Nikolai przez dłuższą chwilę w milczeniu przyglądał się Vaerilowi. Wbrew sprawianym na pierwszy rzut oka pozorom, nie był głupi. Można by rzec, że wręcz przeciwnie. Doskonale zdawał sobie sprawę, że mężczyzna stojący naprzeciwko niego skrywa jakąś interesującą tajemnicę. A Nikolai wręcz uwielbiał takie rzeczy. Im dłużej Vaeril unikał tematu, tym bardziej rosła ciekawość kupca. Postanowił ciągnąć swojego rozmówcę za język, nim nie dowie się całej prawdy.
— To wcale nie brzmi jak długa historia — zauważył, unosząc wysoko brwi w oczekiwaniu na dalsze wyjaśnienia. — Klątwa? Na czym dokładnie polega? Potrzebuję szczegółów.
— Chyba nietrudno się domyślić — prychnął szlachcic, krzyżując ręce na piersi. — Sam przecież byłeś już jej świadkiem.
Nie trzeba było długo się zastanawiać, co Vaeril miał na myśli. Pojawienie się znikąd potwornej bestii mówiło samo za siebie. Wyrażało to więcej niż tysiąc słów.
Prawdę mówiąc, Nikolai nie był człowiekiem, którego łatwo było przestraszyć. W swoim życiu widział i natknął się już na naprawdę wiele dziwactw. Odkąd tylko sięgał pamięcią, podróżował po całym świecie, odwiedzał najbardziej osobliwe miejsca i spotykał równie niezwykłych ludzi. Mógłby nawet przysiąc, że nic nie jest już w stanie go zaskoczyć.
Choć jeszcze kilka minut wcześniej, w obliczu bezpośredniego zagrożenia, zachował zimną krew i nie zdradził po sobie prawdziwych emocji, spotkanie oko w oko z bestią i tak naprawdę go zaskoczyło. Nie mniej zdziwiły go słowa młodego mężczyzny. Co właściwie próbował przekazać, mówiąc, że jest przeklęty?
— Chcesz mi powiedzieć, że te paskudy przychodzą specjalnie po ciebie? — Nikolai rozejrzał się wokół. Zdawało mu się, że gdzieś w mroku drzew, tam, gdzie nie sięga blask kuli, dostrzegł ruch. Czuł, że każdy ich ruch jest intensywnie śledzony przez coś, co czai się gdzieś głęboko w ciemności.. — Nie chciałbym mieć podobnych adoratorów.
— Taki już mój urok — westchnął Vaeril z rezygnacją. Nie żalił się. I tym bardziej nie oczekiwał łaski. Brzmiał raczej jak ktoś, kto powoli zaczął godzić się ze swym żałosnym losem.
Bo cóż innego miał począć?
W tej samej chwili wpadł jednak na pewien szalony pomysł. Doznał prawdziwego olśnienia. Poczuł, jak niespodziewanie odżywa w nim nadzieja. Wyprostował się raptownie i spojrzał na stojącego nieopodal niego Nikolaia.
— Mówiłeś, że znasz się na magii. Czy potrafisz zdejmować też klątwy?
— Cóż. Tak, ale na pewno nie za darmo — odpowiedział jego rozmówca z beztroskim uśmiechem na ustach. — Ale wszystko zależy od tego, jaką klątwę na ciebie rzucono. Czyżby z urazy? Zrobiłeś coś komuś?
Vaeril pokręcił głową. Raczej żadne z powyższych.
— Właściwie to… Sam nie jestem pewien — odparł bez większego przekonania. — Nie uważam, żeby przeklęto mnie słusznie.
— Każdy zawsze tak mówi.
Minęło już wiele dni, a Vaeril wciąż próbował rozwikłać zagadkę klątwy. Oczywiście bezskutecznie. Nie potrafił przypomnieć sobie ani jednej chwili, w której skrzywdziłby swojego brata na tyle, by ten postanowił rzucić na niego tak złowrogi urok. Wręcz przeciwnie — on i Derek niemal zawsze byli nierozłączni. Dogadywali się jak nikt inny, rozumieli się niemal bez słów, a każdy z nich potrafił bezbłędnie odgadnąć, czego akurat w danej chwili potrzebuje ten drugi. Odkąd tylko pamiętał, troszczyli się o siebie, kochali i byli sobie prawdziwie bliscy. Byli braćmi (w każdym tego słowa znaczeniu).
Dlatego też Vaeril tym bardziej nie potrafił zrozumieć, dlaczego Derek się od niego odwrócił. I to w tak brutalny sposób. Dlaczego porzucił go na pastwę potworów? Dlaczego skazał na ten sam los również całą ich najbliższą rodzinę? Nic z tego nie miało najmniejszego sensu. A im dłużej Vaeril szukał odpowiedzi, tym więcej pytań kłębiło się w jego głowie.
Teraz miał szansę rozwikłać przynajmniej kilka tajemnic. A przynajmniej taką żywił nadzieję. Nikolai podawał się za uzdolnionego czarodzieja, a co za tym idzie, mógł okazać się rozwiązaniem przynajmniej części jego problemów. Jak na złość, nie wzbudzał jednak zbyt wielkiego zaufania. Mimo to w takiej sytuacji nie należało wybrzydzać. Nadarzyła się okazja — może i niewielka, ale jednak okazja. Ktoś, kto znał się na magii, z pewnością wiedział znacznie więcej niż sam Vaeril.
Pierwsze, co przyszło mu więc do głowy, to pokazanie okrutnego symbolu, który tego feralnego dnia powstał tuż pod jego obojczykiem. Był to namacalny dowód tego, co prześladuje Vaerila. Może istniała szansa, że Nikolai widział kiedyś już coś podobnego i wie, jak poradzić sobie z taką klątwą?
Tak więc, ostrożnie i nieśmiało, bez słowa wyjaśnienia, zaczął rozpinać swoją koszulę, aby zaprezentować przeklęte znamię w jego pełnej okazałości, kiedy usłyszał pośpieszne:
— Hej, mówiłem, że nie zdejmuję uroków za darmo, ale raczej chodziło mi o złoto!
Na tę niespodziewaną uwagę Vaeril zmarszczył brwi, a jego twarz oblał czerwony rumieniec zawstydzenia. Oczywiście, że nic nieprzyzwoitego nie przyszłoby mu nawet do głowy! Jemu?! Nigdy! Był przecież dobrze wychowanym szlachcicem, który dorastał na dworze, a do tego miał już żonę! Cóż. Przynajmniej w teorii.
W praktyce była ona martwa.
— Czy ty potrafisz choć na chwilę zachować powagę?!
— Nie — odrzekł Nikolai z widoczną dumą. — Ale pokaż, co tam masz.
Wreszcie Nikolai przestał udawać zmieszanie i zwrócił uwagę na symbol wycięty na skórze Vaerila. Ciekawość popchnęła go to tego, by podejść bliżej i móc dokładniej przyjrzeć się ofiarnemu emblematowi. Z uwagą i skupieniem zastygłym na twarzy badał tajemnicze znamię. Niezagojona rana wyraźnie odcinała się od bladej skóry młodzieńca. Niespodziewanie zaczęła sączyć się z niej krew. Powoli, niespiesznie, pierwsze krople spłynęły po klatce piersiowej Vaerila, znacząc czerwienią materiał jego ciemnej koszuli.
— Co to znaczy? — zapytał Nikolai, odsuwając się raptownie od szlachcica, jakby w obawie, że klątwa dotknie także jego samego.
— To, że nadchodzą.
Cóż za absurdalne stwierdzenie.
Vaeril chciałby znów żartować. Jeszcze raz zaśmiać się z samego siebie. Podobno, zdaniem jego bliskich, miał naprawdę dobre poczucie humoru. Rodzina uwielbiała słuchać opowiadanych przez niego dowcipów i rozmaitych historyjek. Miał do tego niemały dar, a jego błyskotliwość tylko mu w tym pomagała. Zawsze wiedział, co odpowiedzieć, jak obrócić nawet najtrudniejszą sytuację w żart.
Szkoda, że teraz wszystko wyglądało już inaczej.
Pragnął, by powróciła jego dawna beztroska. Tęsknił za spokojem minionych dni, które naznaczone okrutną klątwą, nigdy już miały nie powrócić.
Utracił je bezpowrotnie. Nie pozostała mu nawet najmniejsza nadzieja, że jeszcze kiedykolwiek odpocznie w bezpiecznym, rodzinnym domu. Teraz nie pozostało mu już nic innego, jak tylko dotrzeć do upragnionego Lasu Wróżek. Choć zadanie to wcale nie należało do łatwych, zwłaszcza że wokół czaiły się krwiożercze potwory, wyczekujące tylko chwili, w której opuści gardę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz