Atmosfera w domu była gęstsza od najczarniejszej smoły. Cisza, która wypełniała przestrzeń była przerywana pojedynczymi skrzypnięciami podłogi, oddechami i histerycznymi napadami płaczu matki.
Constancia patrzyła w przestrzeń przed sobą, marząc jedynie o ciszy. Kilka ulotnych sekund miała ją na wyciągnięcie ręki, a wtedy przerywana była przez jej rodzicielkę. Coś się zaczyna, coś się kończy… W zasadzie, to co tak naprawdę się stało? Każda próba przypomnienia sobie czegokolwiek skutkowała bólem w skroniach i dziwną pustką, jak gdyby została stworzona w tym momencie, kradnąc miejsce, ciało i historie kogoś innego.
Spróbowała wstać na chwiejnej nodze, nie przyzwyczajona jeszcze do protezy. Była dobrze dopasowana, a kobieta miała za sobą dużo rehabilitacji, ale nadal miała problemy z chodzeniem. Sięgnęła, obrzydzona swoją kruchością, po jedną z kul. Powinna dać rady z pojedynczą.
— Zajmie ci to trochę czasu, Constancio. — Mówił fizjoterapeuta na ostatnim spotkaniu. Siedział przy komputerze, czekając, aż drukarka wypluje dokumenty — Musisz dać sobie czas. Oprócz twojej siły fizycznej, musisz też wzmocnić głowę. Bo bezsilność zaczyna się tutaj. — Postukał się długopisem w czoło. — Twoja rodzina na pewno będzie cię wspierać. W końcu jesteście w tym razem.
Constancia pamiętała, że zaśmiała mu się prosto w twarz, ale nie kontynuowała rozmowy. Pierdolony lekarz, myślał, że zna jej życie, bo co? Bo spędzali tyle czasu razem? Kobiecie na sam ten pomysł chciało się śmiać aż do łez. Czy tylko tyle potrzeba, by poznać ją jako człowieka? Wystarczy patrzeć na to, jak upada i potyka się o własne, nieznane jej już kończyny?
Opierając się o kulę i skupiając całą swoją uwagę na tym sztucznym odnóżu, doczłapała w końcu do schodów. Każdy jej krok rozlegał się tak głośno, była pewna, że matka się jej spodziewa. Ojciec wyszedł z domu wczesnym rankiem, gdy Eleanora spała głęboko, wycieńczona płaczem, a Constancia przewracała się z jednego boku na drugi. Ból fantomowy rozlewał się tam, gdzie jeszcze kiedyś nie była skalana, skutecznie wybudzając ją z kruchych drzemek. W zakamarkach umysłu była świadoma, że czegoś tu brakuje, że jej dotychczasowa rutyna została zaburzona, ale nie mogła sobie przypomnieć co jest inne. Równie dobrze mogła być to proteza.
Constancia stanęła niepewnie na piętrze, widząc otwarte przejście do kuchni. Starsza kobieta siedziała przy stole, twarzą zwróconą do schodów. Matka patrzyła pustymi oczami prosto na nią.
— Wynoś się! — Wrzasnęła nagle przeraźliwie, uderzając pięścią w blat. — To wszystko twoja pierdolona wina! Zejdź mi kurwa z oczu!
Constancii stanęły wszystkie włoski na skórze, przerażona jej reakcją. Musiała jej wytłumaczyć, że nie wie nawet o co jej może chodzić. Wsparła się o hebanową balustradę, nachylając się w przestrzeń za nią.
— Matko, ja-
— Ile, no ile, razy miałam wam powtarzać… To powinnaś być ty. Do cholery, czemu to nie mogłaś być ty!
Wypadek. Wspomnienie uderzyło w nią jak grom. Nie była w stanie nabrać powietrza. Constancia zatoczyła się do tyłu, uderzając we framuge drzwi. Poczuła pulsujący ból w kręgosłupie. Zacisnęła szczękę tak mocno, że była pewna, że zaraz złamie wszystkie zęby. Mimo to, łzy zaczęły spływać po jej policzkach.
— To powinnam być ja. — Mruknęła do siebie piskliwym głosem, dusząc w sobie szaleńczy płacz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz