TW: wspomnienie ataku terrorystycznego
Niebo czerniało burzą nad miastem jak plama ropy rozlewająca się po wodzie. Chmury zbierały się ociężale, acz nieubłaganie, z rezonującym w żebrach śmiechem grzmotów przyjmując krótkie spojrzenia przechodniów, ich przyspieszone kroki prowadzące jak najszybciej do celu. Powietrze zgęstniało, sapnęło mu nieprzyjemnie w kark, przez co pot zebrał się drobnymi kroplami na skórze i przykleił do niej białą koszulę, tę najbardziej pogiętą, zużytą, by okazać nią właściwy szacunek dla domu sprawiedliwości. Tristan rzucił już drugiego wypalonego papierosa pod kapliczkę Ceartasa stojącą pod sądem, a potem wyciągnął z paczki trzeciego i zapalił.
— Będziesz śmierdział na sali fajkami.
Detektyw zerknął niechętnie przez ramię. Andret. Cudowne dziecko Biura Śledczego, najmłodszy w historii dyrektor organizacji odznaczony dwoma orderami za swoje męstwo i ceniony przez podwładnych za rzetelność w oddaniu sprawie. Plan awaryjny siedzący na stołku, który Ceartas planował dla Tristana, i choć wrósł w swoje stanowisko dumnie, zawsze gdy siadał przy największym biurku na najwyższym piętrze, detektyw podejrzewał, co musiał czuć. Chłód bijący od pierwszego miejsca. Ciepło łaski z przymusu przesunięte o stopień niżej. Gwenlyn była ponad tym, lecz nie on.
Nosił się bez wyczucia równowagi, ale z mocą, by każdy krok utwierdzał podwładnych, stwórcę, jego samego, że trzyma żelazną kontrolę nad życiem. Wypinał pierś jak tarczę błyszczącą rzędem przypinek, które nic nie znaczyły, ludzie jednak lubią brać kawałek metalu i mówić, że to wielkość. Otaczał się chętnie tymi kłamstwami i podobnymi przekonaniami, bo tarcza musiała przecież wdzięczyć się wypolerowaną powierzchnią, grubą warstwą obowiązku dzielącą zło od sięgnięcia słuszności prawa. Z honorem przyjęła rolę bycia pierwszym, co widzieli inni, od kiedy miecz pękł.
— Sądy od lat śmierdzą korupcją. Jak tylko wytniesz pleśń jednej władzy z powierzchni ich praworządności, zaraz przyjdzie następna i rozrośnie się dwa razy szybciej, dwa razy mocniej — odpowiedział Tristan, strzepując popiół na białawe, kamienne schody. — Zapach papierosów im nie zaszkodzi.
Andret był najgłośniej wywracającą oczami osobą, którą przyszło mu znać. Mężczyzna zatrzymał się przy nim, potoczył wzrokiem po mieście, Tristan zaś kątem oka widział, jak pierś mu pęcznieje wyrzutami niczym balon pompowany ponad swoje możliwości. Sam się nie odzywał. Andret mówił wystarczająco za nich dwóch, gdy miał potrzebę wygłoszenia głośno swojej niechęci do niego, bo własne kompleksy wyglądały lepiej na słudze pozbawionym łaski boga.
— Musiałeś to zrobić, co? — zaczęło się zwyczajnie, wręcz sztampowo. W aktach zapisałby to jako „dopracowany schemat”, któremu przestępca ufał na tyle, że wykonywał go w pewnym momencie machinalnie. I wtedy popełniał błąd. — Musiałeś wyjść koniecznie na dupka przed wszystkimi, żeby nikt nie miał wątpliwości?
A Andret popełniał wiele błędów w rozmowie z nim.
— Przyznaj po prostu, że pieczę cię dupa, bo on — wskazał od niechcenia papierosem na kapliczkę — kazał ci jak zwykle grzecznie się zachowywać i nie zeznawać przeciwko mnie.
Po pierwsze: podchodził do niego z poczuciem, że jest w stanie coś ugrać, jeśli krzykną na siebie wystarczająco głośno, jeśli znienawidzą się jeszcze trochę, jeszcze tę kroplę goryczy więcej, jakby próbował się upewnić, że w jego środku już nic nie zostało. Nic wartego pochylenia się nad tym, zrozumienia czy godnego wybaczenia, gdyby Tristan raczył kogokolwiek wpuścić na tyle daleko za wzniesione mury, by w to uwierzyć. Szukał dowodu, że rozmawia ze skorupą zbudowaną z kłamstw i brutalności, który przyniesie Ceartasowi w zębach i wybłaga prawo do pozbycia się niechcianego brata raz na zawsze. Lecz choć dowodów miał wiele, personalnych powodów jeszcze więcej, bóg odwracał twarz. To przecież potrafił najlepiej – udawać, że nie jego pieprzonym zadaniem jest odpowiadać na pytania. Andret pytał bardzo długo, bardzo wiele, bez ustanku. Najwierniejszy sługa spłodzony przez Głupotę oraz Wiarę w miłość stwórcy.
Stwórcy kochają jedynie własną zdolność do tworzenia. Cała reszta jest kłamstwem dopowiedzianym przez dzieło, które nie prosiło się o swoją rolę.
Grymas wykrzywił twarz dyrektora. Z odczuwanego zażenowania odechciało się Tristanowi patrzeć na tę pękającą maskę.
— Powiedz mi coś — wyrzucił z siebie Andret. Zgrzyt szczęki zlał się z kolejnym pomrukiem grzmotu.
— Straciłem już wystarczająco czasu na tej rozmowie, więc czemu nie.
— Czy czułeś przyjemność, gdy do niego strzelałeś? — zapytał oskarżycielsko, nie zważając na jego kąśliwą uwagę. — Czy zrobiłeś to naprawdę dla innych, czy dla siebie?
Tristan dopalił spokojnie papierosa do połowy, obejrzał burzowe kłębowiska połykające ostatnie światło dnia. Wokół nich ostała się wyłącznie szarość i wiatr krzyczący głośno w proteście, którego nikt nie chciał wysłuchać. Usta schowały się w szalikach, uszy pod czapkami, oczy w ekranach smartfonów.
Po drugie: nie rozumiał śledczej klasy potrzebnej, by kogoś pogrążyć.
— Nic się nie zmieniłeś. Jak zwykle zadajesz złe pytania.
Andret zagryzł z trudem dumę, bo chciał inaczej zawarczeć, bo ktoś mu podpowiedział – bez znaczenia. Wsłuchał się w szarpiący kołnierzami wiatr, poczekał, ochłonął pod naporem gęstego, naelektryzowanego powietrza.
— Przed twoim strzałem przyszedł raport — odezwał się ponownie, ciszej, ale twardo. — Gość miał na sobie fałszywe materiały wybuchowe. Czy ktoś ci udowodni, że nie przejrzałeś raportu?
Kąciki ust zwinęły mu się w dziwny sposób, jakby mięśnie z drżeniem próbowały przypomnieć sobie swój przyrodzony zakres ruchu. Raport przyszedł, Tristan odebrał go od technicznego, teraz jego świadka, przeczytał przy nim, zrozumiał. Gdyby wystrzelił ze świadomością, że palec może omsknąć się przy śmierci terroryście i nacisnąć detonator, oskarżyliby go o poważne narażenie cywili i działanie bez pełnego wglądu w sytuację. Ale mężczyzna nie mógł się wysadzić. Miał jeden karabin, dwa pistolety przy biodrach i grupę ofiar uwięzioną w sklepie, z którego wiedział, że nie wyjdzie żywy. Mediacje nie odpowiedziałyby na jedno, najważniejsze pytanie – kto strzeli pierwszy?
Na parkingu, w dole schodów, zatrzymał się ciężki, terenowy wóz. Ze środka wysiadła kobieta w garniturze, a bijący od niej profesjonalizm stawiał twardą granicę między nią a otaczającym ją światem. Tu ona, tam reszta, przeciwna jej sprawie, w górze osąd, którego wcale nie uważała za wszechmocny i ostateczny. Wspięła się po stopniach, jakby kamień uginał się pod jej krokiem i formował w dobrany przez jej argumenty kształt.
Skinęła oszczędnie Tristanowi. Odpowiedział tym samym.
Andret prychnął cicho, odprowadził ją wzrokiem aż pod drzwi sądu.
— Zawsze się zastanawiałem, co jest między wami, bo zwyczajnie nie mogę uwierzyć, że ktoś z własnej, nieprzymuszonej woli chciałby ciebie bronić.
Wola nie była przymuszona. Nagięta na tyle, by uwierzyć, że sama wybrała konkretną ścieżkę. Morderstwo ojca prawniczki długo wisiało na tablicy, jątrząc się bólem niewiedzy i brakiem świadków, którzy wskazaliby drogę. Tristan pozwolił ranie przegnić, rozpocząć brzydkie gojenie. Poczekał, aż pierwszy strup zacznie zlepiać fragmenty strzaskanego serca, potem drugi, trzeci, wszystkie zdrapane tymi samymi paznokciami z cierpkim niepokojem niepozwalającym zasnąć. Przyszedł wtedy zamiast nadziei. Poprowadził śledztwo wedle przepisów, znalazł sprawcę, ukarał, ale tymczasowo. Sprawiedliwość była na wyciągnięcie ręki, jeśli tylko zechciałaby jej zaufać. Zgodziła się.
Od tamtego czasu grała doskonale we wszystkich jego procesach.
Tristan rzucił wypalonego po sam filtr papierosa pod kapliczkę.
Po trzecie: Andret chciał być nim, a raczej tym, co Ceartas uważałby za swoje najlepsze dzieło. Rozmowy z nieosiągalnymi pragnieniami nigdy nie kończyły się dobrze.
— I dlatego zawsze będziesz jego drugim ulubionym dzieckiem — powiedział Tristan. Nie dlatego, że w to wierzył, lecz dlatego, że bolało. — Gdy ty próbujesz ustalić, dlaczego ktoś ze sobą pracuje, ja już wiem, jaki mają układ, od jak dawna, co nimi kieruje i kto pierwszy go przerwie. Jesteś tylko tarczą, schowany za murem odpowiedzialności, bo sprawiedliwość potrzebuje obrońcy — rzucił prześmiewczo jedną z trzech maksym, z których stworzono idealne sługi prawa. — Miecz wyprowadza cios. Ceartas wiedział, że nigdy tego nie udźwigniesz.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz