Stellaire, 17.06.2136
Daniel Dworakowski
Więzienie własnego tchórzostwa
Głębia poczucia winy
Mavka i Spytko
Druga szuflada z lewej
Pogorzelisko utraconego dzieciństwa
długo zastanawiałem się nad pierwszymi słowami tego listu i za każdym razem dochodziłem do wniosku, że nie istnieje taki sposób, który wydałby mi się odpowiedni. Nie jestem waszą rodziną, choć znałem człowieka, który zdecydowanie nią dla was był. Nie jestem kimś, komu powinniście ufać, i nie mam żadnego powodu, by oczekiwać, że zechcecie mnie wysłuchać. Być może nie przeczytacie nawet tych kilku stron. Być może wystarczy wam moje nazwisko na kopercie, żebyście odłożyli list na bok, i nie będę miał wam tego za złe. Gdybym znalazł się na waszym miejscu, prawdopodobnie sam nie chciałbym mieć ze mną nic wspólnego. Rozumiem to, a przynajmniej bardzo chciałbym wierzyć, że rozumiem. A jednak piszę, bo od pewnego czasu nie potrafię przestać myśleć o tym, że jestem wam winien przynajmniej tyle: prawdę o tym, jak bardzo żałuję.
Kiedy byłem w waszym wieku, całymi dniami przesiadywałem na dworze i wracałem do domu dopiero wtedy, kiedy słońce zaczynało chować się za drzewami. Babcia nieraz wychodziła przed dom, żeby mnie wołać, a ja, zajęty swoimi sprawami, udawałem czasem, że wcale jej nie słyszę. Włóczyłem się po krzakach, zaglądałem pod każdy kamień i szukałem owadów, które wydawały mi się wtedy najpiękniejszymi stworzeniami na świecie. Przynosiłem je czasem do domu, ku niezadowoleniu babci, która nie rozumiała, dlaczego tak bardzo mi na nich zależy, ale mimo to pozwalała mi opowiadać o nich przy kolacji. Wracałem z brudnymi rękami, podrapanymi kolanami i liśćmi we włosach, a ona narzekała, że kiedyś wreszcie zrobię sobie krzywdę, po czym stawiała przede mną coś do jedzenia i upewniała się, że nic mi nie dolega. Nie zastanawiałem się wtedy nad tym, jak wielkim szczęściem jest mieć kogoś, kto o mnie dbał, kogoś, kto zawsze na mnie czekał. Dopiero później, kiedy zacząłem dorastać, a wraz z wiekiem lepiej rozumieć własne straty, pojąłem, że te wszystkie chwile, na które wcześniej nie zwracałem uwagi, były jednym z najcenniejszych darów, jakie kiedykolwiek otrzymałem.
Straciłem rodziców, kiedy byłem jeszcze młody, i nie pamiętam, żebym kiedykolwiek naprawdę pogodził się z tą stratą. Nie pamiętam już wszystkiego z tamtego okresu, a może po prostu nie chcę pamiętać. Dziecko nie potrafi przecież samo zrozumieć tego, co je spotkało. Nie umie nadać śmierci właściwego znaczenia, nie potrafi odróżnić tego, na co nie miało żadnego wpływu, od tego, za co czuje się odpowiedzialne, i nie zawsze wie, jak poprosić o pomoc, kiedy najbardziej jej potrzebuje. Mnie udało się przez to przejść, nie dlatego, że byłem szczególnie dzielny, ani dlatego, że czas rzeczywiście leczy wszystkie rany. Udało mi się dlatego, że miałem babcię. Przyjęła mnie pod swoje skrzydła, choć sama musiała przecież mierzyć się z własnym bólem, i nie pozwoliła mi uwierzyć, że świat składa się wyłącznie z żalu i rozpaczy. Była przy mnie, kiedy dorastałem, troszczyła się o mnie nawet wtedy, kiedy nie potrafiłem okazać jej wdzięczności, i dawała mi poczucie, że niezależnie od tego, co wydarzyło się wcześniej, wciąż mam dokąd wracać. Do końca życia będę jej za to wdzięczny. Nie wiem, czy kiedykolwiek zdołała pojąć, jak wiele mi dała. Myślę o tym teraz i nie potrafię znieść świadomości, że być może odebrałem wam właśnie taką możliwość. Nie wiem, gdzie teraz jesteście ani jak sobie radzicie. Nie wiem, czy ktoś się wami opiekuje, czy macie dokąd wracać, czy możecie spokojnie zasnąć, nie zastanawiając się nad tym, co przyniesie następny dzień. Nie wiem, jak wyglądało wasze życie przedtem i nie zamierzam udawać, że wiem o was cokolwiek, ale wiem jednak, że Azelan był dla was kimś ważnym. Nie wiem, czy zdawał sobie sprawę z tego, jak wiele dla was znaczy, ale ja widziałem w nim wszystkie te uczucia, których sam chyba trochę się bał. Być może nie potrafił wyrazić ich tak, jak powinien, być może czasem nie wiedział, co powiedzieć, albo nie umiał znaleźć właściwego sposobu, żeby pokazać wam, że jesteście dla niego najważniejsi. Nie zmienia to jednak faktu, że was kochał.
I właśnie dlatego nie potrafię sobie wybaczyć tego, co zrobiłem. Nie chodzi już nawet o to, co zrobiłem samemu Azelanowi, choć i ta myśl nie daje mi spokoju. Chodzi o was. O to, że moja decyzja nie zakończyła się na mnie, że jej skutki nie zatrzymały się w chwili, kiedy odwróciłem się i odszedłem. Przez długi czas chciałem wierzyć, że odpowiadam wyłącznie za własne czyny, za własne tchórzostwo i własne nieszczęście. Było to wygodne kłamstwo. Teraz muszę przyznać, że moje życie nigdy nie należało wyłącznie do mnie, tak samo jak życie Azelana nie należało wyłącznie do niego. Byliście w nim wy. Byli ludzie, którzy go kochali, którzy na niego czekali i którzy mieli prawo spodziewać się, że pewnego dnia znów otworzy przed nimi drzwi. Być może odebrałem wam go na zawsze. Nie wiem, czy tak się stało, i nie mam odwagi napisać, że jestem pewien jego śmierci, ale sama możliwość, że moje odejście przyczyniło się do tego, że już nigdy nie zobaczycie swojego ojca, wystarcza, żeby odebrać mi spokój. Nie potrafię przestać myśleć o tym, że kiedy ja podejmowałem swoją decyzję, wy nie mieliście żadnego wpływu na to, co się wydarzy. Nie mogliście mnie powstrzymać, nie mogliście powiedzieć mi, jak wiele dla was znaczy jego obecność, ani zażądać, żebym przynajmniej pomyślał o was, zanim zrobię to, co wydawało mi się wówczas najłatwiejszym wyjściem. Byliście tylko dziećmi, a ja byłem dorosłym człowiekiem, który powinien był lepiej rozumieć, że jego czyny mają konsekwencje.
Nie chcę mówić wam, jak powinniście go pamiętać, nie chcę też przekonywać was, że był kimś doskonałym. Mogę jednak powiedzieć wam, że widziałem w nim czułość, której sam nie potrafił w sobie dostrzec. Był w nim rodzaj dobroci, z której, jak sądzę, nie zdawał sobie w pełni sprawy. Wiem, że kochał was bardziej, niż sam byłby gotów przed sobą przyznać. Być może nie zawsze potrafił okazać to tak, jak powinien, być może miał swoje lęki, swoje słabości i chwile, w których nie wiedział, co zrobić, ale nie wierzę, żeby jego uczucie do was było czymś powierzchownym. Nie mówię wam tego po to, żeby złagodzić własną winę. Przeciwnie, świadomość tego, jak wiele dla niego znaczyliście, sprawia, że jeszcze trudniej mi patrzeć na siebie bez obrzydzenia. I nie ma znaczenia, czy kiedykolwiek mnie polubicie, czy uznacie mnie za kogoś, kto zasługuje na wysłuchanie, czy też będziecie woleli zapomnieć, że istniałem. Nie musicie mnie lubić. Nie musicie rozumieć moich pobudek. Nie musicie nawet wierzyć w to, co teraz do was piszę. Macie prawo pamiętać mnie wyłącznie jako człowieka tchórzliwego i bezwartościowego.
Przepraszam was najszczerzej, jak potrafię, choć zdaję sobie sprawę, że przeprosiny nie zwrócą wam ojca i nie odpowiedzą na pytania, na które być może wciąż szukacie odpowiedzi. Nie mogę cofnąć czasu. Nie potrafię obiecać wam, że odnajdę go i przyprowadzę z powrotem, bo nie wiem, gdzie go szukać ani czy jest jeszcze kogo przyprowadzać. Mogę jedynie przyznać, że zrobiłem coś, czego nie powinienem był zrobić, i że żadne cierpienie, którego sam doświadczę, nie wyrówna rachunku. Nawet gdybym miał do końca życia pamiętać każdą chwilę, w której mogłem postąpić inaczej, nie przywróciłoby wam to ani jednego dnia spędzonego z Azelanem. Nie istnieje taka kara, która uczyniłaby waszą krzywdę mniej rzeczywistą. Nie ma też takiej ilości łez, która mogłaby sprawić, że moja odpowiedzialność stanie się mniejsza. Mógłbym cierpieć przez wszystkie pozostałe mi lata i wciąż nie miałbym prawa powiedzieć, że w ten sposób odpokutowałem. Nie piszę więc do was, żebyście mi wybaczyli. Nie chcę stawiać was przed takim obowiązkiem, jak gdybyście oprócz żałoby, z którą być może musicie się mierzyć, mieli jeszcze pomóc mi uwolnić się od własnego sumienia. Jeśli kiedykolwiek mi wybaczycie, będzie to wyłącznie wasza decyzja. Jeśli nigdy tego nie zrobicie, nie będę miał do was pretensji.
Piszę do was również dlatego, że nie chciałbym, żebyście zostali sami. Wiem, jak okropnie i nieczule brzmi to z moich ust. Nie wiem jednak, czy macie teraz kogoś, kto się wami opiekuje. Być może jesteście bezpieczni, być może macie bliskich, którzy troszczą się o was lepiej, niż ja kiedykolwiek potrafiłbym to zrobić. Jeśli tak jest, naprawdę się cieszę. Chcę jednak, żebyście wiedzieli, że możecie skorzystać z mojej pomocy, niezależnie od tego, co o mnie myślicie. Moje drzwi zawsze będą dla was otwarte. Jeśli potrzebujecie miejsca do spania, znajdzie się go u mnie wystarczająco. Jeśli nie macie pieniędzy na jedzenie, ubrania albo podróż, pomogę wam. Nie będę od was wymagał wdzięczności ani nie będę próbował kupić sobie waszego zaufania. Nie chcę też udawać, że mogę zastąpić wam Azelana, bo nie mogę i nie mam prawa próbować tego robić. Chciałbym tylko, żebyście wiedzieli, że jeśli pewnego dnia czegoś wam zabraknie, nie musicie obawiać się zapukać do moich drzwi. Możecie powiedzieć mi wtedy wszystko, co o mnie myślicie. Nie będę oczekiwał, że okażecie mi czułość, ani nie uznam waszego gniewu za niewdzięczność. Jeśli będę mógł wam pomóc, zrobię to bez wahania, ponieważ nie chcę, żebyście ponosili jeszcze większe konsekwencje decyzji, którą to ja podjąłem.
W kopercie znajdziecie dwieście funtów, mój adres i numer telefonu. Wiem, że nie jest to wiele, i nie chcę, żebyście pomyśleli, że uważam pieniądze za wystarczające zadośćuczynienie. Nie istnieje kwota, która mogłaby wynagrodzić wam nieobecność ojca, i nie byłbym w stanie spojrzeć sobie w oczy, gdybym próbował zasugerować coś podobnego. Przesyłam wam te pieniądze, ponieważ być może są wam teraz potrzebne. Możecie kupić za nie bilety kolejowe i przyjechać do mnie, do Stellaire, jeśli tylko będziecie chcieli. Możecie przeznaczyć je na jedzenie, ubrania albo inne rzeczy, których potrzebujecie. Możecie również nie przyjeżdżać i nie odpowiadać na ten list. Decyzja należy do was. Nie będę próbował was przekonywać ani szukać was, jeśli nie będziecie sobie tego życzyli. Chciałbym tylko, żebyście mieli mój adres i wiedzieli, że w razie potrzeby istnieje miejsce, w którym możecie znaleźć pomoc. Nie musicie wcześniej pisać ani tłumaczyć mi, dlaczego przychodzicie. Jeśli pewnego dnia staniecie przed moimi drzwiami, otworzę je bez chwili zawahania. To chyba najmniej, ile mogę wam obiecać, i zarazem jedna z niewielu rzeczy, które wciąż pozostają w mojej mocy.
Raz jeszcze was przepraszam. Nie jestem na was obojętny. Żałuję tego, co zrobiłem, i będę żałował niezależnie od tego, czy kiedykolwiek się o tym dowiecie. Nie oczekuję, że mi uwierzycie. Nie oczekuję, że mi wybaczycie. Chciałbym tylko, żebyście byli bezpieczni, żebyście wiedzieli, że macie dokąd pójść i żebyście nigdy nie musieli zastanawiać się, czy zasługujecie na czyjąś pomoc. Zasługujecie na nią. Zawsze zasługiwaliście.
Przepraszam was za wszystko, czego nie mogę już naprawić,
Daniel
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz