Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

15 listopada 2026

Od Sorena - Wieża

— Kochanie, ale wiesz, że wbijanie się pod wieżę zabiera ci HP? Mógłbyś tego nie robić i nie feedować enemy adc? Proszę?
Soren puścił słowa swojego chłopaka mimo uszu, po raz kolejny robiąc dokładnie to, czego Vaeril tak desperacko próbował go oduczyć. No bo jak mógł odpuścić tak dobrą okazję do zabicia przeciwnika? Ich pasek życia zmniejszał się z każdą chwilą, a pojedyncze cyferki wyświetlone ponad ich głowami działały na Sorena niczym płachta na byka. Wystarczył tylko jeden autoatak, tylko jedna dobrze rzucona umiejętność, żeby zginęli pod własną wieżą, a on, wielki i wspaniały Soren Acedia, okryje się sławą wśród swoich sojuszników. Niestety widoczne w prawym górnym rogu ekranu 12 śmierci wskazywało na coś zupełnie innego, jednak on nie miał zamiaru się poddawać. W końcu musiało mu się udać, nawet jeśli z każdą kolejną śmiercią Vaeril wzdychał ciężko i powoli tracił cierpliwość na tłumaczenie Sorenowi zasad legendarnej ligi.
— Prawie ich miałem — Soren wypiął dumnie pierś, upijając łyk wina. — Bezsensowne. Chowa się przede mną pod wieżą jak PIZDA, bo wie, że inaczej bym go zabił.
— Tak, kochanie, oczywiście. Tak jak poprzednie dwanaście razy. Wszyscy drżą przed tobą i twoimi sześcioma szafirami. Czy mógłbyś kupić w końcu jakieś supportowe itemki, a nie tylko zbierać ładne kryształy w ekwipunku? Proszę?
Soren naburmuszył się lekko. Nie po to wybrał postać Tarica, do tego w tak pięknym, różowym skinie, żeby teraz zmuszać go do noszenia jakiś obrzydliwych, niepasujących zupełnie do niego itemków. Nie mógłby skrzywdzić tak ani jego, ani siebie.
— Dlaczego to wszystko jest takie skomplikowane…
Cała ta gra od początku była zresztą dla Sorena zupełnie niezrozumiała. Kiedy proponował Vaerilowi wspólne zagranie w legendarną ligę, chciał jedynie miło i przyjemnie spędzić z nim czas. Chciał zbliżyć się do swojego chłopaka i po prostu zrozumieć, dlaczego ten tyle czasu spędza pochylony nad klawiaturą, krzycząc coś o “jungle diff” i “beznadziejnych bambikach”. Nie spodziewał się, że zamiast przyjemnie spędzonego czasu, zostanie przeciągnięty przez prawdziwy obóz przetrwania pełen niezrozumiałych dla niego zasad, miliona postaci i jeszcze większej ilości przedmiotów, których opisów nie chciało mu się zresztą czytać. Naprawdę myślał, że kupienie najładniej wyglądającej postaci i wszystkich dostępnych dla niego skórek wystarczy, żeby dobrze się bawił. Jak okropnie się jednak pomylił. Czuł się, jakby po raz kolejny wrócił na uniwersytet, musząc po raz kolejny przyswajać niekończący się strumień wiedzy. A przy okazji starać się nie rozczarować jeszcze bardziej swojego tracącego powoli wszystkie zmysły chłopaka.
Soren spojrzał ku Vaerilowi, przyjmując minę zganionego, przepraszającego szczeniaka.
— Naprawdę się staram, Vaeril. Ale co to kurwa znaczy wave freeze? Dlaczego mam kupować jakieś zbroje, skoro na arcie Taric chodzi z gołą klatą? On ewidentnie nie lubi nosić zbroi.
— Soren, ja…
Vaeril urwał w połowie, rozcierając palcami obolałe skronie. Nie miał siły dłużej tego wszystkiego tłumaczyć. Soren nie do końca zwrócił jednak uwagę na cierpienia młodego Iversena, już gnając w stronę wrogiej wieży. Teraz musi mu się w końcu udać. Zmarszczył brwi, pochylając się bliżej ekranu. Wrogi Lucian nie miał z nim najmniejszych szans. Rozbłysk pomknął ku przeciwnikowi, ogłuszając go tuż pod wieżą. Soren uśmiechnął się przebiegle i gdyby nie fakt, że nie mógł odrywać rąk od klawiatury, zarzucając przeciwnika kolejnymi umiejętnościami, to najpewniej dumny z własnego cwaniactwa zacierałby dłonie.
W pokoju rozbrzmiał robotyczny, kobiecy głos, nawołujący, że przeciwnik został pokonany.
— HA! Słyszałeś, Vaeril? Chyba zasłużyłem na buziaka.
Po chwili z ekranu laptopa zniknęły jednak wszystkie kolory. Zieleń summoner’s rift ustąpiła miejsca przygnębiającej szarości, a licznik śmierci Sorena zwiększył się do trzynastu.
— Kurwaaaa, zapomniałem wyjść im spod wieży. Ups.
Wtedy, jakby tego było mało, w lewym dolnym rogu błysnęło okienko chatu. Martwy, wrogi Lucian napisał na czacie niezrozumiale brzmiące “support diff”. Soren pytająco przechylił głowę, spoglądając w stronę Vaerila. Nie miał bladego pojęcia co to w ogóle znaczyło.
— O co mu chodzi?
Vaeril milczał przez chwilę, cofając się do bazy. Zmarszczył brwi i przygryzł wargę, jakby bardzo dogłębnie zastanawiał się, czy chciał zdradzać mu znaczenie tej sekretnej wiadomości.
— Obrażają cię, że beznadziejnie grasz.
Soren zdumiony ze świstem wciągnął powietrze. To było nie do pomyślenia. On, Soren Acedia, supermodel i największe modowe odkrycie swojego pokolenia, nigdy nie był beznadziejny. Nigdy. Ta banda niedoinformowanych, głupich troglodytów ewidentnie nie miała pojęcia z kim mają do czynienia i w czyją stronę kierują tak ordynarne obelgi.
— Kochanie, jak odpala się chat, żeby coś napisać?
— Musisz kliknąć enter, ale Soren…
Nie słuchał dłużej, co Vaeril miał mu do powiedzenia. Przystanął w połowie drogi z powrotem na bota, z ogromną pasją i finezją uderzając pospiesznie w kolejne przyciski na klawiaturze. Miał wiele do powiedzenia, naprawdę BARDZO dużo i nie zamierzał jakkolwiek się powstrzymywać. Wkrótce na czacie pojawiła się więc bardzo długa i wyczerpująca wiadomość, w której Soren z niezwykłą pasją zaczął obrażać matki całej wrogiej piątki przeciwników, poniżając ich wybór “brzydkich i parszywych” skinów, a przede wszystkich kwieciście uwłaszczając zarówno ich godności, jak i prezentowanym przez nich umiejętnościom. Nie omieszkał się również wspomnieć o tym, że gdyby tylko chciał, mógłby wykupić całe Riot games i usunąć z gry zarówno ich konta, jak i wszystkie ich ulubiona postacie. Ot tak, bo mógł, bo było go na to stać.
Soren usłyszał jedynie, jak Vaeril ze stresu wciąga nosem powietrze, próbując uspokoić swojego targanego emocjami chłopaka. Po minie wymalowanej na jego twarzy można było zauważyć, jak bardzo żałował pokazania mu legendarnej ligi. Gdyby tylko wiedział, jak tragicznie skończy się zaproponowane przez Sorena wspólne spędzanie czasu. Pewna część jego spojrzenia, ukryta głęboko pod warstwą zmęczenia i irytacji, zdradzała jednak pewną dumę. Satysfakcję z tego, że Acedii nie było może jednak aż tak daleko do prawdziwego gracza legendarnej ligi, rzucającego żartami o czyjejś matce na prawo i lewo. Gdyby tylko podszkolił swoje umiejętności, gdyby tylko nie umierał idiotycznie pod wieżą, gdyby tylko nie zdradzał planów na zabicie smoka na /all chat, być może nawet gdzieś by w tej grze zaszedł.
Los miał w jego stronę jednak zupełnie inne plany. Gra została poddana w piętnastej minucie, a na ekranie Sorena pojawiło się wielkie okienko informujące go o tym, że z powodu wulgarnego języka i “celowego feedowania”, na jego konto został nałożony tygodniowy ban. Żeby przemyślał swoje zachowanie i oduczył się takich łamiących zasady zagrywek. Soren prychnął jedynie, przymykając ekran laptopa i krzyżując ręce na piersiach.
— Wiesz co, ja nie wiem jak ty możesz w to grać. W tej grze są same high cortisol bambiki. To nie jest miejsce dla takiej sigmy jak ja — powiedział, wstając z łóżka i owijając swoje ramiona wokół wciąż siedzącego przed komputerem Vaerila. — Dobrze tego wszystkiego użyłem w kontekście? Szybko się uczę, prawda?
Vaeril westchnął jedynie ciężko, zaśmiał pod nosem i złożył na ustach Sorena czuły pocałunek.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz