Od Nikandros – Widmo

Nikandros nie miała koszmarów.

Nie z takiej gliny była zbudowana. Nie tak matka ją wychowała. Nie po to tyle zrobiła, tak się poświęciła, by być lepszą, wybraną, żeby jak jakiś zwykły śmiertelnik bać się własnej głowy.

Więc kiedy, równo tydzień po Rzezi Lohengrinów, Nikandros obudziła się w środku nocy zlana potem, wiedziała, że coś jest nie tak.

Nie był to zwykły koszmar. Taki, jakim pokazują go w książkach czy filmach. Nie było żadnych potworów, żadnej ucieczki w miejscu, żadnych wypadających zębów czy włosów. Zamiast tego było dziwne, rozległe poczucie niepewności. Szerokie i głębokie jak ocean, wdrapujące się w gardło, odbierające oddech płucom. Sama Nikandros nie nazwałaby przeżycia koszmarem (nie tylko dlatego, że była lepsza niż ci, co mieli koszmary), ale była to wizja… przeżywania koszmaru. Nikandros, jakimś cudem, podświadomie, stresowała się tym, że będzie mieć kiedyś koszmar. Że Rzeź dogoni ją, jak dżokej dobijający przegrywającego konia na ostatniej prostej wyścigu Wielkiej Miedwogradzkiej. Że, jakimś cudem, może nie będzie żałować decyzji, ale okaże się, że ten cały wysiłek poszedł na marne. Że te lata planowania, ustawianie wszystko do milimetra, skrupulatnie ułożony plan działania – że to wszystko, jakimś dziwnym zbiegiem okoliczności, pójdzie na nic. Idea tego, że jej taktyka, to całe poświęcenie było na nic, przyprawiało ją o mdłości.

Akademik był głucho cichy – jakby zawieszony w innym wymiarze. Studenci mieli to do siebie, że większość czasu spędzali na imprezowaniu, niż studiowaniu. Nikandros załatwiła sobie miejsce w akademiku zamiast wynajęcia normalnego mieszkania tak dla zasady. Żeby nie wychodzić, przynajmniej na samym początku nowych studiów w nowym mieście (i nowym kraju) na podejrzanego. Była przecież normalną dwudziestoparoletnią dziewczyną, jak wszyscy inni. Mimo wszystko, preferowała spędzać swój czas nieco produktywniej, niż większość osób na kampusie.

Jej współlokatorka była pogrążona w głębokim śnie. Wróciła do pokoju niecałą godzinę wcześniej, z powiewem alkoholu niczym ciężką chmurą wokół niej, rechoczącym śmiechem umierającym na ustach, gdy tylko zobaczyła Nikandros w łóżku. Udawanie spania jest łatwiejsze, niż wielu się wydaje. Przynajmniej współlokatorka nie narobiła dużo hałasu – może nie lubiła się uczyć i była, łagodnie mówiąc, bałaganiarska, ale przynajmniej respektowała granice. Teraz na Nikandros padło zadanie podniesienia się z łóżka bezszelestnie. Na szczęście to wyćwiczyła już wiele lat temu.

Z zaciśniętym gardłem – uczuciem, jakby ktoś bez przerwy podduszał i nie pozwalał wziąć głębszego oddechu – Nikandros wyciągnęła spod łóżka walizkę. Przeciągnęła palcami po skórzanym obiciu, w ciemności wyczuwając zamek. Powoli, skrupulatnie, opuszkami przesuwała numerki w kłódce, aż mechanizm przeskoczył lekko i odpuścił. Klamry walizki szczęknęły, w ciszy nocy brzmiąc jak trzęsienie ziemi.

Nikandros wsunęła dłoń do wnętrza. Przymknęła oczy – w końcu w ciemności i tak nic by nie zauważyła – i posługując się jedynie zmysłem dotyku wyczuła to, czego potrzebowała. Zacisnęła palce na zdjęciach i wysunęła je z walizki.

Jesień w Novendii była bardziej wybaczająca, niż ta w jej rodzimych korzeniach. Liście zmieniały kolory powolniej, a noce, zamiast od razu karcić każdego, kto pojawiał się poza domem po zachodzie słońca, nie przeszywały zimnem. Jeszcze.

Nikandros nawet się nie przebrała. Narzuciła jedynie futro na przewiewną koszulę nocną, wcisnęła w kieszeń pudełko zapałek i z zaciśniętymi w dłoniach zdjęciami wyruszyła na dwór.

Znalazła śmietnik na granicy kampusu, tam, gdzie jedna z ulic zlewała się z ciężką zabudową miasta, a druga prowadziła na boisko, opustoszałe o tej godzinie. Dobrze. Wrzuciła kilka oschłych gałęzi na warstwę pudełek i cholera-wie-czego, wyciągnęła pudełko zapałek i szybkim ruchem o draskę zapaliła jedną z nich.

Ogień tańczył na lekkim wietrze, żółty jak liście pod jej stopami. Obserwowała, jak płomień powoli zjada trzon zapałki, zwija i czernieje drewno, a kiedy sięgnął jej opuszka, rzuciła zapałkę w śmietnik. Ogień spokojnym, zagarniającym ruchem zajął gałęzie i cokolwiek było pod nimi. Pstrykał i cykał, harmonizując z szumem liści pchanych wiatrem.

Nikandros wyjęła zdjęcia z kieszeni. Przejechała palcem po śliskiej powierzchni, muskając twarze uchwycone na papierze. Głęboka zieleń kotary za nimi, monotonne wyrazy Ojca i Matki. Znużone spojrzenie Urlikke, zmarszczone brwi Damoklesa, grymas Laszlo, podniesiona głowa Berenike. Jej własna twarz, z ustami złożonymi w cienką linię, włosami zagarniętymi w tył tak, by widać było drobne, wychodzące zza upiętej grzywki rogi. Piegi złapane w ciężkim chiaroscuro, które potęgowało zmarszczki rodziców i wszystkie linie twarzy, którymi dzieliło się rodzeństwo. Gdyby zmrużyć oko, wyglądaliby jak nieperfekcyjnie kopie siebie nawzajem. Jakby ktoś zobaczył obraz jednego z nich i próbował odrysować go z pamięci, kilka dni z rzędu. Zdjęcia były pokryte ciekną warstwą kurzu i popiołu, która nie chciała z nich zejść, nieważne ile Nikandros pocierała palcem.

Rzuciła ostatnie spojrzenie na twarze rodziny i, nie biorąc kolejnego oddechu, rzuciła je w ogień. Płomień syknął, łakomy, buchając biało-szarym dymem.

Nikandros podniosła wzrok. Miała wrażenie, że gdzieś w oddali, za pnącą ku niebu chmurą popiołu, widziała czyjś zarys. Zmrużyła oczy. W falującym od gorąca powietrzu dostrzegła cień.

Stali tak samo, jak na zdjęciu. Wszyscy, oprócz niej. Nieruchomo, jak wycięci z fotografii, wbijając w nią puste i martwe spojrzenia. Zachwiali się razem z wiatrem, zamigotali gdy ognisko prysnęło iskrami. Nikandros przymknęła powieki. Poczuła zapach dymu, palonego ciała. Posmak smoły w ustach, pieczenie w oczach. Tak samo, jak tamtego wieczora. Kiedy otworzyła oczy, rodzina zamigotała, jak odbicie słońca na świeżym śniegu. Przez chwilę Laszlo łypał na nią pustym oczodołem. Z Berenike złaziła skóra, najpierw czerwieniejąc, potem blaknąc.

Nagle, płomień załopotał na wietrze, zasłonił widmo. Dym buchnął na wszystkie strony. Nikandros poczuła nagły chłód i wilgoć. Zanim zobaczyła deszcz, usłyszała go. Obijający się o dachówki, wystukujący rytmiczną melodię w ciszy nocy. Gęste, duże krople zmieniły kolor chodnika, przygniotły trawę. Ogień stracił na sile, wydusił z siebie ostatni oddech, po czym zgasł.

Nikandros podniosła wzrok w miejsce, gdzie wcześniej mroczył się duch jej rodziny. Pole było puste. Zajrzała w śmietnik, gdzie po zdjęciach i gałązkach pozostał jedynie sczerniały popiół. Jej płaszcz z każdą kolejną chwilą spędzoną na otwartym deszczu robił się coraz cięższy. Miała wrażenie, że dźwiga na karku kilkanaście kilogramów, co było dziwne, bo w głębi siebie czuła błogą, lekką pustkę. Wraz ze zdjęciami zniknęła wizja koszmaru.

Bardzo dobrze. Czas wrócić do domu.