Nikolai prowadził śledztwo.
I to nie byle jakie. Było one dla niego niezwykle istotne.
Odkąd rozpoczął pracę w Magicznych Różnościach, czyli mniej więcej tak od 10 roku życia, podczas malowania, porządkowania, klejenia rzeczy lubił sobie podjadać. Zostawiał wtedy na swoim biurku ciastka, owoce, żelki — wszystko, na co danego dnia miał ochotę. Sięgał po nie w czasie przerwy, kiedy akurat miał wolne ręce lub czekał na klienta.
Robił tak od zawsze, odkąd tylko pamiętał. Aż do wczoraj, kiedy dokonał makabrycznego odkrycia.
Ostatnie ciastko, które zostawił sobie “na później”, zniknęło z opakowania. Był to wypiek zbożowy, pokryty kawałkami czekolady tak gęsto i obficie, że gorzki smak czekolady umilał każdy kolejny gryz. Smakołyk z wyższej półki, nie jakiś marny i tańszy zamiennik. Nikolai zapłacił za paczkę tych ciastek niemałe pieniądze. I nie przypominał sobie tej wyjątkowej chwili spożywania ostatniego z nich.
Smakołyk zaginął, co oznaczać mogło jedynie brutalną i pozbawioną wszelkiej moralności kradzież. Ktoś przekroczył granicę i odważył się zaśmiać Nikolaiowi prosto w twarz. Zakpić. Okraść we własnej bezpiecznej fortecy. Absolutnie niedopuszczalne. Karygodne.
Kierowany gniewem spisał listę możliwych podejrzanych, na której zanotował wszystkie zdobyte do tej pory informacje oraz poszlaki:
1. Kokos — pierwszy odkryty na miejscu zbrodni. Siedział na swojej żerdzi w głównej sali i nie opuszczał pomieszczenia nawet na chwilę. Ofiara (paczka z ciastkiem) znajdowała się tuż obok niego. Mógł wykorzystać okazję, że Nikolai wyszedł do łazienki, dokonać kradzieży podczas jego nieobecności, a następnie szybko powrócić na swoje miejsce. Zero świadków, zero śladów. Za teorią tą przemawiał fakt, że Kokos uwielbiał słodkie rzeczy. Zbożowe ciastka stanowiły jeden z jego ulubionych przysmaków.
2. Przypadkowy klient — przecież wiele osób w ciągu dnia odwiedzało Magiczne Różności. Każdy, kto tylko przekroczył próg sklepiku, mógł okazać się złodziejem. Odkrycie prawdziwego sprawcy w takim przypadku byłoby jednak bardzo trudne, być może nawet niemożliwe.
3. Alex — to imię Nikolai zapisał z bólem serca. Niestety w zaistniałej sytuacji nawet najbliższe osoby musiały zostać zaliczone do grona podejrzanych. Tego dnia kowboj kręcił się po sklepie, pomagając czarodziejowi w jego codziennych obowiązkach. Jeśli zobaczyłby na biurku bezpańskie ciastko, najpewniej nie zawahałby się po nie sięgnąć. Zjadłby je ze smakiem, ciesząc się, że to akurat jego spotkało takie szczęście.
A jednak, mimo tak wielu dowodów, Nikolai raz po raz wykreślał kolejnych podejrzanych ze swojej listy. Kokos nie był głupi. Doskonale wiedział, że nie wolno mu jeść czekolady. Szkodziła mu i przyprawiała o ból brzucha. Przekonał się o tym już kilkakrotnie, kiedy własne łakomstwo brało górę nad rozsądkiem. Za każdym razem kończyło się wizytą u weterynarza, podczas której ze łzami w oczach i obietnicą poprawy przysięgał, że podobna sytuacja już nigdy się nie powtórzy. Gdyby tym razem również najadł się czekolady, czarodziej z pewnością zauważyłby tego skutki. Tymczasem kruk czuł się doskonale. Nic nie wskazywało na zatrucie pokarmowe. Co więcej, jego pióra wciąż pozostawały śnieżnobiałe. Gdyby rzeczywiście skosztował ciastka, z pewnością osiadłyby na nich okruszki lub pojawiły się charakterystyczne brązowe plamki. Wszystko świadczyło więc o tym, że Kokos był niewinny.
Nikolai wątpił również, by którykolwiek z klientów połakomił się na jego słodycze. Oczywiście zdawał sobie sprawę, że do sklepiku zaglądali zarówno uczciwi ludzie, jak i mniej godni zaufania osobnicy. Ci drudzy, owszem, próbowali czasem coś ukraść, ale ich zainteresowanie skupiało się przede wszystkim na drogocennych przedmiotach, nie na ostatnim czekoladowym ciasteczku. Zresztą Nikolai zawsze miał na oku każdego obcego, odkąd tylko przekraczał próg Różności. Uważnie obserwował gości i nie spuszczał ich z oczu nawet na chwilę. Nic nie mogło ujść jego uwadze. Nigdy nie pozostawiał sklepiku bez opieki. Zawsze ktoś czuwał nad tym, co robili nieznajomi. Tak więc szanse na kradzież ciastka przez kogoś przypadkowego były zerowe.
Czyżby w takim razie był to Alexander? Miłość jego życia i własny partner dokonał tej najgorszej ze zdrad?
Choć Nikolai nie chciał w to wierzyć, wypierał tę świadomość, droga logicznej dedukcji oskarżała właśnie Alexandra. Bo kto inny, jak nie on?
Jednak jak się okazało, jego ukochany miał solidne i niepodważalne alibi.
Te piękne ciemne oczy, które patrzyły z żalem na Nikolaia obwiniającego go o zjedzenie ciastka. Czarodziej nie potrafił nie uwierzyć Alexandrowi, gdy ten zarzekał się, że to nie on. Owszem, mówił, widział paczkę ciastek i nawet miał ochotę na jedno, ale kiedy zauważył, że w opakowaniu zostało już tylko ostatnie, z miłości do Nikolaia postanowił pozostawić je właśnie jemu.
— Więc jeśli nie ty, to kto?
Czarodziej okrążył Magiczne Różności. Żadnych innych śladów. Podejrzanych. Choćby okruszka pozostawionego na podłodze!
— Może masz w sklepie mysz?
Słowa Alexa wybiły go z zamyślenia.
— Mysz? Tutaj? — Nikolai rozejrzał się po sklepie. — Nigdy żadnej nie widziałem w Różnościach.
— Zawsze musi pojawić się ta pierwsza — odparł Alexander, powoli kiwając głową. — Na wsi jest pełno myszy. Zawsze znajdą sposób, aby dostać się do środka budynku.
Brzmiał całkiem rozsądnie. Zbliżała się zima. Może jakiś głupi, pozbawiony instynktu samozachowawczego gryzoń faktycznie włamał się do środka i teraz w najlepsze podkrada co smaczniejsze towary?
— To niedopuszczalne — mruknął Nikolai. — Nie życzę sobie tutaj żadnych myszy. Jeśli sanepid się dowie, będę miał kłopoty!
Wiele z artykułów sprzedawanych w Magicznych Różnościach teoretycznie nadawała się do spożycia. Musiały być przecież przechowywane w odpowiednich warunkach! Nikolai już i tak balansował na granicy legalności swojego biznesu. Nie mógł więc sobie pozwolić na zainteresowanie sanepidu. Im trzymali się oni od niego z daleka, tym lepiej.
— Skarbie, ty się niczym nie martw — zapewnił Alex, dumnie wypinając pierś. — Ja Twitcha na bocie jestem w stanie zniszczyć w ciągu sekundy, nawet jak ma full build. Co to dla mnie jedna mała myszka?
Wezwanie rzetelnej deratyzacji wiązało się z upierdliwymi raportami i zamknięciem sklepiku na czas pracy firmy. To jednak wiązało się ze stratami. Nikolai nie mógł sobie pozwolić na żadne dodatkowe koszty.
— Wierzę ci, kochanie. Rób swoje.
Alexander od razu zabrał się do pracy. Poprawił swój kapelusz, chwycił za linę (skąd on ją w ogóle wziął?) i zaczął zaglądać w każdy róg sklepiku. Szukał najdrobniejszych śladów pojawienia się myszy: okruszków, odchodów, poprzestawianych rzeczy. Nic takiego jednak nie odnalazł.
— Podczas sprzątania nie zauważyłeś niczego nietypowego? — dopytywał Nikolaia, który równie zaangażowany w łapanie gryzonia, chodził za nim krok w krok.
— Jedynie trochę kurzu — odpowiedział, a następnie po krótkim zastanowieniu zaczął wyrażać swoje wątpliwości: — Sprzątam prawie codziennie, więc wydaję mi się, że gdyby faktycznie była tutaj mysz, zauważyłbym jej obecność…
— To przebiegłe gady.
— Gryzonie, kochanie.
— Przebiegłe gryzonie. Nie powinieneś ich lekceważyć.
— Może kupię trutkę? Albo łapkę? — zaproponował Nikolai. — Wtedy szybko uporamy się z problemem.
— Nie wierzysz, że uda mi się ją złapać?
Alex odwrócił się w jego stronę. W jego oczach błysnęły iskierki żalu. Czarodziej cicho westchnął na ten żałosny widok.
— Nawet przez chwilę nie wątpiłem w twoje umiejętności — odparł z dyplomatyczną uprzejmością. — Ale każdemu przyda się odrobina pomocy, prawda? Zresztą, to ty wybierzesz miejsca, w których rozstawimy łapki i rozsypiemy trutkę. A to niemal tak, jakbyś sam ją złapał.
Argumenty Nikolaia wymagały przemyślenia. Alex spojrzał na niego, następnie na trzymaną w dłoniach linę, później zmarszczył brwi.
— W sumie to prawda…
Wtem za ich plecami rozległ się szelest. Najpierw cichy, ledwo słyszalny, ale z każdą chwilą przybierał na sile. Dobiegał zza ściany.
A może z jej wnętrza?
— Ta mysz chyba jest całkiem duża — stwierdził Nikolai, na wszelki wypadek odsuwając się od źródła niepokojących odgłosów. Alexander stanął tuż przed nim, gotów zasłonić go własnym ciałem w razie potrzeby, gdyby gryzoń stawiał się do walki.
Niespodziewanie ze ściany nie wyszła mysz.
Lecz Octavia w całej swojej potwornej okazałości.
— Elo — rzuciła w stronę gotowego do pojedynku Alexa i kulącego się za nim Nikolaia. — A co wy tu, debile, robicie?
Powiedziała to z tak dużą pretensją w głosie, jakby to nie ona naruszyła ich spokój, lecz oni jej.
— Łapiemy mysz — wyjaśnił Alex, niepewnie zerkając w stronę swojego chłopaka.
— Aha. Nie interesuje mnie to.
Milczała przez chwilę. Patrzyła na dwójkę mężczyzn z mieszaniną odrazy i niechęci. Następnie odwróciła się w stronę biurka. Wskazała dłonią w jego kierunku.
— Ej, Mielonkaj, gdzie kupiłeś te ciastka? Dobre. Możesz kupować je częściej?
Brew czarodzieja drgnęła. Cały dzień szukał winnych. Podejrzewał nawet własnego ukochanego, by na koniec dnia okazało się, że prowodyrką całej sytuacji była prześladująca go i jego własne ściany Octavia?
— W sklepie. Drogim sklepie — wycedził przez zęby.
— A to świetnie, że nie ja muszę za nie płacić — klasnęła w dłonie. — To daj znać, jak znowu je kupisz. Albo i nie. I tak będę wiedziała.
Zaraz po wypowiedzeniu tych słów, bez pożegnania zniknęła w ścianie. Osobliwa groźba jednak wciąż wisiała w powietrzu długo po jej zniknięciu.
Nikolai i Alex wymienili się spojrzeniami.
— Obawiam się, że na to żadna deratyzacja nie pomoże — jęknął czarodziej, zerkając z żalem na puste pudełko po ciastkach. — A jeśli usłyszy, że związana jest ona jeszcze szczurami, to nigdy nie da nam już spokoju.
— Ja jej dopiero pokażę detary... deratzy.... ELIMINACJĘ SZCZURÓW — obiecał Alex, grożąc pięścią w kierunku ściany, z której Octavia wyszła.
Nim Nikolai zdążył cokolwiek odpowiedzieć, jego chłopak zerwał się do biegu. Ruszył w stronę miejsca, w którym przed chwilą kobieta zniknęła. Niestety Alexander nie posiadał zdolności jej podobnych. Zamiast tego uderzył czołem prosto w pomalowaną na fioletowo ścianę. Kapelusz kowboja powoli opadł na ziemię.
Ten dzień nauczył Nikolaia, aby zawsze zjadać ostatnie ciastko. Inaczej istniało ryzyko, że pewien szkodnik z radością zrobi to zamiast niego.
A Alexa ten dzień nauczył, aby nie wbiegać w ściany.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz