— Jesteś pewien, że dotarliśmy w dobre miejsce? — Lilian spojrzał oceniająco najpierw na chłopaka w brudnym kapeluszu, następnie na Vaerila. — Ten tutaj wygląda mi na socjopatę, a nie na dobrego “współgracza”.
— Oddaje przy bliższym spotkaniu — zapewnił elf w ramach reakcji obronnej.
— Mhm. A czy jest to konieczne?
Lilian nie zdążył usłyszeć odpowiedzi, choć doskonale wiedział, że skoro zgodził się na pi, musiał także zgodzić się wo i wypić to, co mu Vaeril nawarzył. Z legalnych i całkiem solidnie uzasadnionych powodów nienawidził piwa. Źle mu się kojarzyło. Jeszcze gorzej kojarzyli mu się jednak ludzie, którzy nie potrafili zadbać o higienę osobistą. Dlatego, gdy klejąca się dłoń wątpliwej jakości przyjaciela Vaerila zawisła tuż przed jego twarzą, odstąpił zapobiegawczo o krok.
— Siema mordo, jestem Alex. Kojarzę cię, chyba nagrywasz na TikTaku, no nie? — kowboj z bożej łaski niewzruszony cofnął dłoń, po czym poprawił nią kapelusz. — Ja to osobiście wolę muzykę. Chcesz posłuchać coś dobrego? Mogę pokazać ci kilka dobrych nutek.
— Vaeril… Czy on wychował się w puszczy?
— Blisko! Chcieli mnie zgubić w lesie, ale zawsze znajdowałem drogę. Takie treningi jak w starożytnej Sporcie, ale współcześnie — chłopak uśmiechnął się dumnie. — Braci się nie traci. Po to was tu zaprosiłem, no nie? Co mainujesz, bratku?
Lilian miał dość. Kilka razy był świadkiem, jak Vaeril grał w Legendarną Ligę. Miał zamiar skorzystać z pozyskanej od niego tajemnej wiedzy, by jasno dać do zrozumienia swojemu rozmówcy, że nie ma zamiaru już dłużej ciągnąć tej konwersacji.
— Mainuję rage quity, dlatego właśnie stąd wychodzę — burknął, odwracając się na pięcie. Zatrzymał się gdzieś w półkroku, gdy poczuł uścisk na nadgarstku.
Vaeril patrzył na niego błagalnym wzrokiem. Proszę, nie zostawiaj nas tu samych, odczytał z jego spojrzenia. No tak – gdyby przypadkiem nigdy stąd nie wyszli, poszukiwania rozpoczęłyby się zdecydowanie szybciej, jeśli w liście zaginionych padłoby jego imię.
— Bro, za wcześnie na ff. Nie minęło jeszcze piętnaście minut.
Alex tym razem też nie czekał na odpowiedź. Lilian czuł się bezbronny wobec kogoś, kto był w stanie z większą impertynencją używać przeciw niemu jego własnej broni. Wiedział już, że jeśli jakimś cudem uda się mu wrócić z tego spotkania w jednym kawałku, to na pewno nie wydarzy się to przed świtem.
Kiedy lepka od mieszanki alkoholi dłoń powędrowała w kierunku ostatniego, lecz nie mniej ważnego członka ich kompanii, Lilian sam przed sobą nie był w stanie zaakceptować faktu, że mu ulżyło – to był prawdopodobnie pierwszy i ostatni moment w jego życiu, kiedy cieszył się, że w końcu przestał być w centrum czyjejś uwagi. Nie zmieniało to jednak faktu, że ten pozornie niewinny wypad na długo będzie powracał w jego najgorszych koszmarach.
— A ty? Co tak campisz po krzakach? Ej, ciebie też chyba znam!
Licznik westchnień niewesołej kompanii wzrósł o jeden. Tydzień temu Lilian śmiałby się do rozpuku, gdyby ktoś wywróżył mu, że z własnej woli zgodzi się na takie upodlenie. Liczył, że w asortymencie tego niskiej jakości baru (choć Ashera znajdował czasem w jeszcze gorszych) znajduje się przynajmniej wino bezalkoholowe.
Ta noc zapowiadała się długa – ktoś musiał stać na czatach trzeźwości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz