Słońce chyliło się już ku zachodowi, kiedy Cheoryeon wylądował na oddalonym kawałek od Strumnika, małym wiadukcie. Schował skrzydła, poprawił torbę na ramieniu z ciężkim westchnięciem.
Nie był ani trochę gotowy na spotkanie z ojcem Benjamina po latach. W tylu momentach myślał, że się rozpłacze. Co by wtedy w ogóle powiedział? Nikt normalny nie płakał w trakcie niesienia zakupów nieznajomej osobie. Dobrze, że udało mu się uciec, nim doszło do najgorszego. Choć gdzieś tam w głębi duszy chciał przystać na propozycję kawy. Zobaczyć, ile się zmieniło we wnętrzu domu, ile pozostało na swoim miejscu. Wiedział jednak, że nie mógł, dlatego musiał odrzucić te myśli w najciemniejszy kąt.
Rozważał też z dobrą chwilę, ale ostatecznie nie poszedł do szpitala. Przecież na koniec dnia i tak nie wszedłby do środka, tylko stałby jak debil pod wejściem. Nie no, podbiłby do recepcji i spytałby, w której sali leży pani Evelynn Johnson, a na pytanie, kim dla niej jest, podałby się za wnuka, albo lepiej, syna. O tak, tego mu brakowało w życiu.
Udał się zatem w zupełnie innym kierunku. Koło policji wzbił się wysoko w niebo, by raptem kilka minut później znaleźć się na wiadukcie między Strumnikiem a sąsiednią wioską. Oparł się o balustradę, spuścił wzrok na przejeżdżające niżej pojazdy.
To był ten wiadukt, na który często chodził z przyjaciółmi. W podstawówce jeszcze byli trochę szaleni i całą drogę do celu pokonywali z buta, mimo że po przekroczeniu granicy miasta znikał chodnik, przez co musieli iść poboczem. Raz ich zaczepiła z tego powodu milicja. Na szczęście po krótkim wywiadzie nie zostali odwiezieni na komisariat (nawet by się nie zmieścili w radiowozie), a dostali szybką lekcję, że mają uważać, bo się ściemnia, i następnym razem założyć jaśniejsze ubrania.
Przeniósł wzrok z ulicy na ciągnące się tuż obok tory.
Na tych torach właśnie zostawiali monety do rozjechania. Początkowo to była dziecięca zabawa, sposób na zobaczenie czegoś fajnego i wkurzenie rodziców, według których marnowali pieniądze. Któregoś dnia zaś wpadli na pomysł, by rozpłaszczone monety przemienić w wisiorki. Ojciec Edwarda zrobił dziurki na przewleczenie łańcuszka – dzięki temu ekipa nosiła razem tak zwane naszyjniki przyjaźni. Praktycznie nigdy ich nie zdejmowali, a jak jeden z nich swój zgubił, to postawili go przed Przyjacielskim Sądem Najwyższym. Ten Benjamina najprawdopodobniej do dzisiaj spoczywał w jego urnie.
Korzystając, że nikogo nie było w pobliżu, wdrapał się na balustradę i zeskoczył. Wypuścił chwilowo skrzydła, żeby zgrabnie wylądować, zatrzymał się tuż przy torach. Kucnął, przejechał palcami po jednej szynie. Połyskujący na szaro metal odbijał pomarańczowe promienie wolno zachodzącego słońca, lecz wciąż pozostawał zimny w dotyku. Złotoskrzydły przyjrzał się dokładnie powierzchni. Czasami pozostawały ślady po monetach, niestety nie mógł akurat żadnego dostrzec. Pewnie lata temu przez jakiś czas jeszcze były widoczne, ale stopniowo się ścierały, aż w końcu całkiem znikły. Zupełnie jak popularność BenJohna.
Wyprostował się na nagłe szczekanie, a raczej odgłosy do niego podobne. Popatrzył w stronę, z której one dobiegały. Na torach pod wiaduktem dwie kawki kłóciły się o jakąś zdobycz. Zainteresowany podszedł bliżej; przypadkiem je spłoszył, aczkolwiek uwagę jego przykuło centrum tego sporu. Schylił się, wygrzebał z trawy starą, pozbawioną już blasku monetę. Przyjrzał się jej dokładnie, spróbował odczytać datę...
— Pierwszy, zgniłe jaja!
— Nie fair, Daniel, prawie we mnie wjechałeś, przez co zwolniłem!
— Drzemiesz, przegrywasz!
Pisk opon szybko stłumiła triumfalna fala dźwięków dzwonka. Metalowa rama roweru została oparta o również metalową balustradę, na której krótko potem spoczęły dłonie.
Cheoryeon przywarł do ściany wiaduktu, całkowicie schowany, wstrzymał oddech.
To nie była wizja ani wspomnienie.
To się działo tu i teraz.
Daniel wyciągnął komórkę, strzelił sobie szybką fotę na tle zachodzącego słońca. Wykonał jeszcze kilka zdjęć otoczenia i przyjaciół, wszystkie od razu obejrzał.
— Aż wracają wspomnienia! — rzucił wesoło. — Pamiętacie, jak kiedyś Alejandro się wywalił na rowerze, bo mu się sznurówka zaplątała w szprychy?
— Na tym etapie prawie każda z naszych tras ma wspomnienia czyjegoś upadku — powiedział Adam, zsiadając z roweru obok blondyna.
— Trzeba jakoś zaznaczać teren.
— Weźcie, potem przez trzy lata nosiłem tylko buty na rzepy — dołączył wtem do nich trzeci mężczyzna.
Cheoryeon uniósł wysoko brwi w reakcji na głos, którego bardzo dawno nie słyszał, a mimo to rozpoznał od razu.
Alejandro dojechał do dwójki, postawił swój rower obok tego Daniela. Zaraz za nim po śladzie dołączył Raimund, a ostatni na wiadukcie zjawił się Edward. Genashi przystanął koło nich, ciężko dysząc, lśniące w wieczornym słońcu krople potu gromadziły się na czole tuż pod czapką.
— Jak ty potrafisz dalej tak popylać na rowerze? — wydusił z siebie.
— Jak ty nie dajesz nigdy rady mnie dogonić? — odbił piłeczkę Daniel. — To taki krótki kawałek, nawet nie czuję kolana! — Klepnął dłonią we wspomnianą część ciała.
— Jeszcze lepiej, że cię nie kręci, bo byśmy musieli uciekać przed deszczem — dodał Adam.
Usłyszawszy jego wypowiedź, Raimund uniósł brew.
— Mówiłeś, że sprawdziłeś pogodę i ma nie padać — zauważył.
— No, i sprawdziłem. Pytałem przecież rano Daniela na grupie.
Raimund popatrzył na blondyna. Tamten w odpowiedzi uśmiechnął się zawadiacko, znów poklepał kolano.
Chwilę później wszyscy już zostawili swoje rowery i teraz opierali się o balustradę. Oglądali zachodzące słońce – to samo, na które patrzył Cheoryeon, z niemal tego samego miejsca.
Złotoskrzydły cały ten czas stał w kompletnym bezruchu. Bał się, że najmniejsze poruszenie się wywoła dźwięk, który zwróci uwagę reszty, nawet jeśli było to bardzo mało prawdopodobne. Już spotkał się z ojcem Benjamina i o mało nie wybuchł; z dawnymi przyjaciółmi nie miałby najmniejszych szans.
Spuścił wzrok na trzymaną w dłoni monetę. Wziął ją między palce, wolnymi ruchami zaczął trzeć jedną stronę, aż w końcu wyróżnił datę. Wtem zastygł.
Moneta miała mniej niż dziesięć lat.
Edward westchnął ciężko.
— Takie miejsca zawsze budzą we mnie nostalgię — powiedział.
— Co nie? — Przytaknął Adam.
— Co tak — dodał Daniel.
Kilka sekund trwała między grupą cisza.
— Myślicie, że dobre wiedzie swoje następne życie? — spytał Alejandro.
Benjamin nie raz wspominał, że po śmierci dusza najczęściej się odradzała w nowym ciele. Sami przyjaciele przez długi czas nie mieli zdania na ten temat, ale muzyk brzmiał na tyle pewnie, gdy o tym mówił, że powoli zaczynali przyswajać jego poglądy. I najwidoczniej do dzisiaj w nie wierzyli.
Cheoryeon w poprzednim wcieleniu martwił się, ilekroć bez namysłu coś wspominał o Zaświatach, ponieważ inni mogli go kwestionować, że skąd niby wie, przecież nie ma pewnych informacji na temat tego, co się dzieje po śmierci i tak dalej. Ale teraz gdzieś tam cieszył się, że gadał czasem takie rzeczy. Dzięki temu głosy jego przyjaciół wydawały się... spokojniejsze. Jak gdyby naprawdę byli teraz przekonani, że ich drogi Benjamin się zreinkarnował. Tak w sumie było.
Niestety tego nie mógł powiedzieć.
A może... mógł?
Może to był znak od losu, że powinien wyjść spod wiaduktu do nich? Zdjąć bransoletkę, powiedzieć im, że wrócił, że wiódł nowe życie, które, choć wcześniej zsyłało na niego pewne trudy, obecnie biegło dobrze. Miał teraz cudowną siostrę, która towarzyszyła mu dłużej, niż ktokolwiek przypuszczał, srokę krejzolkę, ale jakże kochaną. Takiego gostka, Boga Spirytyzmu, dzięki któremu przestał ledwo wiązać koniec z końcem i mógł sobie pozwolić na różne wygody. Bliskich, którzy wzbogacali jego życie o nowe doznania.
Nie to, że zastąpił nimi starych przyjaciół Benjamina, ich również często wspominał. Przeprosi całą ekipę, że przez tyle lat się nie odzywał, ucieszy się na powrót Alejandra. Obejrzą razem zachód słońca, jak to robili te trzydzieści lat temu.
Nagłe trąbienie zwróciło uwagę wszystkich. Grupka na wiadukcie spojrzała za siebie, ujrzała nadjeżdżający pociąg. Ciężka maszyna, ciągnąca za sobą sznur wagonów towarowych, przejechała pod ich stopami, bez zwalniania zmierzając w stronę miasta. Piątka zaczęła odprowadzać cały pociąg wzrokiem, Edward liczył po kolei wszystkie wagony.
Przez szum wywołany uderzającymi o tory kołami nie usłyszeli machnięć potężnych skrzydeł, ani tym bardziej nie zauważyli wylatującego z drugiej strony wiaduktu Złotoskrzydłego. Cheoryeon zniknął z ich pola widzenia, nim Edward policzył ostatni wagon.
Było już zupełnie ciemno, kiedy na dworzec zajechał biały autobus. Zgarnął raptem kilka osób, sprawnie ruszył w swoją trasę. Płynna jazda sprawiła, że zajmujący jeden z foteli licealista szybko zasnął. Przejechał w ten sposób kilka miejscowości, gdy nagle został wybudzony. Podniósł gwałtownie głowę, jeszcze nie kontaktując w pełni z rzeczywistością.
— To twój przystanek — usłyszał.
Wyjrzał przez okno, wtem się poderwał. Pospiesznie podziękował, po czym wypadł na zewnątrz. Schował dłonie do kieszeni, podskoczył lekko, próbując rozgrzać ciało.
— Chwila — rzucił do siebie — skąd on...?
Odwrócił się, ale autobus już odjechał. Licealista był jedynym, który wysiadł.
Cheoryeon siedział przy oknie, zamyślonym wzrokiem wpatrywał się w ciemność. Kierowca puszczał z radia jakieś piosenki, jednak jasnowidz ich nie słyszał, skupiony jedynie na muzyce w słuchawkach.
Choćby za górami, choćby za lasami,
Choćbym się odrodził, gdy tysiąc lat minie,
Zawsze będę tęsknił za tymi czasami,
Więc znów nie popełnij błędu...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz