TW: wspomnienie ataku terrorystycznego
Główna sędzina spoglądała na niego z profesjonalizmem kogoś, kto nauczył się wysłuchiwać przez długie godziny rozpraw z taką uwagą, by uwierzono, że jest prawdziwa. Po bokach ławnicy, jeden z medalikiem Ceartasa na piersi, drugi z marzeniem w oczach o siedzeniu gdziekolwiek indziej, tylko nie za stołem z ciemnego drewna, nie na tej sali, nie przed nim. Gra pozorów. Przeciągała się, bo przeciągać się musiała, by żadnego aktora nie oskarżono o sięganie po skrypt w połowie przedstawienia. Tristan doskonale znał reguły, do których powstania sam przyłożył rękę, więc grał bez wahania, tak jak grał od lat, udając, że się unosi, gdy mucha uderzająca o okno miała więcej do przekazania niż prokurator, lekceważąco prychając, choć zeznania świadka nawet dobrze nie wysłuchał. Tak zwane patrzenie na wypadek. Wszyscy oczekują, że samochód zwolni przed wywróconym pojazdem, a osoby w środku wykręcą głowy, by zobaczyć choć kawałek oberwanego zderzaka. Odruch czyniony bezwarunkowo. Ci, co patrzą przez przednią szybę, są tymi, którym zadaje się pytania, bo mieli powód, by się powstrzymać.
Tristan patrzył bardzo uważnie na swój wypadek, mimo iż sam zaplanował jego koniec.
Prawniczka stała przed nim twardo. Dłonie przed sobą ułożone w piramidkę, plecy proste jak linijki nienaruszalnej konstytucji, w oczach pewność, że się prześlizgnie. Między słowami prokuratora, między zapewnieniami zeznających przeciwko nim świadków. Że jego odpowiedzi na jej pytania staną się prawdą nadrzędną ponad wszystkim, co dotychczas usłyszały mury sądu. Poprowadzi to tak, jak należy.
Pozory. Cała ta twoja sprawiedliwość to tylko pozory, sarknął w stronę medalika.
— Czy żałuje pan swojej decyzji? — zaczęła, głos poniósł się po sali, wrócił echem jak serce dzwonu zagłuszające każdy dźwięk wokół siebie.
Nie czekał z odpowiedzią. Czekanie zostawiało miejsce na wątpliwości.
— Nie.
Szmer, cichy i jednostajny, wystarczająco oburzony samym jego istnieniem, by się bardziej już nie unosić. Znali tę odpowiedź, ale nie potrafili przyznać przed sobą samymi, jak bardzo pragnęli usłyszeć ją jeszcze raz. Powtórz to. Powtórz opis tragedii, powtórz wypowiedź przestępcy, powtórz ilość wylanej krwi, by wstrząsnąć, zniesmaczyć, zmęczyć, by każdy przejadł się obrzydzeniem i strachem, nim odwróci wzrok na kolejny nagłówek. Powtórz, dla pewności, że poczuli to wszyscy, zanim dostroimy ich uczucia pod nowy akord.
— Jak wytłumaczyłby to pan osobom ze swojego środowiska, które nie zgadzają się z pańską bagatelizacją rozkazów?
— Rozkaz jest pustą władzą, jeśli osoba go wydająca bądź wstrzymująca się przed wydaniem nie zdaje sobie w pełni sprawy ze swojej odpowiedzialności — odparł. Sztylety spojrzeń osób za jego plecami wbijały się w zbroję na karku. — Nie bagatelizuję rozkazów ze względu na samolubną chęć bycia właścicielem ostatniego słowa, lecz wybieram interes potencjalnych ofiar ponad niedecyzyjność mogącą kosztować życie cywila.
— Przyznaje pan zatem, że działa pan w obronie społeczeństwa?
— Na tym polega moja praca. By zmniejszać wpływ jednostek niebezpiecznych dla społeczeństwa.
— Czy uważał pan Jean-Claude Veresa za taką jednostkę?
Ktoś wciągnął mocno powietrze na sali. Brzmiało to jak krótki świst, zaciśnięcie zębów przed uderzeniem, ta krótka chwila, gdy wiadomo, że ból nadejdzie i próbujesz się przygotować. Wiedział, że to pani Veres się przygotowała i wiedział również, że to nie wystarczy.
— Jego spokój był złudny — podjął rzeczowo, wykładając przed zgromadzonymi kolejne zdania niczym zdjęcia przekroju. Kora, pień, środek. Od tego, z czym mogli zgodzić się inni, jeśli patrzyli wystarczająco uważnie, po to, co własną ręką rozkroił i zbadał. — Mediacje nie prowadziły do zażegnania kryzysu, lecz czyniły go bardziej nieprzewidywalnym. To nie był człowiek gotowy do rozmowy. Wszedł do tego sklepu ze świadomością, że biuro interesuje się jego udziałem w innym przestępstwie i opcje ucieczki mu się kończą. Podjął swoją decyzję w akcie desperacji. Chciał zastraszyć, wywołać panikę, w ostateczności zabić po spisaniu siebie samego na straty, to zaś tworzy jednostkę wysoce niebezpieczną.
Prawniczka przekrzywiła nieznacznie głowę wedle schematu, jakby i w niej obudziły się wątpliwości, przelotne, jednak dostrzegalne, oczekujące odpowiedzi. Cała sala, na krótki moment, była przeciwko niemu.
— Jest pan pewien, że dodatkowy czas nie wpłynąłby na bezkrwawe rozwiązanie?
Odpowiedział zgodnie z prawdą – pod presją i osądem wszystkich, bez wahania, dokładnie tak, jak jego pocisk wystrzelił w tamtym momencie.
— Gdy popełniane jest przestępstwo, nikt nie daje nam dodatkowego czasu na znalezienie winnego. Nie widzę powodu, dla którego powinienem się wykazać tym sentymentem wobec uzbrojonej po zęby, opętanej poczuciem sprawczości osoby.
Ostatnie słowo padło z ust sędziny, ostatni młotek zamknął rozprawę wedle tego, co koperta przekazana kilka tygodni wcześniej poleciła. Jego decyzja. Nie przypadku, nie bogów, nie samej sędziny, tylko jego. Zapewniona, zakotwicza w łapówce, w grze pozorów. Nawet jeśli sędzina dobrowolnie przyznałaby mu rację. Nawet jeśli ławnicy uznaliby jego wytłumaczenie. Od początku do końca ogień był jego dziełem, aż nie zostało nic więcej, tylko popioły pod butami, które sam rozrzucił.
Wyszedł z sali bez pośpiechu, ze znajomym poczuciem, że sprawa na dobre się nie skończyła. Nigdy nie kończyły się one czymś tak prostym jak jeden dźwięk, orzekający, że wszystko zostało powiedziane. Po martwym zostawała pustka, po zbrodni strach, po wyroku ucisk, gdy mięśnie nie wiedziały, jak odpuścić, i był w stanie dać pani Veres rozmowę ze sobą, by po odejściu jej syna została jej tylko nienawiść do niego, coś prostego, czego nie trzeba rozdrapywać. Patrzył przez okno na rozgniewaną burzę, licząc sekundy po zobaczeniu błyskawicy.
Grzmot przyszedł po pięciu.
— Morderca!
Krzyknęło coś, co było kobietą, przed sądem było matką, lecz przed nim było tylko rozpaczą. Dźwięk nie przypominał niczego naturalnego, zdolnego opuścić gardło. Zniekształcony zbyt wieloma dniami spędzonymi na żałobie skowyt dopadł go z desperacją, dopadły go dłonie ciągnące za rękawy, za kołnierz, bijące w twarz resztkami sił wybudzonymi na jego widok. Ochroniarz stojący pod drzwiami chciał podejść, Tristan spojrzeniem kazał mu się wstrzymać.
— Nie możesz… — zapłakała, wrzasnęła zaraz ponownie, gdy zacisnął dłonie na jej nadgarstkach i wyrozumiałym, ale stanowczym ruchem przesunął jej ręce niżej, by chwyciła się koszuli. Zrobiła to bezwolnie, wręcz zawisła na nim. — Nie możesz stąd wyjść! Nie możesz!
Powtórzyła jeszcze wiele razy, czego nie mógł, tak jakby miała większą władzę nad nim niż inni. Obecni przy rozprawie posępnym sznurem opuszczali salę, tylko pobieżnie zerkając na szamotaninę, zanim uciekali wzrokiem. Tristan nie uciekał. Patrzył wyłącznie na rozpacz, jej rozdygotane usta przeklinające go po tysiąckroć, na gęste, mokre ślady pod jej nosem mieszające się z łzami, na brudne włosy i zapadniętą twarz nie z powodu wieku, ale straty. Zapamiętywał, co zrobił. Po kolei, każdy szczegół, który mówił mu, ile nocy kobieta nie przespała, ile jedzenia nie przyjęła, ile jej spracowane w życiu dłonie wycierpiały, by skończyć na połach jego koszuli, zaciśnięte aż żyły wyskakiwały pod cienką skórą jak schorowane zgrubienia.
— Zabiłeś go!
— Jedną kulą, prawie bezboleśnie — odparł tym sam tonem, przy pomocy którego przedstawiał fakty.
— Zabiłeś! — powtórzyła przez szloch, szarpiąc za jego koszulę z taką mocą, jakby mogła wytrząsnąć z niego chociaż zakłamane wyrzuty sumienia. — Był niewinny! Mój syn nic nie zrobił! Nikogo nie skrzywdził!
— Bo mu to udaremniłem.
Zatrzymała się nagle, porażona.
— Jak… Jak ty…
— Oby pochówek okazał się dzięki temu łatwiejszy dla pani — dodał. Nie dlatego, że bolało, lecz dlatego, że naprawdę w to wierzył.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz