Rynek wyglądał niemal tak samo, co kiedyś. Jedynie zauważył, że poza nim nikogo nie było, chyba że bokiem ktoś chwilowo przemknął. Ale nie miał co się dziwić, w końcu był środek tygodnia, a do tego panował jesienny chłód. Tylko ktoś z czasem, chęciami i zdrowiem poszedłby na pusty rynek, goszczący na swych brukowych kostkach jedynie gołębie. Czyli na przykład Cheoryeon.
Ktoś pewnie dziwnie by na niego spojrzał, gdyby się dowiedział, że muzyk specjalnie ubłagał wolne w pracy i przebył taki kawał drogi, żeby posiedzieć sobie na rynku, który nie miał nic do zaoferowania. Zwyczajny, prostokątny, z ratuszem w samym środku i małym skrawkiem zieleni, na którym nie można było nawet rozłożyć koca. To znaczy, czy to było zabronione, Cheoryeon wątpił, lecz to, ile razy widział kogoś siedzącego tam na trawie, mógł policzyć na palcach jednej ręki po straceniu ich połowy. Nie dało się nawet na niczym konkretnym zawiesić wzroku. Ani fontanna, ani pomnik postaci historycznej, o której nie uczono w szkołach, nie przyciągały uwagi.
Ten zwyczajny, dla wielu nudny rynek miał jednak w sobie coś, co, choć często nie pozostawiało żadnego namacalnego śladu, ceniono przez niemal każdego.
Wspomnienia.
Wstał z ławki, sięgnął do torby po paczkę grochu, wcześniej kupioną w sklepie. Dźwięk otwarcia był wystarczający, by dreptające po kostkach brukowych gołębie zaraz się zleciały pod jego nogi. Sypnął trochę, zgarniając do siebie całą gromadkę. Głośne gruchanie przebijało się nawet przez muzykę w jego słuchawkach, prawie z nią współgrając.
Sam zaczął dokarmiać ptaki, jeszcze jak mieszkał z Suyeon w starym mieszkaniu po wróżce. Po zdobyciu boskiego ciała przestał spać, noce więc wtedy spędzał u Raouna, nad ranem jednak wszyscy się rozchodzili, a samemu nie chciał siedzieć w apartamencie. Do domu nie wracał, kiedy Suyeon odsypiała po długich dniach na uczelni, tylko szwendał się po ulicach Stellaire, aż trafił na miejsce z ptakami. Początkowo karmił głównie gawrony, ale te odlatywały na wiosnę, więc mimowolnie przerzucił się na gołębie.
Wtedy też poznał Bingsu. Nawet jeśli ich początki nie były najlepsze, dzisiaj stanowiła dla niego ważnego członka rodziny. Na początku myślał o zabraniu jej na wycieczkę, lecz potem uznał, że ta wariatka jeszcze by się gdzieś zgubiła, a na dwa dni tu zostać nie mógł. Może za to uda mu się znowu zabrać ją na plan. Raz przemycił i pokazał do kamery kręcącej kulisy. Blossoms bardzo się cieszyli; ptaszyna zrobiła małą furorę na Ćwierkaczu i Fotogramie.
Jeden z gołębi mierzył wzrokiem rękę trzymającą paczkę grochu, żeby wtem poderwać się do lotu. Każde machnięcie skrzydeł wydało z siebie charakterystyczny dźwięk, a krótko potem nastała od nich cisza, ptak bowiem pomyślnie wylądował...
— Usiadł! Patrzcie, usiadł!
Wszyscy z grupki przerwali swoje czynności, włącznie z golden retrieverem, który jeszcze sekundę temu z ogromnym zapałem udawał psa pasterskiego zaganiającego gołębie. Spojrzeli na Raimunda, stojącego przed ławką z paczką grochu w jednej ręce i gruchającym ptakiem na drugiej.
— Mówiłem wam, od dawna je dokarmiam — nim Raimund dokończył, na dłoni wylądowały kolejne dwa, wszystkie od razu celując dziobami w groch.
Tego dnia trafiło im się dłuższe okienko między lekcjami, a Edward akurat wcześniej skończył dzień w zawodówce, więc zaplanowali spotkanie na rynku, zaciekawieni opowiastkami nowego członka ich paczki o tym, jak to umie zaklinać gołębie. Koniecznie chcieli go zobaczyć w akcji, zwłaszcza że wcześniej nie interesowali się ptakami, chyba że chodziło o gonienie ich przez jednego osobnika. Postanowili zatem wykorzystać okazję oraz ładną pogodę i przekonać się na własne oczy.
— Mogę im nawet poprzestawiać syrki, jak zaczną się wbijać.
To powiedziawszy, Raimund złapał między palce jedną z nóg najbliższego gołębia i sprawnym ruchem zmienił jej położenie. Zwierzę nawet się nie poderwało, tylko dalej pochłaniało kolejne ziarna. Stojący tuż przy nim Benjamin, Adam i Edward z niesamowitą wręcz fascynacją obserwowali całą tę sztuczkę.
Retriever przybiegł do nich, płosząc część ptactwa, w wyniku czego został obsypany jękami reszty, kręcącej głowy z dezaprobatą. Pies niegłośno burknął, dość krytycznie, lecz nadal niezrozumiale. Kilka sekund później Daniel stanął prosto na nogach, podwijając rękawy bomberki.
— Ja też chcę gołębia na ręce! — zawołał entuzjastycznie.
— No, nie wiem, czy którykolwiek będzie chciał, skoro chwilę temu je ganiałeś po całym rynku — odezwał się wtem Benjamin, wyglądając z drugiej strony zza ramienia Raimunda.
— Cichaj!
Raimund prychnął. Pokręcił lekko głową, prawie wytrącając z równowagi gołębia, który chwilę temu postanowił przycupnąć na jednym z jego czarnych rogów.
— Nie będzie problemu — odparł. — Te tutaj są oswojone z rękami, więc przeniesienie z jednej na drugą nie jest wyzwaniem. Sprawdzałem na części chłopaków z zespołu.
— Ale nie na Harvey'm, co? — rzucił Adam. — On się nie liczy, ma ręce z kamienia.
— Ani Haven — dodał Benja. — Fae zwykle mają naturalnie dobre stosunki ze zwierzętami.
— Ani Elijah — dopełnił Edward. — Mógł zaczarować gołębie swoim głosem.
W tym momencie wszyscy popatrzyli na niego oceniającymi z góry na dół oczami. Genashi chwilę nie rozumiał, w czym problem, ale wreszcie trybiki zaskoczyły w mózgu. Westchnął ciężko, po czym machnął niezgrabnie ręką, niechcący odstraszając gołębie, włącznie z tym, który już jedną nogą znalazł się na dłoni Daniela.
— Kurde, Kerr! — Język zawibrował od nazwiska, podczas gdy zmiennokształtny strzelił do przyjaciela wyimaginowanym laserem z oczu.
— Nie warcz — odbił pałeczkę tamten.
Na szczęście gołębie szybko wróciły i chwilę później ekipa siedziała na ławkach, otoczona nimi z każdej strony. Daniel, cały uchachany, trzymał na rękach dwa gołębie, pozując przed Adamem, który robił im zdjęcia aparatem. Edward sypał więcej grochu na kostki brukowe w akompaniamencie brzmień gitary Benjamina, próbującego ułożyć nową piosenkę.
Muzyk bez namysłu postukał palcami w pudło, gdy nagle dostrzegł kątem oka ruch. Podniósł głowę znad strun, od razu zobaczył gołębia. Niespodziewany słuchacz postanowił chyba bliżej poznać muzykę, ponieważ przysiadł na gryfie, tuż przy główce. Popatrzył jednym okiem na chłopaka, przechylił lekko głowę.
Benjamin przyglądał się ptakowi, zmierzył wzrokiem mieniące się na fioletowo i zielono pióra. Palce lewej ręki powoli, by nie odstraszyć pierzastego słuchacza, ułożyły się w akord, trzymana zaś w prawej kostka wydobyła ze strun dźwięk.
— A gdy pióra zalśnią metalem w słońcu... — zaśpiewał cicho, cały ten czas obserwując gołębia.
Adam poprawił swoją pozycję przed Danielem, zerknął na Benjamina. Widząc ptaka na gitarze, szybko zrobił dwójce zdjęcie, tuż przed tym jak zwierzę poderwało się do lotu.
Edward wyciągnął rękę z kolejną porcją grochu, nim jednak sypnął gołębiom, jeden z nich usiadł mu na przedramieniu. Genashi spanikował.
— Nie siadaj, nie podwinąłem rękawów! — rzucił do ptaka, jakby ten miał go zrozumieć i jeszcze przeprosić za swój błąd. — Nie możesz mi obsrać bluzy!
— Gówno nie kwas, nie wyżre dziury — odparł Raimund. — Poza tym dawno nie nasrały na mnie. Częściej zostawiają szare ślady, jak skrzydłami się otrą albo jak któryś mądry postanowi...
— NOSZ CHOLERA JASNA!
Jeden gwałtowny ruch wystarczył do strącenia z rąk gołębi, ale potrzebny był kolejny, aby powstrzymać je przed ponownym wylądowaniem. Cheoryeon odsunął się na krok od ptaków, spuścił wzrok na szare plamy, bardzo wyraźnie pokrywające czarny materiał bluzy. Oczywiście, jasne, jeden z głupoli musiał źle obliczyć swoje lądowanie (o ile w ogóle podjął próbę obliczenia) i zamiast podlecieć na rękę, wpieprzył się prosto w tors jasnowidza, brudząc tym swoim pudrem pół bluzy.
Jęknął głośno, mierząc wzrokiem obrażenia. Strumnik nie był dużym miastem, nie dało się tu znaleźć publicznej toalety, gdzie mógłby zmyć z siebie brud. Najbliżej miał szkołę podstawową, ale nie chciał do niej iść. Nie pozostało mu zatem nic innego jak zapiąć kamizelkę, w ten sposób chowając ślady.
Resztę grochu wysypał na ziemię, a opakowanie wyrzucił do pobliskiego kosza. Wyciągnął z torby wilgotne chusteczki oraz płyn do dezynfekcji, żeby umyć dłonie. Jeszcze spróbował chusteczkami zetrzeć puder, ale nie szło to najlepiej, więc się poddał. Gotowy zabrał się i ruszył dalej, do kolejnych zakątków Strumnika.
Stare kamienice stopniowo ustępowały blokom. Pojawiły się markety i inne duże sklepy, zebrane przy rondzie, na którym jak zawsze był ruch. Cheoryeon przeszedł przez pasy, lecz nie poszedł prosto, wzdłuż głównej drogi, a skręcił na o wiele węższą, pnącą się stromo pod górkę. Będąc prawie u szczytu przystanął, spojrzał za siebie.
Tak, ten widok bardzo dobrze pamiętał.
Ponad niewysokie budynki wystawały trzy, nie, teraz cztery wieże. Jako Benjamin często widział miasto z tej perspektywy, gdy z chodził z przyjaciółmi między osiedlem a miastem. Pamiętał, że po drodze często zahaczali o płot, przy którym kręcił się bardzo towarzyski pies. Ze względu na jego rasę przezywali go kuzynem Daniela.
Idąc teraz, tylko spojrzał przelotnie w stronę płotu. Psa już dawno nie było, a żaden inny się nie pojawił. Cóż, w przeciwieństwie do swojego kuzyna nie mógł żyć dłużej niż kilkanaście lat. Cheoryeon jednak nie odrzuciłby możliwości ponownego spotkania z kudłaczem. Z tym drugim się bał. Jak z całą resztą.
Przeszedł obok szkoły zawodowej, do której swego czasu chodził Edward. Nie zatrzymał się wcale, a przemknął między uczniami, którzy w dość sporym gronie wyszli na przerwę zapalić. Mimo bezpieczeństwa w formie bransoletki zarzucił kaptur na głowę, w ten sposób bardziej się upodabniając do grupki dresiarzy pod bramą. Gdy podniósł wzrok, zwolnił. Uniósł obie brwi.
Dawne polany, duże przestrzenie trawy zostały zastąpione centrum handlowym. Kanciaste budynki tłumiły stare wrażenie przestronności. Zniknęła wieża z liniami pod wysokim napięciem, a pojawiły się parkingi z przerwami wysypanymi kamieniami. Dalej natomiast, między centrum a drugim budynkiem szkoły podstawowej ciągnęły się boiska i kryta pływalnia.
Okej, tutaj chyba dostrzegł najwięcej zmian.
Rozwój miasta był normalny nawet dla małego Strumnika, zwłaszcza w ciągu ponad dwudziestu lat. Cheoryeon przygotował się mentalnie na to, że mógł ujrzeć inne budynki, inne lokacje, mógł wykryć też brak starych miejsc, które zamknięto lub zniszczono. Tutaj jednak musiał aż przystanąć. Nie widział nierównego chodnika, po którym w czwartej klasie biegał na wytrzymałość, nie widział polany, na której całą ekipą ganiali z latawcem. Nie widział też ścieżki, przy której wiatr zerwał dawnemu ojcu parasolkę i musieli wracać do domu bombardowani przez ulewę.
Wszystko to zachowało się jedynie w jego umyśle.
Bez przywoływania tutaj wizji przeszłości udał się do pobliskiego marketu. Kupił sobie tylko drożdżówkę oraz małą butelkę soku jabłkowego. Wychodząc, zastanawiał się nad miejscem, w którym mógłby sobie usiąść i zjeść. Mógł pójść w głąb blokowiska, na murek, po którym kiedyś chodzili, jak byli mali. O ile ten murek nie został zburzony, bo już wtedy był stary, a co dopiero teraz.
Zamknął dobrze torbę, zszedł po schodach tuż pod sklepem na parking Ludzi trochę było, podobnie jak samochodów, lecz uwagę jego przykuł pewien starszy pan, dźwigający wypchaną po brzegi torbę. Mężczyzna przystanął przy drugich schodach, oparł się o metalową balustradę.
Cheoryeon w kilku susach znalazł się przy nim.
— Może pomóc z zakupami? — zapytał uprzejmie, zrzucając z głowy kaptur i zawieszając słuchawki na karku.
Tamten odwrócił głowę – widząc jego twarz, jasnowidz zamarł. Czas wydawał się zwolnić, a wszystko wokół się rozmazało, zostawiając wyraźną jedynie postać mężczyzny. Wiatr ustał, podobnie jak ten w drogach oddechowych chłopaka.
Strumnik liczył około dwadzieścia tysięcy mieszkańców. Był środek dnia w środku tygodnia, wiele osób miało wtedy pracę, szkołę lub inne zajęcia. Po zakupy większość chodziła przed południem albo dopiero wieczorem.
A jednak mimo tych wszystkich niepisanych zasad Cheoryeon trafił na jedną z kilku osób, na spotkanie z którymi nie był wcale gotowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz