Od Vaerila — Sąd

Vaeril od zawsze wiedział, że nie ma daru przekonywania. Nie był wybitnym mówcą, którego słowa potrafiłyby poruszyć serca lub zmotywować innych do działania. Na swoje nieszczęście, bo pracując za barem, nieraz życzyłby sobie, aby jego współpracownicy przykładali większą wagę do tego, co akurat do nich mówił.

Wprawdzie dzięki wybranemu kierunkowi studiów i swojej humanistycznej duszy znał wszystkie zasady retoryki, ale nie potrafił zastosować ich w praktyce. Z pamięci, o każdej porze dnia i nocy, wyrecytowałby, że funkcja docere ma za zadanie pouczać słuchacza, wskazywać mu odpowiedni kierunek działania i udzielać niezbędnych rad (szkoda tylko, że nikt wokół nie doceniał jego starań), movere rozpalać serce i wzruszać tak intensywnie, by popłynęły łzy, zaś delectare — wywoływać zachwyt samymi słowami.

W praktyce jednak nic nie było aż tak proste. Przynajmniej dla niego.

Mógłby stawać na głowie, przygotowywać się do konfrontacji godzinami, bywać stanowczym i oschłym, a i tak większość osób nie brałaby go na poważnie. Brakowało mu jakiegoś tajnego składnika. Jakiegoś wrodzonego talentu. 

A świadomość tej okrutnej niesprawiedliwości budziła w nim gniew. 

Tak jak każdy człowiek, lubił być słuchany. Lubił, gdy ktoś zwracał na niego uwagę i szanował jego zdanie. Chciał czuć, że ma znaczenie i realny wpływ na otaczający go świat.

Na szczęście istniała jednak jedna osoba, którą, mimo licznych kłótni i dyskusji, udawało mu się do czegoś przekonać. Był nią oczywiście jego ukochany. 

Mimo wszystko Vaeril nie nazwałby tego zadania łatwym. Wymagało to odpowiedniego podejścia, bowiem Soren był kimś, kto zawsze lubił stawiać na swoim. To on najgłośniej wyrażał swoje opinie, otwarcie się sprzeciwiał i nigdy nie omieszkał dodać czegoś od siebie. Buntował się przeciwko wszystkiemu, co choć trochę mu nie odpowiadało. Wydawać by się mogło, że był przeciwnikiem nie do pokonania. Kimś, kto nie odpuści i będzie walczył do samego końca, byle tylko jego racja zwyciężyła. 

A jednak potrafił ustąpić. Vaeril doskonale znał jego jedyną słabość (nie licząc truskawek). Był nią on sam. Wystarczyło kilka ciepłych słów, czułych całusów i spojrzenie prosto w oczy, by uśpić czujność Sorena. Przekonać go do czegoś, na co wcale nie miał ochoty. 

Oczywiście Vaeril nie wykorzystywał swojego uroku zbyt często. Robił to jedynie wtedy, gdy miał ochotę spędzić z Sorenem czas w sposób… Cóż, który ten nazwałby po prostu głupim, niebezpiecznym i absolutnie nieakceptowalnym. 

Chodziło o urbexy.

Propozycja wspólnego wypadu spotkała się z kategoryczną odmową ze strony Sorena. Gdy tylko usłyszał pomysł Vaerila, zaczął zarzekać się, że jego noga nie postanie już w żadnym kolejnym budynku, że nie zamierza narażać życia w wątpliwej jakości konstrukcji i że ostatni wyjazd miał być przecież tym ostatnim. A przede wszystkim — że Vaeril ma więcej go o to nie prosić.

Mimo to już następnego dnia siedzieli razem w aucie, a Soren, cicho przeklinając wszystko wokół i raz po raz podkreślając, że tym razem to już na pewno ostatni raz, kierował się we wskazane przez elfa miejsce. Negocjacje trwały przez cały poranek. Niestety Vaeril miał w tym starciu przewagę — obietnica miło spędzonego wieczoru i błagalne spojrzenie przeważyły szalę. Soren poniósł klęskę. Nie mogąc pogodzić się z porażką, przez całą drogę wymieniał potencjalne zagrożenia związane z hobby swojego chłopaka, w ostatnim akcie desperacji próbując jeszcze go zniechęcić. Niestety, żadne z jego argumentów nie trafiały do Vaerila.

Wszystko, co mogłoby go odstraszyć, już mu się przydarzyło. I nic z tego nie przyniosło rezultatu. Ileż to razy zgubił się w pustostanie, rozładowała mu się bateria w latarce, ktoś go gonił albo ścigał go pies ochroniarza? Ile razy był o krok od spotkania z duchem czy demonem? A jednego z nich nawet zabrał ze sobą do domu, choć o tym akurat wolał nie wspominać.  Oprócz tego, potykał się, ranił, ześlizgiwał z dachu. A mimo to zawsze wracał. Wciąż szukał nowych miejsc, które mógłby odwiedzić, by poczuć znajomy dreszczyk emocji. Ten uzależniający zastrzyk adrenaliny, gdy zaglądając z pokoju do pokoju, nigdy nie wiedział, co zastanie za kolejnymi drzwiami.

Jednak nigdy nie naraziłby Sorena na niebezpieczeństwo. Nie odwiedzał z nim miejsc, które w jakikolwiek sposób mogłyby stanowić zagrożenie. Nawet teraz, wybierając budynek do wspólnego zwiedzania, brał pod uwagę, że jego chłopak jest nowicjuszem. I to bardzo niechętnym do podobnych atrakcji. Nie zabierał go również w takie miejsca nocą, kiedy niepokój i strach stawały się jeszcze bardziej odczuwalne. Tym razem mieli dotrzeć na miejsce około południa, aby w świetle dnia podziwiać opuszczoną przed laty willę.

Vaeril zdecydował się na tę budynek ze względu na upodobania Sorena. Doskonale wiedział, że jego chłopak ma zamiłowanie do pięknych przestrzeni. Wybierając akurat to miejsce, miał na uwadze przede wszystkim jego miłość do maksymalizmu, czego najlepszym dowodem było własne mieszkanie Sorena — urządzone przytulnie, a zarazem z gustem i przepychem, który zdradzał majętność właściciela.

Poza tym willa była miejscem stosunkowo bezpiecznym i łatwo dostępnym. Stanowiła wręcz idealną lokalizację na początek przygody z urbexem. Vaeril lubił do niej wracać, siadać na rozłożystym balkonie i obserwować miasto pogrążające się w nocy. Bywał tam tak często, że właściwie znał już rozkład pomieszczeń na pamięć. Mógł więc oprowadzić Sorena szybko, sprawnie i przyjemnie, bez żadnych komplikacji. Wierzył, że mimo początkowej niechęci chłopak ostatecznie na pewno polubi to miejsce.

Soren zaparkował samochód przed niewielkim zagajnikiem. Drzewa i krzewy zdążyły już całkowicie zarosnąć dawną drogę prowadzącą do posiadłości. Teraz można było dotrzeć do niej jedynie pieszo. Vaerilowi w najmniejszym stopniu to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, bowiem pojawiła się okazja do całkiem przyjemnego spaceru. Trzymając Sorena za rękę, pociągnął go w odpowiednim kierunku. Chłopak po raz kolejny dał wyraz swojej niechęci, jednak zacisnął dłoń na jego dłoni i podążył za nim w głąb zarośli.

Była jesień, a właściwie jej ostatnie dni. Drzewa dawno zdążyły już zrzucić pomarańczowe liście, które teraz chrzęściły pod stopami dwójki młodzieńców. Z ich ust unosiły się obłoczki pary, ilekroć zamieniali ze sobą kilka słów. Szli blisko siebie, ogrzewając się nawzajem i ciesząc swoją obecnością.

— Pamiętasz, jak niedawno byliśmy na podobnym spacerze? — wspominał z nostalgią Vaeril. — Wtedy, gdy robiliśmy kasztanowe ludziki? 

Twarz Sorena nabrała dziwnej łagodności. Spojrzał na swojego chłopaka i przytulił go do siebie. 

— Jak mógłbym zapomnieć? Ten, którego dostałeś ode mnie, wciąż straszy na twojej szafce nocnej. 

— Nie mów tak! Ja bardzo go lubię. Jest uroczy. 

— Czy tamtego dnia przypadkiem nieomal nie spłonęliśmy? — zapytał niespodziewanie Soren, nie kryjąc rozbawienia. 

— O tym akurat wolałbym zapomnieć.

— A jednak to wciąż jedna z lepszych randek, na jakich byłem.

Słowa te sprawiły, że twarz Vaerila oblał rumieniec. Odwrócił wzrok, próbując ukryć swoje wzruszenie. Przypomniał sobie, że tamtego dnia nie byli jeszcze razem. Nie miał wtedy nawet pewności, czy tamto spotkanie można było nazwać randką. Dopiero się poznawali, dopiero próbowali zrozumieć własne uczucia. Na szczęście wszystko potoczyło się w najlepszym możliwym kierunku i dziś, trzymając się za ręce, mogli wspólnie przeżyć kolejną przygodę. Jedną z wielu, które z pewnością jeszcze na nich czekały i którym mieli razem stawić czoła. Vaeril prawdziwie cieszył się, że to właśnie Sorena ma u swojego boku. Na dobre i na złe.

Niedługo później dotarli na miejsce. Zanim jednak mogli wejść do budynku, musieli pokonać metalowy płot otaczający całą posiadłość. Była to jedyna przeszkoda dzieląca ich od celu, a Vaeril doskonale wiedział, jak ją ominąć. W jednym miejscu ktoś wcześniej wyciął w ogrodzeniu otwór. Wystarczyło przecisnąć się przez powstałą wyrwę, a willa stawała przed nimi otworem.

Dziura była jednak niewielka. Choć dla Vaerila przedostanie się przez nią nie stanowiło najmniejszej trudności, bo przecież robił to już wielokrotnie, dla Sorena okazało się być niemałym wyzwaniem. Był znacznie wyższy od elfa i lepiej zbudowany, a do tego ubrany w taki sposób, że nawet najmniejsze otarcie na jego płaszczu mogłoby wywołać żałobę na skalę narodową.

— Widzisz, że sama matka natura nie chce, bym postawił nogę w tym miejscu — odparł z przekonaniem w głosie, jeszcze bardziej napinając pierś, aby udowodnić, że nie zmieści się w dziurze.

— Możesz tutaj na mnie poczekać — zawołał Vaeril z drugiej strony płotu.

Zastosował tym samym technikę, którą wielokrotnie wykorzystywał w podobnych sytuacjach. Soren nie potrzebował kluczy, a żadna przeszkoda nie stanowiła dla niego najmniejszego problemu. W końcu potrafił się teleportować. Wystarczyło więc, że Vaeril oddalił się na kilka kroków i przestał odpowiadać na jego pytania, by Acedia za chwilę pojawił się tuż u jego boku, zupełnie niespodziewanie.

— Nienawidzę, gdy to robisz — powiedział Soren z urazą, krzyżując ręce na piersi.

— Wiem — zaśmiał się Vaeril i aby trochę rozluźnić atmosferę, przysunął się do niego i złożył na jego policzku pocałunek. — Ale lubię, gdy jesteś ze mną.

Do wnętrza willi prowadziły przeszklone drzwi. Choć były zamknięte, to nie na klucz. Bez problemu można było je otworzyć i wejść do środka w sposób cywilizowany. Co, jeśli chodzi o urbexy, wcale takie oczywiste nie było.

Pierwszym, co rzucało się w oczy po przekroczeniu progu, był hol. Niezwykle przestronny, rozciągał się niemal przez całą szerokość budynku. Jego wnętrze zdobiły marmurowe kolumny o misternie rzeźbionych trzonach, pomiędzy którymi można było dostrzec dalszą część pomieszczenia. Nie sposób było również przeoczyć ogromnych schodów, zaokrąglonych po bokach. Prowadziły na piętro i rozpościerały się tuż za przedsionkiem. Je także wykonano z marmuru.

Soren przez chwilę rozglądał się po holu, przyglądając się kunsztownemu wykonaniu kolumn.

— Vaeril, kochanie, wiesz, że jeśli chciałeś obejrzeć ładny dom, mogłeś po prostu przyjechać do mnie? — stwierdził w końcu, gdy zakończył wstępne oględziny.

Elf zaśmiał się serdecznie.

— Na pewno skorzystam z tego zaproszenia — odparł, podchodząc do swojego chłopaka. — Ale później. Teraz mamy pustostan do zwiedzania.

— Ekscytujące — wycedził przez zęby Soren, wyraźnie nie podzielając entuzjazmu elfa.

Ominęli schody, zostawiając eksplorację piętra na później. Zamiast tego ruszyli wzdłuż szerokich okien umieszczonych w białych ścianach i wkrótce znaleźli się w przestronnym salonie. Soren nie omieszkał zauważyć, że w pomieszczeniu brakuje zasłon. Od razu zaczął snuć wizję tego, jakie barwy i wzory najlepiej ożywiłyby tę przestrzeń. Z pasją opowiadał o odpowiednich wymiarach i materiałach. Wspominał o welurze i aksamicie, a choć Vaeril zupełnie za nim nie nadążał i ledwie pojmował, o czym właściwie mówi jego partner, słuchał go z uwagą. Krok w krok podążał za Sorenem z jednego pomieszczenia do drugiego, wsłuchując się w jego pomysły na temat zmian, jakie wprowadziłby w aranżacji wnętrz.

— Kanapa w tym miejscu jest w porządku. Podoba mi się, że jest skórzana — mówił, obchodząc mebel dookoła. — Brakuje jej tylko poduszek. Kupiłbym takie w panterkę. Ale nie wszystkie. Część powinna być gładka, tak dla kontrastu. No i oczywiście koc. Może taki, jak ten, który ostatnio ci kupiłem? Pamiętasz? Ten wełniany.

Vaeril pokiwał zgodnie głową. Tak, brakuje tutaj wełnianego koca. 

— Dlaczego to miejsce w ogóle jest opuszczone? — zapytał Soren, zatrzymując się pośrodku salonu, któremu oczywiście brakowało dywanu, o czym też zdążył zresztą  wspomnieć.

— Właściciel nie spłacał wierzycieli, od których pożyczył pieniądze na budowę — wyjaśnił elf, przypominając sobie historię opowiedzianą mu przez Gaspara. — Nie zdążył nawet dokończyć aranżacji wnętrz, kiedy pojawił się komornik. Nikt nie zdecydował się jednak odkupić posiadłości, ponieważ okazała się zbyt mocno zadłużona. Stoi więc pusta do dziś.

— Marnotrawstwo potencjału — skomentował krótko. — Nikogo więc nie obchodzi, że taki budynek niszczeje?

— Niby wciąż podejmują próby sprzedaży, ale jak widać, od lat kiepsko im to wychodzi. 

— Nie boją się, że do tego czasu ktoś zniszczy willę? 

— Nocą przyjeżdża ochrona. 

Soren uniósł brwi. W końcu Vaeril wcześniej nie zająknął się, aby wspomnieć mu o tym, że miejsce to znajduje się pod stałą obserwacją firmy ochroniarskiej. 

— Co grozi za złapanie w takim budynku? 

— Pewnie rozprawa sądowa za wtargnięcie — odpowiedział elf po chwili zastanowienia. 

— Zdarzyło ci się kiedyś zostać złapanym? 

— A odbierałeś mnie kiedyś z aresztu? 

— Cóż, jeszcze nie. 

— Dokładnie.

Do tej pory sprawnie unikał ochrony. Odwiedził już naprawdę wiele opuszczonych budynków, ale nigdy nawet nie był bliski aresztowania. Zawsze udawało mu się umknąć. Zazdrościł jednak Sorenowi umiejętności teleportacji. Gdyby sam miał takie zdolności, mógłby odwiedzać wszystkie wymarzone lokacje szybciej i bezpieczniej. A jego chłopak nawet nie próbował traktować urbexu poważnie! To było prawdziwe marnowanie potencjału!

Vaeril nie podzielił się jednak swoimi przemyśleniami. Zamiast tego wspólnie przeszli do kuchni, gdzie Soren od razu zaczął komentować wystrój. Nie podobało mu się obicie krzeseł, a marmurowe blaty, jego zdaniem, zupełnie nie pasowały do szafek — miały niewłaściwy odcień. Najgorsze były jednak same kafelki. Nigdy w życiu nie wybrałby czegoś takiego. Nie mógł nawet na nie patrzeć, stanowiły obrazę dla jego oczu i całego jego rodu, więc szybko musieli opuścić to pomieszczenie i najlepiej nigdy do niego nie wracać.

W jednej z łazienek zwyzywał projektanta, który zdecydował się na srebrne krany zamiast złotych. Przecież złote znacznie lepiej komponowałyby się z przepychem całej posiadłości. Srebrne tylko odbierały jej elegancję. Na szczęście wanna przynajmniej spełniała jego oczekiwania. Była wbudowana, szeroka i wyposażona w zmieniające się światełka. Szkoda tylko, że nie działały. Cały budynek już dawno temu odcięto od prądu.

Sypialnia okazała się pomieszczeniem, które najbardziej przypadło Sorenowi do gustu (cóż za zaskoczenie!). Jako jedyna miała zasłony i dywan, który w dniu zakupu musiał być niezwykle miękki. Teraz, pokryty kurzem, leżał żałośnie pośrodku dębowej posadzki. Stojącą obok szafę również wykonano z prawdziwego drewna (Soren zapewnił, że zna się na takich rzeczach). Gdyby nie jej zbyt proste nóżki, być może sam sprawiłby sobie podobną. Szczególne zainteresowanie wzbudziła w nim jednak toaletka, choć nawet Vaeril musiał przyznać, że była bardzo urokliwa. Mimo stłuczonego lustra w czasach swojej świetności mebel musiał być nie tylko piękny, lecz także niezwykle praktyczny. Miał mnóstwo przegródek, szuflad i szufladek, w których można było pomieścić najróżniejsze kosmetyki. Sorenowi na ten widok aż zalśniły oczy.

Ale tak naprawdę, co dziwne, ogólnie podobała mu się cała sypialnia. Wspominał nawet coś o tym, że łóżko idealnie wpisywało się w zasady feng shui obowiązujące w pomieszczeniu. Cokolwiek miało to znaczyć.

Po kilkunastu minutach eksploracji na parterze pozostało im ostatnie pomieszczenie. A była to przestronna sala, której zastosowania Vaeril sam nie do końca pojmował. 

— Może miała to być jadalnia? — zastanawiał się na głos, krążąc po pokoju. Jego kroki odbijały się echem w przestronnym wnętrzu, pośród wszechobecnych okien i pod zwisającym z sufitu kryształowym żyrandolem. 

— To sala balowa — stwierdził jednak Soren. — Widzę tę wizję. 

Bez słowa przemaszerował na drugi koniec pomieszczenia. 

— Tutaj, na tym podeście, stałaby orkiestra — wyjaśnił. — Jeśli muzyka, to tylko na żywo. Słyszysz, jak mój głos brzmi z tego miejsca? Wspaniała akustyka. 

Następnie podszedł do przeciwległej ściany. 

— W tym miejscu powinny stać stoły z przekąskami, a tam — z winem. — Wskazywał ręką kolejne miejsca. — A tam byłby parkiet. Spójrz tylko na tę przestrzeń! Idealna do tańca. Podłoga wcale nie jest śliska. 

— Och, widzę, że mamy tutaj specjalistę od balów — zaśmiał się Vaeril, rozbawiony podekscytowaniem Sorena. Cieszył się jednocześnie, że jego chłopak wreszcie zaangażował się w zwiedzanie budynku.

— Bywało się na niejednym balu. Mam doświadczenie — odparł Soren, jakby była to najbardziej naturalna rzecz na świecie. Wtedy też, całkowicie niespodziewanie, zbliżył się do Vaerila. Ukłonił się delikatnie i podał mu dłoń. — Chcesz się o tym przekonać? Zapraszam do tańca.

Vaeril wyprostował się i spojrzał na swojego chłopaka z zaskoczeniem. 

— Nie umiem tańczyć — wypalił od razu, choć nie do końca była to prawda. Przecież już nieraz wychodził z Sorenem, żeby potańczyć. Były to jednak kluby, nie bale. Tam można było pozwolić sobie na swobodę, wypić trochę alkoholu i nie przejmować się tym, że wśród równie rozbawionych osób ktokolwiek mógłby go oceniać.

Zdążył się już też przekonać, że Soren jest wspaniałym tancerzem. Poruszał się z niezwykłą gracją i samą swoją obecnością przyćmiewał wszystkich na parkiecie. Vaeril zawsze świetnie się z nim bawił. Ale, jak już wspomniał, wciąż były to kluby, a nie prawdziwe bale, które rządziły się zupełnie innymi prawami.

Postanowił się jednak zgodzić, a jego dłoń zadrżała, gdy zacisnął ją na wyciągniętej w jego kierunku dłoni partnera.

— W takim razie poprowadzę cię.

Soren od razu przysunął go do siebie. Jego głos odbijał się echem w przestronnym pokoju, gdy tłumaczył Vaerilowi kolejne kroki. Co chwilę sprzeczali się o to, która noga powinna być prawa, a która lewa w danym ruchu. A kiedy Soren przekazał już wszystkie instrukcje i udzielił mu szczegółowych wskazówek, odpowiednio ułożył dłonie elfa na swoim ciele, a następnie sam położył swoje we właściwych miejscach. Skinieniem głowy i ciepłym uśmiechem dał znać, że mogą zaczynać.

Początek był trudny. Oczywiście Vaeril pomylił nogi. Poczuł, jak na jego policzki występuje rumieniec wstydu, więc szybko spuścił wzrok. Chcąc uniknąć kolejnych potknięć, skupił się na obserwowaniu własnych stóp i pilnowaniu, by każdy następny krok był prawidłowy.

Tak jak wcześniej obiecał, Soren przejął prowadzenie. Początkowo poruszał się powoli, ale z każdą kolejną chwilą, gdy Vaeril nabierał wprawy, stopniowo zwiększał tempo, nadając ich tańcowi coraz większą płynność. Elf musiał przyznać, że jego chłopak był naprawdę wspaniałym tancerzem. Tańczył całym ciałem, całym sobą. Potrafił nawet sprawić, że sztywna postawa zestresowanego Iversena nabierała równie dostojnego charakteru.

A co najważniejsze — nie złościł się ani nie wytykał mu błędów. Dawał Vaerilowi czas, by oswoił się z nową sytuacją. Gdy ten na chwilę podnosił wzrok, Soren odpowiadał mu ciepłym, zachęcającym uśmiechem. Serce Vaerila na ten widok zabiło szybciej. 

— Łatwiej by mi było z muzyką — wydukał, lekko onieśmielony. 

— Mogę zacząć śpiewać — zaśmiał się Acedia. Jego chichot odbił się echem i jeszcze przez chwilę rozbrzmiewał w pustej sali. 

— Nie musisz, obejdzie się bez tego — odparł Vaeril z równym rozbawieniem.

 Poczuł się pewniej i jeszcze bardziej zmniejszył dystans między sobą a partnerem. Czuł bijące od niego ciepło oraz otulający go, kojący zapach gorzkiej czekolady. Wreszcie odważył się na dłużej podnieść wzrok. Spojrzał Sorenowi prosto w oczy i zatrzymał spojrzenie na ich złocistej głębi. Uśmiechnął się delikatnie.

Przestało mu przeszkadzać, że są tutaj sami. Że jedynym dźwiękiem, jaki im towarzyszy, są ich kroki na marmurowej posadzce. Dał się porwać chwili. Miał wrażenie, że wreszcie zaczyna rozumieć, na czym polega balowy taniec. Nie przejmował się już kolejnymi krokami. Po prostu pozwalał się prowadzić. Delikatnie i płynnie, krok po kroku.

Nic wokół nie miało już znaczenia. Ani to, że znajdowali się w opuszczonym budynku, ani to, że brakowało muzyki. Zamiast tego byli oni. I tyle wystarczało. Niczego więcej nie potrzebowali. Przytuleni do siebie, uśmiechali się serdecznie, jakby cały świat wokół nich przestał istnieć.

I wtedy, przez krótką chwilę, Vaerilowi wydawało się, że słyszy ciche dźwięki orkiestry. Rytmiczne, układające się w nieznaną mu melodię. Miał wrażenie, że dostrzega nawet wirujące wokół sylwetki. Znajdowały się na skraju jego pola widzenia, niczym wielobarwne kształty wymykające się próbom rozpoznania.

Nie przyglądał im się. Nie były przecież prawdziwe. Vaeril czuł się tak, jakby znalazł się w transie. Całkowicie pochłonięty tańcem, wpatrywał się wyłącznie w Sorena. Tylko on zasługiwał teraz na jego uwagę.

To dziwne, niemal derealizujące uczucie szybko jednak przeminęło. Rozprysło się niczym pękająca bańka, gdy na twarzy Sorena pojawił się chytry uśmieszek. Jedna z jego dłoni przesunęła się na plecy Vaerila. Ostrożnie i powoli, niemal niepostrzeżenie. Druga zaś śmiało powędrowała w dół jego talii, aż na udo, pozostawiając za sobą ulotne ciepło.

I wtedy, bez ostrzeżenia, Soren uniósł jedną z nóg Vaerila i odchylił go do tyłu, sprawiając, że elf zawisł nad lśniącym parkietem. Skołowany i zaskoczony Iversen owinął ręce wokół szyi partnera, jakby w obawie, że ten zaraz go puści. Spiął się na całym ciele, a wzdłuż jego kręgosłupa przebiegł dreszcz. Kiedy wreszcie otworzył oczy, posłał swojemu partnerowi pytające spojrzenie.

— Soren. 

— To będzie nasz finałowy ruch — wyjaśnił mężczyzna, a w jego oczach zalśniły psotne iskierki rozbawienia. Najwyraźniej cieszył się, że udało mu się zaskoczyć Vaerila. — Nikt nie będzie mógł oderwać od nas wzroku.

— Ja za to nie chciałbym odrywać stóp od parkietu.

Mimo jawnej prośby Soren jeszcze przez chwilę przytrzymał Vaerila w tej pozycji, obserwując go z przebiegłą miną kogoś, kto właśnie zrobił żart. Jego uścisk pozostawał jednak równie pewny, co delikatny. Elf odetchnął i stopniowo się rozluźnił. W końcu trzymały go ramiona osoby, której ufał najbardziej na świecie.

Wreszcie Soren podniósł go i pomógł mu stanąć na własnych nogach. Następnie przyciągnął go do siebie i delikatnie pocałował w czubek nosa w akcie udobruchania. Vaeril przewrócił oczami. Choć jego serce wciąż biło szybciej po niespodziewanym manewrze, tylko udawał zirytowanie.

— Jesteś niemożliwy — odezwał się w końcu. 

Nie tańczyli już. Stali jedynie pośrodku pustej sali, wtuleni w siebie po zakończonym tańcu. 

— I za to mnie kochasz. 

— I za to cię kocham.

Vaeril odgarnął z twarzy Sorena zmierzwione podczas tańca włosy. Delikatnie ułożył je po obu stronach jego twarzy, zakładając niesforne kosmyki za uszy. Następnie czule pocałował go w usta. 

Trwali tak przez chwilę w bezruchu, aż w końcu zabrakło im tchu. Vaeril cicho westchnął. Przez wysokie okna dostrzegł, że zbliża się wieczór. 

— Chcesz już wracać do domu? — zapytał, niechętnie odsuwając się od partnera. Wciąż jednak nie wypuszczał jego dłoni z uścisku.

— Cóż, pod warunkiem że zgodzisz się zatańczyć jeszcze raz. Musisz nabrać wprawy, zanim wybierzemy się na prawdziwy bal. Udzielę ci specjalnych lekcji. 

Vaeril odpowiedział mu uśmiechem i pozwolił, by Soren ponownie przyciągnął go do siebie.

 Wrócili do tańca i nie przestali, dopóki całej okolicy nie ogarnęła noc.