Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

17 listopada 2026

Od Bernarda – Latarnia, Chan eil tuil... (I) [AU]

Droga Mathilde,

Wiem, że nie powinienem do Ciebie pisać. Pewnie i tak nie dostaniesz tego listu. Cholera, najpewniej nawet go nie wyślę, tylko spalę lub wrzucę w morze, jak tylko dotrzemy na miejsce.
Mam wrażenie, że noszę w duszy potworną ciemność, od kiedy dowiedziałem się o Twoich zaręczynach. Moje serce sczerniało i uschło jak niepodlewana róża. Kiedy spoglądam w morską toń, kiedy przyglądam się ciemnym, gęstym falom, mam wrażenie, że spoglądam w odbicie swojego wnętrza.
Kiedyś nienawidziłem oceanu. Śmiałaś się ze mnie, gdy Ci o tym wspominałem. Jak to, chłopiec z nadmorskiej wsi, wychowany na chyboczącej się łódce rybackiej, od dziecka karmiony owocami morza, które kołysało go do snu. Mówiłaś, że nie mogę nienawidzić wody, przecież płynęła w moich żyłach gęściej, niż krew. Teraz, po tylu latach narzekania, po zakorzenieniu się w mieście, zakochaniu się w pejzażu kamienic i trolejbusów na tle twojej roześmianej twarzy, wracam na stare śmieci. Może to mi się właśnie należy.
Poszukiwali kogoś na pozycję latarnika. Kogoś wystarczająco głupiego, kto da się wepchnąć na wysepkę kilka mil od brzegu, odizolowaną od jakiegokolwiek społeczeństwa. Odludka, który nie straci rozumu z samotności. No cóż, ja i tak rozum już straciłem, tracąc Ciebie. Nic gorszego mi się nie stanie.
Jednak nie wyrzucę tego listu. Chcę, żebyś go dostała. Żebyś wiedziała, gdzie zaprowadziła mnie żałoba po tobie, dosłownie i metaforycznie. Chciałbym, żebyś cierpiała, żeby było Ci źle z moich smutków. Dobrze wiem, że tak nie jest.
Miłych poślubin. Oby Twój narzeczony zakrztusił się szampanem, którym będziecie opijać nowożeństwo.

Twój i tylko twój,
Bernard


Łódź zacumowała na małym wzgórzu piasku, nazwanego przez marynarza plażą, choć miało one szerokość może dwóch, trzech łokci, i podobną długość. "Plaża" oddalona była piętnaście minut spacerem od latarni, bo pod sam budynek prowadziła niezwykle stroma dróżka po śliskich i ostrych kamieniach. Bardziej przypominało to wspinaczkę na szczyt górski niż spacer. Zarówno Bernard, jak i bezimienny właściciel kutra obładowani byli zapasami po same czoła.
Latarnia była stara i brzydka. Bielone cegły obrośnięte były mchem i pąklami, a z jednej strony leżały warstwy wyrzuconych na brzeg alg morskich. Jakby latarnia wrastała w morze. Powietrze było ostre, zimne, niewiarygodnie słone i wilgotne. Aż trudno było wziąć oddech bez wrażenia, że chce się zaczerpnąć tlenu pod wodą, a nie nad nią.
Marynarz otworzył drzwi od latarni kopniakiem, zbutwiałe drewno jęknęło na zawiasach. Rzucił kosze zapasów na rozklekotany stół, otrzepał dłonie.
– No, to tyle. Kolejne zapasy przypłyną za trzydzieści dni. Piąty dzień miesiąca, równo w południe. Pamiętaj o zjawieniu się na plaży. Zostawiam worki i odpływam, więc jak ich nie weźmiesz, to morze samo się posili.
Bernard kiwnął głową. Marynarz otaksował go od stóp do głów, cmoknął zębami.
– Powodzenia.


Moja Mathilde,

Ciekawe, czy mógłbym przekazać Ci list. Nie mam pojęcia jak.
Mój prowiant dopływa do mnie praktycznie bezosobową łódką, której właściciel ewidentnie nie chce ze mną mieć nic wspólnego. Ciekawe, czy uważa mnie za psychopatę, że sam zgłosiłem się do tego zawodu.
Gdybyś nadal płonęła do mnie jakimkolwiek uczuciem, pewnie zapytałabyś się: Jaki zawód?
Sam nie byłem pewien, co tak naprawdę robi latarnik. Okazuje się, że praca w większej mierze polega na sprzątaniu i wiecznym naprawianiu czegokolwiek, co wpadnie mi w ręce, niźli obsługiwaniu latarni. Zadaniem latarnika, przynajmniej z tego, co mi wytłumaczyli, jest utrzymywanie budynku w dobrym stanie. Przecieranie soczewki, przycinanie knotów, dolewanie paliwa – to wszystko staje się sprawą drugorzędną, gdy drzwi wejściowe otwierają się przy każdym podmuchu wiatru, a okna klekoczą i przepuszczają do wnętrza morską pianę.
Przez chwilę do głowy wpadła mi myśl, że będę tu tak zajęty, że po raz pierwszy w życiu, przestanę o Tobie myśleć. Ale to przecież niemożliwe. Wydawało mi się, że moim przeznaczeniem jesteś właśnie Ty. Życie u Twego boku, dogadzanie każdej Twej wybredności, obserwowanie, jak rozkwitasz. Jak najpiękniejszy kwiat.
Kiedy zamykam powieki, szykując się do snu, widzę przed sobą twoją twarz. Czasami się do mnie uśmiechasz. Ile bym dał, żeby znów zobaczyć ten uśmiech.

Tęskniący,
Bernard


Latarnia była krzywa. Bernard zauważył to drugiego dnia, gdy wyszedł na śliskie kamienie, rozejrzeć się po okolicy przy głuchym świetle poranka przysłoniętego chmurami. Stała trochę, jakby przeciążyła jedną nogę, jak starzec o lasce z wyrobionym stawem. Nie było to niebezpieczne pochylenie, przynajmniej jeszcze nie, ale ewidentnie nie była zbudowana w ten sposób. Jej czub, wyrośnięty i ciemny na tle czerwono—białych cegieł, chylił się ku oceanowi, jakby składała pokłony morskim toniom.
Wewnątrz było ciasno. Na samym dole, gdzie znajdowała się kuchnia, szerokość pokoju mogła wynosić półtora człowieka, może odrobinę więcej. Z każdym kolejnym piętrem było coraz węziej. W sypialni mieściło się łóżko i nic więcej, bo na nic więcej nie było miejsca. Piętro wyżej, Bernard mógł obrócić się wokół własnej osi z rozpostartymi dłońmi, ale gdyby zaczął się kołysać, raczej uderzyłby w którąś ze ścian.

Faktycznie, tak jak myślał — roboty na wysepce było co niemiara. Wymiana głównych drzwi, uszczelnienie okien, odskrobanie pąkli z miejsc, gdzie wrzynały się między cegły i rozpychały fundamenty latarni. Mimo nieprzerwanych napraw wydawało się, że lista zadań była nieskończona, wręcz rosła, zamiast niknąć. Nawet gdy chciał przyjrzeć się rzeczom pozostawionym przez poprzedniego lokatora – mapom, zawilgotniałym książkom, przegniłym ubraniom, zawekowanym słoikom, nerwowo spisanym notatkom – zawsze coś zajmowało mu dłonie. A to stół chybotał już na tyle, że nie można było na nim postawić kubka herbaty, a to noga od krzesła ułamała się z głuchym trzaskiem, filtr w kranie przestał przepuszczać wodę. Jakby sama latarnia nie chciała, by mógł głębiej o niej pomyśleć, znajdowała mu co kolejne zadanie.

Budynek cały czas wydawał z siebie dźwięki. Jęczał i trzeszczał, a przy większych wiatrach wydawało się, jakby cała wyspa była łodzią na sztormie – wszystko się kołysało, każda fala, wzniecająca w powietrze morską pianę odbijała się echem wewnątrz, trzepocząc zawieszonymi garnkami, telepiąc meblami.
Szczególnie po zachodzie, kiedy jedynym źródłem światła były świece (trzeba było oszczędzać olej), na ścianach wirowały cienie. Odbijały fale, kręciły piruety jak wiry morskiej toni, gdy pochłoną kolejny wrzucony w nią kamień. Czasami, kiedy Bernard przymrużał oczy, miał wrażenie, że nie jest w latarni sam. Jakby jego cień sam ożywał, gdy słońce szło spać. Jakby Bernard, nawet gdy spał, poruszał się bezwiednie po latarni i robił rzeczy, o których nie miał pojęcia.
Dni i noce zaczęły zlewać się w jeden, gęsty lazur, lepiący się od morskiej soli, sklejający palce, usta, dni. Słońce wstawało i znikało, wiecznie za chmurami. Szarość nie ustawała. Była wieczna jak sam ocean.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz