Od Vaerila — Róg

TW: krew

Na hobby zawsze znajdzie się czas, bo przecież to najważniejsze, aby przynajmniej przez kilka chwil robić to, co naprawdę się lubi.

A tak się złożyło, że jednym z zainteresowań Vaerila był urbex. A wszyscy doskonale wiedzą, że opuszczone budynki najprzyjemniej zwiedza się po zmroku, kiedy cisza nocy potęguje doznania i pozwala samym budowlom zabrać głos. Trzaskaniem drzwi, skrzypieniem podłóg i szumem przeciągów opowiadają wtedy własne historie.

Gaspar, niezawodny towarzysz każdej nocnej eskapady, czekał na Vaerila pod klubem, gdzie tamten pracował. Stał przy swoim już nieco wysłużonym aucie i z nudów obracał w dłoni kluczyki. Elf nie miał w zwyczaju się spóźniać, ale tym razem wyjątkowo zatrzymano go dłużej. Nic nie mógł poradzić na piątkowy ruch. Tego dnia wszyscy chętnie korzystali z usług oferowanych przez klub, więc Vaeril od samego początku zmiany miał ręce pełne roboty. Zanim pojawili się współpracownicy, którzy przejęli po nim bar, właściwie nie znalazł nawet chwili, żeby usiąść. Z utęsknieniem wypatrywał ich przybycia, nie mogąc się już doczekać zaplanowanej wyprawy do opuszczonej restauracji, którą Gaspar wypatrzył gdzieś w internecie kilka dni temu.

Na ten wypad umawiali się od dawna. W dorosłym życiu znalezienie wolnego terminu na spotkanie z przyjacielem graniczyło z cudem. Zwłaszcza, że napięty grafik Vaerila wypełniały zajęcia na uczelni, praca i randki z Sorenem, których absolutnie nie mogło zabraknąć. Dlatego też, mimo wielu godzin spędzonych w pracy, elf postanowił właśnie w ten piątek wybrać się na urbex. Wprawdzie był już odrobinę zmęczony, ale wierzył, że wypity energetyk szybko postawi go na nogi i doda mu sił niezbędnych do nocnej eksploracji. Ale pomińmy fakt, że był to już czwarty tego wieczora spożyty przez niego napój energetyczny…

Auto odpaliło z charakterystycznym dla siebie stęknięciem, po czym, zostawiając za sobą smugę szarego dymu, potoczyło się w kierunku drugiego końca miasta, gdzie znajdowała się wspomniana przez Gaspara restauracja. Przez całą drogę dwójka studentów rozmawiała o wszystkim, co przydarzyło im się w minionym tygodniu. Narzekali na pracę, głupie zaliczenia i wieczny brak czasu. Przy akompaniamencie kiczowatej muzyki dobiegającej z radia podróż minęła im błyskawicznie. O tej porze zresztą na ulicach nie było już nawet korków.

Obiekt przerażał już na pierwszy rzut oka. Okna, o ile nie zostały wybite, zabito deskami. Ściany pokrywały graffiti i ostrzegawcze napisy w rodzaju „STRZEŻCIE SIĘ!”, a dach w wielu miejscach był niekompletny. Wokół budynku poniewierały się porozrzucane dachówki. Trawa i bluszcz stopniowo przejmowały teren, świadcząc o tym, że restaurację porzucono już wiele lat temu.

— Podobno tu straszy — oznajmił Gaspar z mrożącą krew w żyłach powagą, zupełnie do niego niepodobną.

— Doprawdy? Mówisz tak za każdym razem, a jak dotąd nie spotkaliśmy ani jednego ducha — zakpił Vaeril, wyciągając plecak z tylnego siedzenia.

— Ale to prawda! — upierał się przy swoim młody wampir. — Słyszałem, że pracował tutaj kucharz-kanibal! Mięso swoich ofiar podawał gościom, którzy nie mieli o niczym pojęcia!

— Myślisz, że coś jeszcze zostało? — zaśmiał się elf. Wciągał właśnie na dłonie rękawiczki. Jedna z podstawowych zasad urbexu głosiła, że nie należało zostawiać po sobie żadnych śladów. Zwłaszcza odcisków palców.

— A co, głodny jesteś?

— Trochę. Miałem tyle pracy, że nie zdążyłem nic zjeść podczas przerwy.

Gaspar roześmiał się i trącił przyjaciela ramieniem, popychając go w stronę restauracji. 

— W takim razie musimy koniecznie sprawdzić zamrażarkę.

Do środka weszli przez okno. Wcześniejsi odwiedzający wyłamali kilka desek, tworząc w ten sposób swoiste wejście. Całkiem bezpieczne jak na typowe urbexowe warunki. Vaeril wcisnął się w szparę bez problemu i po chwili znajdował się już w opuszczonej przed laty głównej sali.

Wokół Vaeril dostrzegł mnóstwo poprzewracanych stolików i krzeseł. Między nimi walały się skorupy potłuczonej zastawy oraz porzucone sztućce, pokryte rdzą od wszechobecnej wilgoci. Sztuczne kwiaty z plastiku zwisały z sufitu, teraz pokryte grubą warstwą kurzu i pajęczyn, nie spełniały już swoich dawnych dekoracyjnych funkcji.

Pośród śmieci Vaeril wygrzebał porwane i poplamione tajemniczą substancją menu. Wystarczyło jedno spojrzenie na widniejące w nim dania, by przypomniał sobie, jak bardzo był głodny. Wypity wcześniej energetyk rzeczywiście dodał mu sił, ale nie zdołał napełnić pustego od wielu godzin żołądka.

— Serwują potrawkę z elfa? — Gaspar zajrzał mu przez ramię. 

Vaeril przewrócił oczami i udał, że jeszcze raz spogląda w kartę. 

— Tylko w porach lunchu. Spóźniliśmy się. 

— Cholera.

Menu wróciło na swoje dawne miejsce, a dwójka eksploratorów ruszyła dalej w głąb budynku. Kolejnym punktem ich wyprawy była kuchnia. Szybko odnaleźli przestronne pomieszczenie pełne szafek, lodówek i kuchenek. Na otaczających ich zewsząd blatach walały się garnki oraz najróżniejsze kuchenne przybory — od chochli i obieraczek po ostre noże. Wiele z nich jakiś żartowniś powbijał w ściany i stojące w pobliżu meble, ale oprócz tego, miejsce to wyglądało, jakby kucharze opuścili je w tajemniczym pośpiechu, porzucając narzędzia swojej pracy w akcje szaleńczej ucieczki.

Gaspar fotografował co ciekawsze znaleziska. Zdjęcia zamierzał później wrzucić na swojego Fotograma, licząc, że przyniosą mu niemałą popularność. Nic nie mogło mu więc umknąć — ani noże powbijane w sufit, ani tajemnicze znaki wymalowane czerwoną farbą (chyba) na szafkach. Wszystko, co budziło choćby odrobinę grozy, musiało zostać uwiecznione, a następnie odpowiednio opisane.

W tym samym czasie Vaeril kręcił się po kuchni. Raz z ciekawości zaglądał do szafek, innym razem sięgał po porozrzucane na blatach książki kucharskie. Przeglądał je z zainteresowaniem, szczególną uwagę poświęcając przepisom oznaczonym przez poprzedniego właściciela oraz towarzyszącym im notatkom. Ktokolwiek korzystał niegdyś z tych książek, musiał wkładać mnóstwo pasji w doskonalenie utrwalonych już w druku instrukcji.

Wtem niespodziewanie jego latarka zgasła. Nie obwiniał o to jednak żadnych sił nieczystych. Doskonale wiedział, że zapomniał jej naładować poprzedniego dnia. Wyglądało na to, że wykorzystał już cały pozostały zapas z poprzedniej wyprawy. Nie mogąc nic poradzić na tę niefortunność, dołączył do Gaspara. Ten już zrobił wystarczająco dużo zdjęć kuchni i był gotów odwiedzić kolejne pomieszczenie.

Z działającą latarką w dłoni ruszył przed siebie. Vaeril podążył za nim.

Wtedy zauważył, że rozwiązał mu się but. Nie spuszczając wzroku z oddalającego się światła, schylił się i zawiązał sznurówki. Ostatnim, czego pragnął, było potknięcie się w ciemności o własną nieuwagę.

Kiedy skończył, powoli i ostrożnie wstał. Otaczała go ciemność — Gaspar zniknął gdzieś w kolejnym pomieszczeniu. Nie mając innego wyboru, Vaeril mrużąc oczy, skierował się w stronę pokoju, do którego wszedł jego przyjaciel.

— Chodź tutaj szybko! Nie uwierzysz, co znalazłem!

Na te słowa elf przyspieszył. Słysząc głos wampira, mimowolnie zapragnął jak najszybciej do niego dołączyć. Nieopatrznie pochylił się do przodu.

Chwilę później rozległ się głuchy huk uderzenia, a zaraz po nim pojawił się przeszywający ból. I wtedy nagle rozbłysło mu przed oczami. Lśniące gwiazdy zawirowały w otaczającej go ciemności.

Vaeril uderzył głową o coś twardego.

Z jego ust wyrwało się soczyste przekleństwo. Odsunął się od przeszkody, po czym skulił na podłodze i przycisnął dłoń do skroni. Wkrótce poczuł też, jak ciepła krew przesiąka przez materiał rękawiczki. Spływała mu od brwi wprost do oka, a następnie wzdłuż policzka, by w końcu kapać na ziemię.

— Żyjesz?! — Przestraszony Gaspar już po chwili pojawił się we framudze kuchennych drzwi. Od razu poświecił latarką na kulącego się na zakurzonych płytkach elfa.

Przez pierwszych kilka sekund Vaeril nie miał pojęcia, co właściwie się stało. Dopiero po chwili zdołał dojść do siebie. Świat wreszcie przestał wirować, a elf, wciąż chwiejąc się na nogach, powoli się wyprostował.

Jego wzrok natychmiast padł na szafkę wiszącą tuż przed nim. Oczywiście, musiał trafić akurat w jej róg. Idealnie wycelował głową w sam kant, zaledwie kilka centymetrów od oka. Po prostu perfekcyjnie.

— Boli? 

— A jak myślisz?! — prychnął Vaeril. Wreszcie zdobył się, aby odsunąć dłoń od krwawiącej rany. — Bardzo widać? 

Łuk brwiowy elfa przecinało otwarte rozcięcie, biegnące przez całą brew i kończące się tuż poniżej niej. 

— Szczerze? W cholerę. — Gaspar przynajmniej był szczery. — Twój współlokator-lekarz ma igły w pokoju? Może zszyje ci to od ręki. 

— Mam taką nadzieję. 

W plecaku zawsze nosili przenośną apteczkę. Korzystając z jej zawartości rana Vaerila została oczyszczona, a następnie prowizorycznie zabezpieczona bandażem. Ze względu na powstałą kontuzję, odechciało im się dalszej eksploracji. Wspólnie uznali, że wrócą do restauracji innego dnia. Z dwiema działającymi latarkami.

Gaspar zaparkował pod akademikiem. 

— Będziesz teraz groźnie wyglądać — zaśmiał się do przyjaciela, starając się rozluźnić napiętą atmosferę. 

— Kilka centymetrów niżej, a wyglądałbym jak pirat — mruknął Vaeril, zaplatając ręce na piersi. — Może to skłoniłoby mnie, żebym wreszcie nauczył się pływać. 

Pożegnali się, a następnie każdy ruszył w stronę swojego pokoju. W drodze do siebie Vaeril miał nadzieję, że zastanie Sammy’ego. Głupio mu było po raz kolejny prosić przyjaciela o lekarską przysługę, ale cóż mógł poradzić na własnego pecha? Przecież to nie jego wina, że co kilka dni potrzebował konsultacji medycznej.

Po drodze użył oczywiście z własnych zdolności leczniczych. Rana przestała krwawić, ale pozostała po niej widoczna blizna. Vaeril wierzył, że cudotwórcze ręce lekarza Sammy’ego znajdą na to jakiś sposób. 

Wszedł do pokoju w ciszy, choć jego mina wyrażała więcej niż tysiąc słów. Czytający na swoim łóżku książkę Sammy, podniósł wzrok, aby przywitać się z przyjacielem, ale zamarł na jego widok.

— Vaeril! Co się stało? Biłeś się? — zadając pytania, podszedł bliżej i zaczął przyglądać się uważnie zranieniu na twarzy przyjaciela.

— Tak. Z kuchenną szafką. Jak widać, przegrałem — westchnął elf. — Dasz radę to zszyć?

Sammy zastanawiał się przez krótką chwilę, bacznie pod każdym kątem oglądając rozcięty łuk brwiowy przyjaciela.

— Rana jest zbyt płytka. Zagoi się sama, ale ślad zostanie — odparł wreszcie bardzo profesjonalnie. — Masz wszystkie aktualne szczepienia?

Vaeril pokiwał twierdząco głową. 

— Czyli nic nie możesz zrobić? 

— Cóż… — Sammy odwrócił się na pięcie i sięgnął do plecaka. Wyjął z niego płyn odkażający, naniósł go na wacik, a następnie delikatnie przetarł nim ranę. Zaraz po tym wyciągnął z apteczki paczkę plasterków. Szukał w nim czegoś przez chwilę, aż wreszcie odnalazł ten jeden wyjątkowy — w kolorowe kotki. Otworzył szczelnie zapakowane opakowanie i ostrożnie nakleił plaster na ranę. 

— Chcesz jeszcze naklejkę dzielnego pacjenta? 

— Tym razem podziękuję. 

Mimo odmowy, Sammy i tak wręczył mu naklejkę. Była brokatowa. Także z kotkiem, pasująca do przyklejonego na twarzy elfa plasterka.

Kilka dni później Vaeril przez dłuższą chwilę przeglądał się w lustrze. Sammy zapewniał go, że rozcięcie goi się prawidłowo. Nic nie wskazywało na zakażenie, a dzięki magicznym zdolnościom elfa rana przestała krwawić i była już niemal całkowicie zagojona. Niestety, zgodnie z przewidywaniami, pozostała po niej widoczna blizna. Biegła przez sam środek brwi i od razu rzucała się w oczy.

Tego Vaeril obawiał się najbardziej. Zwłaszcza że właśnie na dziś umówił się z Sorenem. Do tej pory wymieniali jedynie wiadomości tekstowe, w których elf ani słowem nie wspomniał o wypadku. Wiedział, że jego chłopak nie dałby mu o nim zapomnieć i raz po raz wypominałby mu, że przecież od zawsze ostrzegał go przed wypadami na urbexy. Dziś jednak tajemnica wreszcie miała wyjść na jaw.

Oczywistym wręcz było, że Soren bliznę zauważy od razu. Na jej widok zbliżył się do swojego chłopaka i pochwycił jego twarz w dłonie, aby przyjrzeć się ranie dokładniej.

— Biłeś się z kimś? — zapytał, a Vaeril miał wrażenie, że słyszy to pytanie już setny raz w ciągu ostatnich kilku dni. — Ale powiedz mi, że przynajmniej wygrałeś.

— To była nierówna potyczka — wymamrotał elf, z trudem uwalniając się z uścisku. — Kuchenna szafka okazała się przeciwnikiem, którego nie doceniłem.

Niechętnie, ale szczerze opowiedział Sorenowi o całym zajściu. Ten słuchał go początkowo z niepokojem, później z coraz większym rozbawieniem, aż w końcu, z niekrytą satysfakcją, oznajmił:

— A nie mówiłem? Powtarzałem ci tyle razy, że tak to się skończy! Codziennie. Od miesięcy. Wiedziałem, przeczuwałem, że właśnie tak będzie. I co? Miałem rację. Jak zawsze.

— Jak zawsze — przytaknął bez większego przekonania Vaeril, nie mając siły na sprzeczkę. — Przyznaję, że miałeś rację.

Widząc, że jego chłopak wyjątkowo nie ma ochoty na dalszą kłótnię, Soren rozluźnił zmarszczone brwi i nie ciągnąc dłużej tematu, mocno przytulił elfa do siebie. Korzystając z tej bliskości, pocałował go najpierw w czoło, a następnie złożył delikatny pocałunek na ranie.

— Teraz będzie się lepiej goiła — oznajmił dumnie.

Vaeril uśmiechnął się na ten czuły gest. Poczuł się odrobinę lepiej, jakby pocałunek Sorena rzeczywiście miał w sobie jakąś niezwykłą moc.

— A jesteś pewien, że przypadkiem mnie nie zatrułeś? — zapytał prowokująco, udając pozorne zmartwienie i nawiązując do specyfiki pocałunków swojego chłopaka. — Rana jest przecież dość świeża.

Soren wzruszył ramionami, a na jego twarzy pojawił się chytry uśmiech.

— Nie powiem. Może tak, może nie. Czas pokaże — odparł. — Ale mogę to powtórzyć. Tak dla pewności.

I nie czekając na odpowiedź Vaerila, ucałował go ponownie. Kilka razy.

Tak dla pewności.