Od Merlina - Walentynki

— Stary, musisz mi pomóc.

Takie słowa najczęściej wypowiadał Merlin, jakie więc było zdziwienie młodego czarodzieja, gdy padły z ust Hawthorna. Zazwyczaj pogodny i wyluzowany, podchodzący do świata ze zdrową dozą „co ma być, to będzie” i „różdżką machnij, a resztę zostaw magii”, teraz siedział cały spięty, i to wcale nie dlatego, że już za pięć minut mieli mieć sprawdzian z transmutacji. Merlin wpatrzył się w niego uważnie.

— Iść z tobą do pielęgniarki? Wyglądasz, jakbyś potrzebował węgla…

— Nie, kurde, to nie tak — Hawthorn zmarszczył brwi, machnął dłonią. Nachylił się mocniej w stronę Merlina. — Bo jest taka sprawa… Wiesz, niedługo walentynki.

— Termin oddania projektu na alchemię.

Po ostatnich przebojach z wodą księżycową Merlin nie tylko zapisywał terminy w kalendarzu, ale autentycznie się ich uczył i zapamiętywał. Stres związany z cudowaniem z odświeżaczem powietrza i ceramiczną umywalką w ich szkolnym kibelku postarzył go chyba o dekadę i chłopak nie zamierzał czegoś takiego więcej powtarzać. Przynajmniej nie w tym semestrze.

— Nie chodzi o alchemię.

— To o co chodzi?

Hawthorn czasem wylatywał z jakimiś przedziwnymi problemami i pomysłami, Merlin zaś miał wiecznie problem z przewidzeniem, o co może mu tym razem chodzić. Jego kolega, choć natura nie poskąpiła mu szarych komórek, a mózg potrafił dużo przyswoić i łączyć ze sobą bardzo odległe fakty, dostał od losu potężnego nerfa w postaci zamiłowania do teorii spiskowych. Wynikała z tego konieczność spędzania długich godzin w dziwnych zakamarkach internetu, przez co z pracami domowymi i przygotowaniem do sprawdzianów było u Hawthorna różnie.

— No bo em… Słuchaj, bo ja zaprosiłem na walentynki Lucianę.

— Chyba cię pogięło — odparł od razu Merlin.

W umyśle od razu pojawiły się flashbacki z jego własnej randki z dziewczyną, kiedy to przybrał iluzję wyglądu krasza Luciany, czyli Souela, następnie zaś robił wszystko, co w jego mocy, by randka okazała się kompletną katastrofą i zniechęciła dziewczynę do genashiego, odwiodła ją od pomysłów na stalkowanie obu młodzieńców. O ile wcześniej Luciana była mu obojętna, o tyle teraz, po tym incydencie, Merlin omijał dziewczynę szerokim łukiem i krzywił się na sam dźwięk jej głosu.

— No powiedzmy, że taki trochę no… Ryzykowny.

— Mało powiedziane.

Hawth szturchnął go w ramię.

— Dobra, stary, nie kop leżącego, tylko bądź kumplem i pomóż, co?

— No mogę coś spróbować… — mruknął bez przekonania Merlin. — Tylko weź mi w końcu powiedz, o co konkretnie chodzi. Pożyczyć ci Falkora, czy coś?

— Okej, super, właśnie o to mi chodziło! — Uśmiech rozjaśnił twarz Hawthorna. — Znaczy, nie że pożyczać Falkora, tylko z całą tą sytuacją… — Chłopak westchnął, klepnął dłonią udo, przeszedł do meritum. — No więc, eee… bo był taki konkurs w La Perle Noire, że można było wygrać darmową, romantyczną wyżerkę dla dwojga, co nie?

Merlin nigdy nie słyszał o La Perle Noire, ale brzmiało jak zaporowo drogie miejsce, do którego nie można wejść ze smokiem.

— No dobra. I co z tym?

— No i wygrałem…

— No to dobrze?

— …i zaprosiłem Lucianę…

— No to niedobrze.

— …i ona się zgodziła…

— No to najgorzej.

— …ale wczoraj odwołała.

— Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło — podsumował go Merlin. — To jakiej ty w ogóle pomocy potrzebujesz?

— No bo w zasadach tego konkursu było takim drobnym druczkiem napisane…

— Oho.

— …że żeby dostać wyżerkę za darmo to trzeba być we dwoje.

— Nie wystarczy jeść za dwoje? — Merlin przechylił głowę. — Dasz radę, stary, widziałem cię na festiwalu pizzy.

— No właśnie nie można. I jak się za późno zrezygnuje, to pokrywasz koszty kolacji ze swojej kieszeni.

— O cholibka — wymsknęło się czarodziejowi. — Słuchaj, ja bym ci pomógł, ale u mnie to tak różnie z hajsem…

Hawthorn machnął dłonią.

— Nie o hajs mi chodzi, tylko no, o taki trochę inny rodzaj pomocy — powiedział, westchnął, spojrzał z mocą na Merlina. — Merlin?

— Co?

— Pójdziesz ze mną na randkę?

Garniak cisnął go pod pachą, ale to było nic w porównaniu do zachowania jego sióstr. Merlin po raz kolejny wywrócił oczami, usiłując zawiązać ten krawat, stał przed lustrem w salonie, przyjąwszy twardą postawę ignorowania wszystkich słownych zaczepek. Wychodziło różnie, śmiechy wciąż dźwięczały mu w uszach, a miny jego sióstr, gdy wyciągnęły w końcu z niego plany walentynkowe, miały chyba śnić mu się po nocach.

Urania klepnęła go w bark, Merlin za mocno pociągnął materiał, krawat zmarszczył się nieładnie.

— Ej!

— Dzięki, młody — Urania wyszczerzyła się do lustra. — Wygrałam dwadzieścia funtów.

— Za co? — burknął Merlin, usiłując rozwiązać krawat, znów spróbować swoich sił z jego zawiązaniem.

— Za Hawthorna — Siostra złapała go za ramię, odwróciła do siebie, zajęła się tym nieszczęsnym krawatem. — Mel i Kaliope uważały, że na walentynki pójdziesz z Souelem, dla odmiany Klio i Erato uważały, że zabierzesz Song Ana. Ale ja wiedziałam, że stara miłość nie rdzewieje i pozostaniesz wierny Hawthornowi.

Merlina zatkało.

— Zakładałyście się o to?!

— Pewnie! — Materiał zaszeleścił, śmignął mu przed nosem. — Nasz mały braciszek w końcu dorasta!

— Ja wcale nie…!

— Nie wierć się, daj mi ten krawat zawiązać. — Pacnęła go po rękach. — W każdym razie – Terpsychora mówi, że lepiej by ci było z kimś ogarniętym, jak Guinevere albo Souel, ale ja uważam, że w życiu trzeba mieć trochę radości, a Hawthorn jest taki śmieszny.

— Ja nie idę z nim na żadną randkę!

— Daj spokój, Merlin, pamiętam cię jeszcze, jak próbowałeś zjeść kulki z błota, więc nie musisz się niczego przede mną wstydzić. Nawet swoich romantycznych wyborów.

Krawat w końcu dał się zawiązać, Urania wygładziła jeszcze chusteczkę w butonierce i przemocą poprawiła koszulę, żeby nie wyłaziła ze spodni.

— Patrz, jak ładnie wyglądasz. Prawdziwy dżentelmen!

— Weź, kurde…

— Hawthorn tam normalnie padnie.

Merlin westchnął cierpiętniczo.

— Oby nie ze śmiechu.

Sam nie poznał Hawthorna. Chłopak też odstawił się adekwatnie do sytuacji, nawet przylizał te wiecznie nieuczesane kudły. Spotkali się o osiemnastej pod La Perle Noire, przez moment po prostu mierzyli wzrokiem.

— Merlin, to ty?

— No ja, kurna, już bez jaj — Merlin zmierzył wzrokiem bukiet róż przyniesiony przez Hawthorna. — Po co ci kwiaty?

— Dla ciebie są.

Chłopak zaniemówił na chwilę.

— Ale po co mi kwiaty?

— Stary, nie wiem, kupiłem na wszelki wypadek, żeby było widać, że no, jesteśmy parą, i że kwalifikujemy się na darmowe żarcie.

To powiedziawszy wyciągnął bukiet w stronę Merlina.

— Masz. — Zrobił lekką pauzę, zastanowił się. — Nie jesteś przecież uczulony.

— No nie — odparł Merlin, biorąc od niego kwiaty, zastanawiając się, kiedy ostatnio ktoś mu dał jakikolwiek bukiet. Skinął w stronę restauracji. — Idziemy jeść?

— Pewnie — Hawthorn uśmiechnął się szeroko. — Umieram z głodu.