawiczki, mokre od środka, i odetchnął głęboko po raz pierwszy od wejścia na salę.
Zdjął maskę w umywalni, zdjął czepek, fartuch, znów zaczął wyglądać jak on. Nie poszedł jednak do dyżurki, nie pozwolił ciału na pełny odpoczynek. Usiadł zamiast tego na krześle pod salą pooperacyjną, tam gdzie leżał jego pacjent. Monitor wyświetlał spokojne, bezpieczne cyfry, a zielona linia podskakiwała ustalonym rytmem. Jeszcze dużo czasu miało minąć, zanim znieczulenie ustąpi, zanim tamten otworzy oczy i będzie można przekazać mu wieści.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz