Tego dnia było zimno. Rzadko kiedy w San Tubarão było zimno, ale w ten dzień musiało. Po prostu musiało być. Na złość, jakby naprawdę było co żałować i co opłakiwać.
Przynajmniej deszcz przestał lać, dzięki Bogom. Mogło być gorzej. Bernard całkiem szybko nauczył się, że zawsze może być gorzej.
Pogrzeb był skromny. Oczywiście, że był skromny – de la Vegowie nie słynęli nigdy ze swoich nadmiernych oszczędności. Ci z gości, którzy chcieli, wybrali się na krótkie nabożeństwo do nadbrzeżnej kapliczki, tej samej, którą Bernard obserwował przez okno podczas sztormów, oddzieloną od brzegu ostrymi skałami i spienionymi falami. Pozostali – głównie Bernard, ojciec i parę znajomych z okolicznych rybackich domów – zajęli się przygotowywaniem chaty na przyjęcie żałobników.
Pokój Bernika miał służyć za składzik (jakby od jego wyprowadzki już i tak nim nie był), więc to tam wylądowały wszystkie rażące oko rzeczy. Stary telewizor, ulubione urządzenie matki. Lęgnące wszędzie ubrania, niedomyte naczynia, kurtki, zaklejone grubą taśmą pudła, których zawartości Bernard nie chciał nawet zgadywać. Dawno zepsute, stare jedzenie wyrzucił z lodówki w pobliskie krzaki. Jebać, że pewnie będzie gnić i rozkładać się przez kilka kolejnych tygodni. Bernika i tak za kilka dni już tu nie będzie a ojciec… ojcowi się należy. Tak dla zasady.
Matka umarła o godzinie 14:52. Przynajmniej to powiedział mu ojciec przez telefon, chłodnym i odosobnionym głosem, jakby ktoś inny manipulował jego strunami głosowymi. Dostała kolejną dawkę leków przeciwbólowych i postanowiła się zdrzemnąć. Z tej drzemki już się nie obudziła.
Wciąż było zbyt wcześnie, by Bernard w pełni mógł ułożyć sobie wszystko w głowie, ustalić, jakie emocje czuł. Na razie była to jedynie bezwiedna pustka. Odczuwał tę dziurę w piersi cały lot do Luminarii, całą drogę do San Tubarão, cały spacer nad morze. Dopiero kiedy opadł na plażę, kiedy zacisnął między palcami garści wilgotnego piasku, poczuł jakąkolwiek inną emocję. Pech chciał, że była to złość.
Matka nie spisała żadnego testamentu – była pewna do wypadku, że będzie żyć wieczność. Przynajmniej to zawsze wypominała Bernikowi. Jak nie wieczność, to przeżyję ciebie. I to spokojnie. Potem będę mieć wiele, wiele lat spokoju. Ostatecznie jej szczęście było gorsze, niż jej się wydawało (tyle ci pycha dała, ha), ale nawet z tego Bernard nie mógł czerpać satysfakcji. Trudno wypominać takie rzeczy komuś, kto nawet cię nie rozpoznał przy odwiedzinach. A co dopiero trumnie kilka metrów pod ziemią.
W każdym razie, testament. Bernard, drobnym kruczkiem prawnym odcięty od rodziny, nie dostał nic. I pal licho dostawanie czegokolwiek, bo wiadome było, że matka grosza przy duszy nie miała, ale liczył się gest.
– Pogrzeb będzie za tydzień w środę – powiedział mu ojciec wtedy, kiedy zadzwonił, by powiadomić go o śmierci matki – Przyjedź, jeśli ci się chce, a jak nie to… nie.
Nie brzmiał, jakby chciał, żeby Bernard przyjeżdżał. No cóż, ojciec, w sumie de la Vegowie ogólnie, nie słynęli z wylewności emocjonalnej. Przynajmniej dla rodziny. Bernikowi wydawało się, gdy pakował plecak novendyjskimi słodyczami, że może ojciec po prostu był wyczerpany przez śmierć matki i papirologiczne piekło, które pewnie przechodził. Że zabrzmiał tak przez telefon, że powiedział, że Bernard ma wybór, bo potrzebował wsparcia, ale nie potrafił tego powiedzieć.
Ale kiedy stanął twarzą w twarz z ojcem przy jego barce, kiedy zobaczył jego minę… wiedział, że powiedział to, bo naprawdę nie chciał go widzieć.
Wyłożył novendyjskie cukierki na jednym z półmisków – starej ceramice, w kształcie tłustej flądry. Matka strzelała go po palcach, jak próbował przyjrzeć się z bliska porcelanie. Teraz nikt nie mógł mu zabronić użyć jej w najgłupszy sposób. Półmisek był na surówki, ewentualnie puree. Generalnie, dodatki do obiadu. Nigdy na słodycze. No cóż. Pod ziemią nic mu nie mogła zrobić.
Kilka osób go rozpoznało jako jedynego potomka Ramony, uścisnęło dłonie, wyrecytowało formułki kondolencji. Bernard za każdym razem kiwał głową. Zagryzał policzki, jak ktoś został dłużej, żeby palnąć jakąś anegdotę. Ojciec siedział w rogu, z butelką piwa u ust, zamglonymi oczami obserwując kuchnię.
Sardynki, które przyniósł i ułożył na stole – te z puszek zachowanych w składzie przy plaży, te świeżo złowione poprzedniego poranka, te ze słoików, piklowane z pomidorami, w oliwie, w cytrynie. Nikt ich nie tknął. Nikt, oprócz ojca (trzymającego talerzyk z porcją każdej ryby na kolanach) oraz Bernarda (nie chciał tego przyznać, ale stęsknił się za tymi pierdolonymi sardynkami, chociaż jadł ich tyle za dziecka, że obiecał nigdy już ich nie tknąć). Za to półmisek z cukierkami szybko opustoszał, zostawiając wyłupiaste oczy wymalowanej flądry na widoku.
Bernard nie chciał zostawać do samego końca stypy, ale czuł obowiązek. Ojciec kiwał się na krześle, w innym stanie nieważkości po tylu porcjach alkoholu, a ktoś musiał posprzątać. Inaczej kuchnia na zawsze zostałaby w stanie rozróby, z gnijącymi przez kolejne miesiące sardynkami na każdej powierzchni.
Koło jedenastej, kiedy zaczął powoli zbierać wszystkie talerze, za rękaw złapała go starsza pani. Kojarzył ją przez mgłę. Cholera wie, może pracowała w okolicznym sklepie, może łowiła z ojcem albo jeździła z matką do pobliskich, większych miast.
– Biedny Mauro – westchnęła, trzepocząc chustą, którą wyciągnęła z chuj-wie-gdzie – Przynajmniej Ramona go trzymała w ryzach, jak ich jedyne dziecko zniknęło. A teraz… biedak zapije się na śmierć.
Bernard przełknął ślinę. No cóż, ewidentnie matka nawet nie musiała być na tym świecie, by nadal dostawał w łeb poczuciem winy. Najwyraźniej niektóre rzeczy się nie zmieniały. Po co komu spadek pieniężny, czy tam materialny. Bernard nie mógł pozbyć się tego psychicznego.
– Poradzi sobie – Bernik szturchnął ręką, dłoń starszej pani puściła. Nie pisnęła już do niego ani słowa do wyjścia.
Ostatnia osoba pożegnała się nieco przed dwunastą. Ojciec zasnął w fotelu, więc goście jedynie kiwali głową w jego stronę, prosili Bernarda o pozdrowienie go, jak się obudzi. I przepraszali, w grzecznych słówkach i gotowych formułkach. Jak to w okolicy będzie ciszej i puściej bez Ramony, jak będzie jej im brakować, ile dała społeczeństwu (nic. Nie dała nic, same pierdolone kłamstwa). Bernik jedynie szczękał zębami, kiwał głową, dziękował za przybycie podobnie fałszywymi regułkami.
Myślał, że to show-biznes upchany jest fałszywymi ludźmi i sztucznymi emocjami. Ewidentnie nie. Tak było wszędzie.
Zaprowadził ojca do łóżka, oboje potykali się o pozostawione wszędzie, dawno puste butelki. Pytanie, czy ojciec faktycznie nie radził sobie ze śmiercią matki, czy po jej odejściu nie miał kto chować szkła. Bernard strzelał, że pewnie to drugie.
W porównaniu z tym, jak chłodno, brzydko i mgliście było podczas pogrzebu, noc była niezwykle przejrzysta.
Plaża była pusta. Granatowe niebo zlewało się z morzem, tworząc jednolitą łunę różnych odcieni niebieskiego, przecinaną kroplami gwiazd. Piasek nadal był wilgotny, lepki między palcami, jakby plaża uporczywie próbowała zatrzymać odchodzącą od niej wodę.
Zignorował niekomfortową wilgoć przenikającą przez warstwy ubrań, drobne kamienie i szkło wsypujące się pod koszulkę i wplątujące się we włosy. Położył się na plaży.
Obudził się z obolałą od zaciskania zębów szczęką, piaskiem i solą na języku, dłońmi w błocie. Pociągnął nosem. Powietrze było lepkie, ale dziwnie lekkie. Zza błękitu oceanu powoli, leniwie wysuwało się poranne słońce. Bernard przełknął ślinę, wziął głęboki oddech, wypełniając płuca poranną bryzą.
Tego dnia… tego dnia będzie ciepło.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz