Minęły eony, ciągnące się ospale, a dzień nie różnił się tak bardzo od nocy. Ciemne, szare ściany przez słaby dostęp światła dawały wrażenie rosnących w nieskończoność. Cela była pusta – metalowe drzwi po lewej, wąskie, zakratowane okno po prawej i nic więcej. To nie mógł być pokój, w którym było przetrzymywane wcześniej, ale wspomnienia rozmazywały się w nieustannej migrenie.
Aiolyt siedziało w kącie, opierając głowę o ścianę. Czuło jak krew ścieka z ran na plecach, które otwierały się na nowo po każdym, delikatnym ruchu. Dzisiaj, albo wczoraj, nie było nigdy pewne czasu, Nico “wpadł” w odwiedziny z czymś na tamten moment bliżej nieokreślonym. Gdy poczuło uderzenie nie zastanawiało się czym to coś było. Liczył się tylko obezwładniający ból i rozcinana skóra na plecach.
Wilgotność skóry nie pomagała w ogrzaniu się, a utrata krwi i nieustanny ból stał się jeno nową normą, do której nie mogło się przyzwyczaić. Paznokcie obcięte do żywej skóry bolały przy dotykaniu czegokolwiek. Próbowało zasłaniać stopy przez przeciągiem, ale nie miało na sobie wystarczająco dużo materiału. Patrzyło prosto w szparę w ścianie, czekając aż zapadnie noc i będzie mogło iść spać bez strachu, że ktoś po nie przyjdzie.
Czy kiedyś ten strach zniknie i pogodzi się z tym, że w każdym momencie, który tutaj spędzi, będzie zagrożone? Czy mogło liczyć na słowa, które usłyszało od Yuliyi, że wracają po tych, którzy tu tkwią? Miało nadzieję, że nie. Czy byłby z tego jakiś pożytek, jeśli Oni i tak je znajdą? Samo nie wiedziało czego pragnie bardziej, by byli bezpieczni czy żeby wrócili po nie. Nie chciało przyznawać, że było świadome, jak samobójcza byłaby to misja. Czymś sobie zasłużyło na to nieustanne zainteresowanie Dziewięciu.
Kratka na samym dole drzwi podniosła się delikatnie, ukazując wpychane przez kogoś kromki chleba. Zmarszczyło brwi i niepewnie przeczołgało się do jedzenia. Wzięło do rąk pieczywo i odrywając jak najmniejsze kawałki zaczęło jeść. Przestali upychać w jedzenie tabletki odkąd rozdzielało je na części, w których nie dało się ich ukryć. Chleb smakował gorzko i był dziwnie miękki w odróżnieniu do czerstwych kawałków, które dostawało wcześniej. Coś w nim było, płynnego i nadającego ten dziwny posmak, ale było zbyt głodne, by przestać.
Zrobiło się bardzo zmęczone, odłożyło resztki tam, skąd je wzięło i wróciło do swojego kąta. Zwinęło się w kulkę, nie dotykając lodowatych ścian. Nie chciało wiedzieć co się stanie, gdyby zachorowało. Poddało się obezwładniającemu uczuciu senności i zamknęło oczy.
⏾ ݁ ۪࣪ ִֶָ˖𓂃.₊𖥔
Uchyliło lekko ciężkie jak ołów powieki, by zostać nagle oślepione zimnym światłem latarki. Keons stał w towarzystwie dwóch Straconych, trzymając coś w dłoni pod pokrywą płaszcza. Jeden z nich poruszył się i wyciągnął dłonie w stronę jeno ramion. Dopiero wtedy poczuło dziwne ciepło na boku, rozlewające się po reszcie części ciała. Tym razem nie była to krew, nie lepiła się do skóry i zapach metalu nie dusił. Trup przycisnął je do posłania, które najwyraźniej otrzymało. Drugi stracony odebrał od starszego mężczyzny coś, co wyglądało jak wenflon. Spięło się, ale nie odważyło się poruszyć.
— Mordujecie mnie, Keons. — Wychrypiało, dając sobie wyprostować ramię. Odwróciło głowę, by nie musieć na to patrzeć. — Ty i ten prze-
— Będzie boleć, jeśli nie przestaniesz. — Odparł miękkim, ale stanowczym tonem. Mruknęło tylko pod nosem, zamykając oczy. Cokolwiek to było, prawdopodobnie nie wpłynie pozytywnie na jeno samopoczucie. — Dajemy ci drugą szansę, a ty nie chcesz jej przyjąć. Dajemy ci możliwość wyboru, ja ci go daję. Dobrze wiesz, że Nicolas nie ma żadnych skrupułów, by podtrzymywać cię przy życiu, póki mu się to nie znudzi.
— Wątpię, że to “kiedyś” nastanie.
— Po rozmowach i naradach z innymi, mam przyjemność zaoferować ci szansę. — Nie przejął się, że mu przerwało, zachowując spokój. — Cóż, stałaś się dosyć sławna, gdy uciekłaś i jak się domyślasz, to najbardziej nas zabolało. Staramy się dać wam takie dobre warunki i sposobność, by trafić do Raju, a ty odepchnęłaś naszą dłoń niosącą pomoc. By jednak odpokutować możesz z nami współpracować. Jeśli mam być szczery, mimo wspominania o wyborze, nie ma go, bo my oraz Nicolas nie zniesiemy sprzeciwu.
Syknęło z bólu, gdy igła wbiła się w ramię, a wcześniejszy posiłek podszedł no do gardła. Torebka z płynem zawisła na jednym z haków nad głową Aiolyt, a jej dziwny kolor nie zaskoczył, ale nie uspokoił odruchu wymiotnego.
— Chcielibyśmy żebyś brała regularny udział w jednym z naszych programów telewizyjnych jako gość specjalny. Pokażesz, że wróciłaś na jedyną słuszną ścieżkę i nie jesteś przeciwko Demie. Związku z tym wymagamy, byś napisała album, pokazujący nas w prawdziwym, dobrym świetle. Brakuje ci tego, czyż nie?
— Żartujesz sobie, Keons. — Spojrzało mu prosto w oczy, czując jak narasta w jeno złość. — Wolę zdechnąć jak oni. — Wskazało ruchem głowy na Straconych. Keons westchnął i nachylił się. Dzieliły ich teraz centymetry, Aiolyt było w stanie zobaczyć gdzie zaczyna się i kończy każda zmarszczka na jego twarzy. Zdecydowało się powtórzyć, by nadać siłę, której nie miało, słowom.— Wolę zdechnąć niż zdradzić wszystkich – mieszkańców, tych, którzy zmarli, nie znając prawdy, a w szczególności-
— Yuliyę. — Wstrzymało oddech i poczuło jak opuszcza je jakakolwiek siła do buntu. Odwróciło wzrok, ale mężczyzna nie zniknął z oczu, nadal będąc zbyt blisko. — Jak już mówiłem, nie masz wyboru. Nie damy ci umrzeć, dawno utraciłaś ten przywilej, by decydować o swoim życiu i jak się ono potoczy czy kiedy się skończy.
— Czy ona jest tutaj?
Keons odsunął się od jeno, wracając na poprzednie miejsce. Musiał wyśmienicie się bawić stresując je ewentualnością, że ją złapali. Gdy stanął przy uchylonych drzwiach, odwrócił lekko głowę i pokręcił głową. Aiolyt odetchnęło głęboko, ciało samo rozlało się płasko na sienniku.
— A jeśli nie chcesz jej już nigdy zobaczyć w tym samym położeniu, co ty, to lepiej żebyś zabrała się jutro do pisania, moja droga. Masz dwa tygodnie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz