Od Ignisa – Rozpierdol Ognistego Konia (I)

Wolne popołudnie u Ignisa zdarzało się rzadko, a jeśli już, to najczęściej oznaczało ono niczym nieskrępowane wylegiwanie się na poduchach w domu lub na kanapie w studiu i przesłuchiwanie wszystkich nowych płyt, które genashi zamówił i tylko czekał, aż się do nich dobierze. Nie inaczej miało być tamtego dnia, lecz niedawna rozmowa z Ariethem o prozdrowotnych wpływach owego mitycznego dotykania trawy sprawiła, że Ignis zmienił zdanie i postanowił połączyć jedno z drugim, mianowicie muzykę ze spacerem. Pogoda była cudownie sprzyjająca – słońce szczerzyło się z doskonale bezchmurnego nieba, zalewając świat miłym żarem. Ludzie przemykali cieniem, oblegali kurtyny wodne i wodzili wzrokiem za reklamami lodów, Ignis zaś parł środkiem skwierczącej patelni w którą zamienił się chodnik, raźnym krokiem zmierzając w stronę największego okolicznego skupiska trawy, czyli parku.

Za sprawą obmierzłej podobizny tego wrażego, morskiego stwora zwanego rekinem, źródła magii Seymoura zmieniającej oblicze wokalisty Voxa, Ignis cieszył się anonimowością wystarczającą, by nie musieć się niczym martwić. Każdy, kto na niego spoglądał, widział jedynie przypadkowego faceta o ciemniejszej karnacji, zwyczajnie zielonych oczach, przeczesanych ręką włosach i w odzieniu będącym antytezą porządnego i schludnego ubioru. Twarz lekko mrowiła – znak, że iluzja trzymała się dobrze i Ignis mógł radośnie zażywać słońca oraz anonimowości.

Park w środku miasta zamienił się na te kilka dni w kawałek zupełnie innego świata. Już od bramy Ignis wszedł pod sznury papierowych lampionów rozpiętych między drzewami, w gąszcz straganów ciągnących się alejkami tak daleko, jak sięgał wzrok.

— Nieźle — mruknął, popatrując wokół, wyciągając w końcu słuchawki z uszu.

Z masztów zwisały chorągwie w czerwieni, oranżu i złocie, bardzo dobry dobór barw swoją drogą, zaś na transparentach wiły się znaki, które Ignis tylko mniej więcej potrafił umiejscowić w świecie. Rozterki rozwiał jednak napis: Festiwal kultury Altan Pingyuan błyszczący złotem na środku wielkiego banera. Festiwal kultury oznaczał jedno – będzie muzyka i jedzenie.

Ignis nie mógł lepiej trafić.

Powietrze gęste było od zapachów, w których nie do końca umiał się połapać i właśnie dlatego chciał poznać każdy z nich. Na stoiskach z jedzeniem skwierczało coś na rozgrzanych blachach, parowały koszyki z pierożkami, ktoś nalewał z miedzianego dzbana herbatę pachnącą dymem i czymś gorzkim. Muzyk dał się skusić na patyk marynowanego i ostrego, zjadł, oblizał palce i ruszył dalej, chłonąc melodię rozmów, przypadkowych dźwięków i ludzi, którzy po prostu dobrze się bawili. Zaraz obok piętrzyły się stragany z rzeczami przywiezionymi zza portalu – jedwabie połyskliwe niczym płynny metal, lakierowane drewno, drobne figurki, złote dzwonki, a na jednym, od którego nie mógł oderwać oczu, rząd obcych instrumentów. Przy stoliku z napisem „Zapytaj nas” młoda kobieta cierpliwie tłumaczyła komuś, że zapisanie jego imienia po pinguyańsku tak nie działa, a kilka kroków dalej, otoczony zdjęciami gór i stepów mężczyzna zachwalał trasy, które koniecznie trzeba zobaczyć, jeśli już się tam pojedzie. Był i kącik zupełnie dla dzieci – malowanie papierowych smoków, jakaś gra w obręcze, piski i śmiech – i był taki dla poważnych dorosłych: parę alejek dalej rząd schludnych namiotów w stonowanych barwach, gdzie ludzie w garniturach rozprawiali o technologii, nowoczesności, przyszłości i inwestycjach. Cała ta różnorodność kłębiła się w jednym barwnym kotle, i Ignis chłonął ją całą naraz, szczęśliwy jak dziecko, bo nikt na niego nie patrzył, nikt niczego nie chciał, a świat był ogromny i pełen rzeczy, których jeszcze nie znał. Przepłynął tak przez połowę parku, zanim w ogóle zauważył, dokąd nogi go niosą.

A niosły go, rzecz jasna, w stronę sceny.

Na końcu głównej alei, na plenerowej scenie, dokładnie takiej, którą Ignis pamiętał z początków kariery Voxa, stała kobieta w eleganckim kostiumie w czerwieni i smokach, i mówiła do mikrofonu – najpierw po pinguyańsku, potem po altańsku (a może na odwrót?), w końcu po novendyjsku, mówiła ciepło i z dumą gospodyni całego wydarzenia. Ignis dotarł akurat na ostatnie zdania.

— …a teraz mamy zaszczyt gościć kogoś naprawdę wyjątkowego! — Wskazała szerokim gestem. — Pierwszą Szamankę Wielkich Równin, Dziecko Nieba. Zagra dla państwa na morin khuur, tradycyjnym instrumencie Równin, i zaśpiewa jedną z pieśni ludowych używając altańskiego śpiewu gardłowego. Proszę o gorące brawa dla… Muunokhoi.

Rozległy się oklaski, wśród których Ignis zdołał przepchnąć się między plastikowymi krzesełkami, dotrzeć pod samą scenę. Na scenę weszła zapowiedziana gwiazda, a Ignis, niepomny na normalne siedziska, klapnął w wąskim pasku zadeptanej trawy, zagarniając dla siebie miejsce z najlepszą akustyką.

Szamanka nie wyglądała jakby szła na scenę, żeby się podobać. Była mocno zbudowana, w wygodnym, prostym stroju, z czarnymi włosami splecionymi w jeden ciężki warkocz przerzucony przez ramię. Skórę miała ciemną od jakiegoś innego, ostrzejszego słońca niż to, które świeciło nad Stellaire. Usiadła na taborecie, oparła na kolanie smukły, drewniany instrument zakończony u góry rzeźbioną głową konia, z ledwie dwoma jasnymi strunami. Nie ukłoniła się, nie uśmiechnęła do publiczności, nie powiedziała ani słowa. Twarz miała spokojną i nieprzeniknioną, brwi grube i ściągnięte, jakby z góry przygotowana była na to, że ktoś jej się sprzeciwi. Uniosła smyczek, pociągnęła nim po strunach, melodia popłynęła.

Każda nuta padała dokładnie tam, gdzie powinna, czysta niczym kropla, bez najmniejszego potknięcia, bez żadnego fałszu. Smyczek sunął po strunach z precyzją, której nie powstydziłby się żaden mistrz z filharmonii, a kiedy do gry dołączał ten charakterystyczny, gardłowy śpiew, ucichły szmery, tłum wokół sceny wstrzymywał oddech. Technicznie było to bezbłędne. Genashi słuchał i przez chwilę po prostu się tym napawał, gotów dać się ponieść.

Czekał na barwę.

Gdy słuchał muzyki, zamykał oczy, a dźwięki rozlewały się pod powiekami barwą i światłem, i wszystkim innym, każdym odcieniem, jaki niosła ze sobą cudza dusza. Step, koń, wiatr we włosach – to brzmienie powinno wybuchnąć złociście, powinno rozpalić cały ten park pożogą bezkresnej, dzikiej krainy, z której pochodziło. Ignis czekał, aż barwa wzbierze i porwie go ze sobą, wyrwie z miasta, pozwoli zapomnieć o tym, co go otaczało.

Czekał na niezwykłość.

Muzyka była całym jego światem – znał jej skalę, słuchał wszystkiego, co tylko wpadło mu w ręce, i właśnie dlatego wiedział jedno: instrumenty tradycyjne przypominały dawne języki, których echo dało się wychwycić w codziennych słowach, choćby ich użytkownicy urodzili się na innych odłamkach. Ich dźwięk był bardziej pierwotny, jakby stanowiły pierwszą wersję idei, szkic w swej najczystszej postaci. Niosły emocje inaczej, nazywały je inaczej, budowały kadencje, o których już zapomniano. Każdy instrument ma własny język, a niektóre – te najstarsze, wyrosłe z konkretnej ziemi i konkretnego nieba – śpiewały głosem, którego nie dało się usłyszeć nigdzie indziej. Morin khuur był właśnie taki.

Ignis czekał, i czekała jego dusza, lecz barwa niezwykłości nie nadchodziła.

Muzyk poruszył się niespokojnie. Z początku myślał, że to wina otwartej przestrzeni, że dźwięk ucieka w gałęzie i ponad głowy, że może siedzi w złym miejscu, jednak nie wziął czegoś pod uwagę. Wsłuchał się głębiej, sięgnął ku melodii, w to miejsce między dźwiękami, z którego płynęło wszystko, czego słowa nie umiały unieść. I znalazł tam kontur. Doskonały, czysty rysunek, w którym każda linia miała swoje miejsce, perspektywa była idealna, ręka pewna. Tylko że nikt go nie wypełnił. Płótno pozostało sterylnie białe.

Coś w Ignisie ścisnęło się niezgodą.

Szamanka grała tak, jakby ktoś nauczył ją, że „perfekcyjnie” to jedyny dopuszczalny stan, a serce jest błędem do wycięcia.

Pieśń się skończyła, tłum zafalował oklaskami, ktoś nawet zawołał coś z uznaniem. Szamanka skłoniła głowę, krótko, bez uśmiechu, i zeszła ze sceny tak samo, jak na nią weszła. Jak ktoś, kto po prostu zrobił, co do niego należało.

Ignis prychnął, dźwignął się z trawy i, nie otrzepawszy nawet spodni, ruszył w stronę boku sceny, dokładnie tam, gdzie po schodkach schodziła szamanka. Zdążyła odejść te parę kroków, dotrzeć do rozstawionych nieopodal stołów i pudeł, rekwizytów artystów, przekąsek dla występujących. Tam, pośród tego ułożonego chaosu, przykryty częściowo materiałem, spoczywał egzotyczny futerał.

— Przepraszam — zaczął Ignis, a kobieta uniosła wzrok, zmierzyła go badawczym spojrzeniem. — Słuchałem cię przed chwilą. Grasz pięknie – technicznie bez zarzutu.

— Dziękuję — odparła po krótkiej pauzie.

Jedno słowo brzmiało jak trzask zamykanych mu przed nosem drzwi. Ignis jednak miał wprawę w ładowaniu glana między drzwi a framugę.

— Tylko za chuja nie było w tym serca.

— Słucham?

— Serca nie było — powtórzył Ignis, z pełną premedytacją idąc za ciosem. — Grałaś idealnie technicznie, normalnie było słychać, że poświęciłaś na ćwiczenia setki godzin, poważnie. Tylko wszystko było puste. Czekałem na cokolwiek, co mnie poruszy, ale tam była tylko ściana. Tak się nie traktuje muzyki.

Jego słowa przyniosły ciszę o ostrych, chłodnych krawędziach.

Dłonie szamanki ułożyły morin khuur w futerale, ułożyły smyczek, a każdy ruch był troskliwy, niemal czuły, zarezerwowany dla tego, co jest ważne i co obdarza się szacunkiem z głębi serca. Tym bardziej zabolało gdzieś w sercu genashiego, bo mimo to nie pozwoliła mu naprawdę zaśpiewać.

— Nikt cię tutaj nie zapraszał — odpowiedziała po chwili, odwracając się do niego.

Powietrze zgęstniało, gdy stanęła naprzeciwko – stopy wbite stabilnie w ziemię, ramiona opuszczone, dłonie wolne, luźne, gotowe by zareagować. Jakby była w pełni gotowa sprawić, by Ignis dotknął trawy bardzo.

— Nie podobało ci się jak gram? Trudno. Straganów jest pełno, możesz iść dalej, szukać czegoś, co ci się spodoba.

— Nie chodzi o to, czy mi się podobało czy nie — odparł Ignis. — Nie przyszedłem cię obrażać.

— A właśnie to robisz. Obrażaj mnie ile chcesz, jeśli dzięki temu poczujesz się spełniony. — Ciemne brwi ściągnęły się nieznacznie. — Ale może chociaż nie wypowiadaj się przy tym o czymś, o czym nie masz pojęcia.

— Ja nie mam pojęcia? O muzyce?

— Najwyraźniej.

Bogowie świadkami, że przyszedł z dobrymi intencjami i nie zamierzał się kłócić, ale półśrodki nie istniały, gdy chodziło o muzykę i Ignis nawet nie zauważył, kiedy wypowiadane przez niego zdania zaczęły parzyć.

— To mi wytłumacz — powiedział, a zaczepny uśmiech sam pojawił się na twarzy. — Skoro sądzisz, że tak kompletnie nie znam się na muzyce, że nie jestem w stanie stwierdzić, kiedy muzyk naprawdę gra, a kiedy zmusza instrument do wydania dźwięku, to mi to wytłumacz.

— To… — zająknęła się niedostrzegalnie, nim coś zmieniło się w postawie, szamanka zrobiła krok w jego stronę. — Wytłumaczyć ci? Przychodzisz i najpierw mówisz, że źle traktuję muzykę, a teraz każesz sobie tłumaczyć to, czego nie da się opisać słowami. Morin khuur to nie jarmarczna zabawka, którą można przywieźć z egzotycznej podróży żeby pochwalić się nią w domu. To nie jest zwykły instrument. To przedłużenie woli szamana, pobłogosławiony przez Niebo, Ziemię i przez duchy przodków. Za jego pomocą otwieram bramę dzielącą życie i śmierć.

— Jak nie umiesz tego wytłumaczyć, to może mnie nauczysz grać? — odezwał się Ignis niezrażony. — To nie może być aż tak trudne, jeśli muzyką pozbawioną serca jesteś w stanie cokolwiek otworzyć.

Przeginał aż przegiął i niemal usłyszał to trzaśnięcie.

— Jak śmiesz. — Wycedzone słowa ruszyły momentalnie do galopu. — Przychodzisz nieproszony, niczego nie rozumiesz, nie wiesz nic o mnie i o moim ludzie, nie masz ani krzty szacunku, a wypowiadasz się z tupetem doradcy Khana! Niczego nie będę cię uczyć, odejdź!

— Bo wiesz, że nie dasz rady. — Ignis radośnie dolał benzyny do ognia. — Tak jak mimo spędzenia setek godzin z instrumentem, nie dałaś rady przelać w muzykę emocji.

W morderczym spojrzeniu szamanki zobaczył bardzo wyraźnie moment, kiedy dotyka każdego źdźbła trawy w całym parku, a potem płomień zmienił się w kamień i kobieta odwróciła się, by zatrzasnąć futerał. Jej głos brzmiał już wyłącznie chłodem.

— Jeśli to wszystko, co masz do powiedzenia, możesz odejść. Uważam tę rozmowę za zakończoną.

— A ja nie.

Ignis sięgnął tylnej kieszeni spodni, wydobył swój zmaglowany życiem, przypalony na końcach zeszyt, wydobył równie świetnie traktowany ołówek. Jednym ruchem wydarł pomiętą kartkę, nagryzmolił adres miejsca, do którego trafiłby najebany w cztery dupy.

— Przyjdź. To adres studia mojego zespołu, Vox Metallica. — Ignis zerknął, szamance powieka nie drgnęła. — Ludzie, którzy dłużej pociągną bez wody, niż bez muzyki. Przyjdź i potem sama zdecyduj, czy faktycznie niczego nie rozumiem i nic nie wiem.

Podszedł, położył kartkę na stoliku. Przypalony róg od razu zadrgał na lekkim wietrze.

— A jak będziesz miała ochotę, to przy okazji naucz mnie grać. Mówiłem poważnie. Ty pokażesz mi step, a ja tobie pokażę, co siedzi w tym studiu. Wyjdzie po równo.

Nie odezwała się, nie odstąpiwszy od zdania, że uznaje rozmowę za zakończoną, Ignis zaś ten jeden raz postanowił to uszanować i odwrócił się na tyle szybko, by szamanka zdążyła złapać nadpaloną kartkę, nim zrobi to wiatr.

Gdy wychodził z parku, słońce straciło już nieco ze swej mocy, jednak Ignisowi wydawało się, że świeci jaśniej i jeszcze goręcej.

— Przyjdzie — mruknął, zakładając znów słuchawki.

Potrafił rozpoznać spojrzenie kogoś, kto nigdy nie odpuszcza.