Od Cheoryeona – Koń [AU]

— Kto tam jest!

Dwójka białookich pod przykrywką zastygła w kompletnym bezruchu, żeby po sekundzie jak jeden mąż spojrzeć na nadciągających w ich stronę dwóch mężczyzn w kunbokach. Jeden z nich trzymał przed sobą pochodnię, oświetlając drogę, drugi położył dłoń na rękojeści jeszcze schowanego miecza, przygotowany na ewentualne starcie.

Oczywiście, że zaraz przy wyjściu ktoś ich przyłapał. Nie mogli sobie spokojnie pójść, każdy w swoją stronę, nie, los musiał posłać do nich strażników, jak gdyby to oni byli tutaj zdrajcami. Szkoda, że nie postanowili wynieść rzeczy ukrytych przez księcia koronnego. To znaczy, co groźnego mogło być w drewnianej pałce i garści żółtych kwiatków? To znaczy, być może to mogło zostać wykorzystane do czegoś niebezpiecznego, w końcu zostało przemycone, to znaczy...

Dobra, nieważne.

Raoun z Cheoryeonem popatrzyli po sobie, w tym samym czasie przyjęli spokojne, wyprostowane postawy. Bez stresu czy chociażby cienia chęci ucieczki poczekali, aż strażnicy znajdą się tuż przy nich. Płomień pochodni znalazł się niemal tuż obok Złotoskrzydłego, przez co mimowolnie zmrużył oczy. Spuścił na moment głowę, ale gdy zdał sobie sprawę, ze w ten sposób rondo jeonrip 전립 (czyt. dżonrip) zasłaniało mu połowę twarzy, szybko ją podniósł, zadzierając nieco podbródek.

Jeden ze strażników zmierzył go wzrokiem z góry na dół.

— Jesteś Naegeumwi 내금위 (czyt. negymłi) ? Nie kojarzę cię. — Przyjrzał się dokładniej rysom.

W odpowiedzi Cheoryeon odchrząknął, bardziej się prostując, by podkreślić, że był tutaj drugi najwyższy.

— Nic dziwnego, że mnie panowie nie kojarzą — odpowiedział spokojnie. — Ważną zasadą mego zawodu jest, by możliwie jak najmniej osób mnie rozpoznawało.

Uniósł teatralnie na wysokości mostka lewą rękę z mieczem w kaljip 칼집 (czyt. kaldzip) , żeby sięgnąć prawą do rękawa. Palce niestety nie natrafiły na szparę w materiale, której nawet nie było, ponieważ to nie był zwykły hanbok i rękawy na przedramionach były wąskie, żeby nie przeszkadzały żołnierzom w trakcie walki. Niezręcznie odchrząknął, uniknął kontaktu wzrokowego. Opuścił lewą rękę z pewnym zamachem, niewielkim, ale wystarczającym, żeby przypadkiem uderzyć pochwą Raouna. Ciche warknięcie zgrzytnęło między zębami, na co Złotoskrzydły mimowolnie się wzdrygnął. Na szczęście z powodu zwalczanego jedynie przez pochodnię i blask księżyca mroku nikt poza drugim białookim tego nie dostrzegł.

Jasnowidz sięgnął pod kołnierz swojego po (포) – górna, wierzchnia część hanboku, taki jakby płaszcz. Pospolitsza wersja durumagi. , aż wreszcie zamaszystym ruchem wyciągnął mapae 마패 (czyt. mape) – odznaka tajnego inspektora, zależnie od, powiedzmy, ważności posiadacza wytłoczona jest na niej różna liczba koni; mam jeszcze fun fact do tego, ale to jest tylko szczegół, więc jakby ktokolwiek był chętny, to pisać na dc.......choć tbh nie pamiętam już, czy o tym mówiłam już, czy nie....... . Z dumą, jak gdyby sam na to wszystko zapracował, pokazał odznakę. Strażnicy popatrzyli na nią, Raoun również zerknął z boku ze skromną ciekawością. Wytłoczone na powierzchni dwa konie lśniły w świetle pomarańczowych płomieni – wydawać by się mogło, że zarżały, lecz był to niegłośny efekt dźwiękowy dodany przez Cheoryeona.

— Och! — zawołał wtem jeden z Naegeumwi. — Amhaengeosayeyo? 암행어사예요 (czyt. amhęgosajejo) – tu: Jest pan tajnym inspektorem?

— Keureohseumnida! 그렇습니다 (czyt. kyrosymnida) – tu: w rzeczy samej — odparł specjalnie zaniżonym głosem Złotoskrzydły.

Dodał też arystokrackie „ho, ho, ho”, na co Raoun wywrócił oczami.

Dobrze inspektor Kim zrobił, że załatwił dla niego mapae. Gdyby nosił na sobie tylko kunbok, mógłby zostać przyłapany na gorącym uczynku. Może jeszcze z daleka nikt nie zwracałby na niego uwagi, ale zauważono go wychodzącego z kimś innym z magazynu. Kto normalny szwendał się między zapasami o takiej porze? No właśnie.

Schował z powrotem mapae.

— Przepraszamy w takim razie za kłopot — usłyszał.

Naegeumwi ukłonili się jak jeden mąż, nieznacznie, ale i tak Cheoryeon skorzystał z chwili, w której na niego nie spoglądali, żeby przywołać na twarz dumny uśmieszek. Założył ręce za plecy, skinął porozumiewawczo do Raouna. Bóg Spirytyzmu jednak tylko westchnął.

— Nic się nie stało — odpowiedział Cheoryeon, dalej tym swoim zaniżonym z nutą udawanej dostojności głosem. — Wręcz dziękuję panom za ciężką pracę. Planuję czekać tu na przybycie króla, więc jeśli znów zostanę przez panów spostrzeżony, to proszę o zachowanie spokoju. Nie chcę przykuwać niepotrzebnej uwagi, a już w szczególności tej potencjalnego sprawcy. — Puścił im porozumiewawcze oczko.

— Algesseumnida 알겠습니다 (czyt. algessymnida) – zrozumiano .

Świetnie. To miał załatwione. Co prawda, po powrocie króla pewnie i tak wyjdzie na jaw, że w rzeczywistości żaden z niego amhaengeosa, tylko jeomjaengi 점쟁이 (czyt. dżomdżęgi) , ale na razie nikt nie musiał tego wiedzieć. No, chyba że król jakoś tak to załatwi, że tylko on pozna go jako jasnowidza, a cała reszta będzie dalej wierzyć w zawód inspektora. W sumie to by lepiej dla niego działało. Zobaczy.

Strażnicy przenieśli wzrok na Raouna.

— A pan to kto?

— Hm? — Tamten uniósł brew, po czym niezręcznie odchrząknął, wygładzając dłońmi swój hanbok (한복) – ogólna nazwa na tradycyjny koreański strój . — Ja jestem królewskim medykiem, jeśli nie zdążyli panowie zauważyć.

— A można prosić tabliczkę?

Bóg znów uniósł brew, zerknął na Cheoryeona. Wzrokiem próbował przekazać towarzyszowi, żeby poparł odpowiedź, skoro jego tożsamość (fałszywa lub nie) została już potwierdzona.

Cheoryeon otrzymał przekaz.

— No, proszę pokazać, wcześniej właśnie dlatego poszedłem za panem do magazynu, bo chciałem się dowiedzieć, kim jest osoba krzątająca się po zmroku po Gyeongbokgung 경복궁 (czyt. Kjongbokgung) .

Ale totalnie go zignorował.

Obecność Naegeumwi uratowała go przed większymi dłońmi, które aż świerzbiło, żeby zacisnąć się na jego krtani. Ostatecznie posłuchały się one rozumu, ponieważ jedna sięgnęła pod durumagi. Chwilę później strażnicy otrzymali małą, drewnianą, prostokątną tabliczkę. Poświecili lepiej pochodnią, zaczęli czytać.

— Shin Rawon 라원 (czyt. Rałon) – dla Jeoseończyków tak jest znany Raoun, ponieważ uznałam, to znaczy, Cheoryeon uznał, że takie dosłowne zapisanie jego imienia w hangulu dziwnie by wyglądało na tle typowych joseońskich imion; spójrzcie, 라원 VS 라오운, jakby, w porównaniu do 철연, czyli zapisu imienia Cheoryeona, lepiej wygląda pierwsza opcja. I mean, pewnie dla was to nie robi różnicy, ale tak już wyszło. ? — Strażnik trzymający tabliczkę nieco zmarszczył brwi. — Dziwne imię.

— Na pewno lepsze niż to tego jednego kucharza — odparł drugi.

— A, to zdecydowanie.

Raoun uśmiechał się pogodnie, ale za plecami zaciskał pięści. Cheoryeon natomiast zamrugał parę razy. Serio? Shin? Hancha 한자 (czyt. hancza) – pismo sinokoreańskie; kiedyś posługiwano się pismem bazującym na chińskich znakach. pewnie się różniła, ale w hangulu hangul, a w zasadzie hangeul 한글 (czyt. hangyl) – obecne pismo, te śmieszne znaczki, które teraz widzicie w dymkach z tłumaczeniem i tytule tej serii. i wymowie nazwisko Shin prezentowało się zupełnie tak samo jak joseońskie określenie na bóstwo. Co, może od razu sanshin 산신 (czyt. sanśin) – górskie bóstwo ? Ech, oczywiście, że z tak wielkim ego Bóg Spirytyzmu mógł sobie tylko takie nazwisko wybrać. Aż Złotoskrzydły nie mógł się doczekać, jak powie o tym Pramatce.

Strażnicy oddali tabliczkę, napuszony bóg schował ją z powrotem. Pokrótce wytłumaczył, a raczej zarzucił wymówkę, że poszedł odnieść składniki, których nie użył do zrobienia maści dla Jej Wysokości. Naegeumwi połknęli haczyk, w zgodzie przytaknęli. Powiedzieli, że w takim razie nie będą już przeszkadzać i wrócą do patrolu. Poprosili jednak uigwana 의관 (czyt. yigłan) – tu w tekście jest odmieniona po polsku forma jakby co , żeby ograniczył nocne wędrówki lub następnym razem szedł z pochodnią, dzięki czemu nie wyglądałby tak podejrzanie. Raoun niechętnie się zgodził.

— Sugohasibsio 수고하십시오 (czyt. sugohaśibsio) – dobra, to jest trudne, ale to taki zwrot grzecznościowy, który można przetłumaczyć na coś w stylu „utrzymajcie dobrą robotę”, „keep up the good work”. Koreańczycy często używają tego określenia w ramach takiego jakby pożegnania, tylko współcześnie brzmi ono „sugohaseyo”, a w opowiadaniu został wykorzystany bardziej staromodny odpowiednik. — powiedział Cheoryeon, dalej nie łamiąc postaci, w którą się wczuwał.

— Ne (네) – dosłownie: tak; tu: dobrze . — Przytaknęli w tym samym czasie strażnicy.

Białoocy jakiś czas odprowadzali ich wzrokiem, dopóki nie upewnili się, że zostali sami. W tym samym czasie odetchnęli z ulgą; choć Raoun to bardziej westchnął.

Dobrze, że nie było więcej pytań. Cheoryeon miał w małym paluszku sztukę o dźwięcznej nazwie, czyli tak zwane bullshitowanie, więc wiedział, że poradzi sobie, ale och, martwił się przez moment o Raouna. Przecież jakby ten zbyt ostro zareagował, powiedział coś nieodpowiedniego albo wykonał dziwny ruch, wzbudziłby tylko niepotrzebne podejrzenia. Przy najgorszych wiatrach jeszcze sam jeomjaengi zostałby w to wciągnięty. Dziękować Prawu Równowagi, że Bóg Spirytyzmu mimo wszystko się ogarnął i był przygotowany.

— Właśnie — Cheoryeon obrócił się do niego na pięcie — nie pomyślałeś ani razu, żeby zamiast medykiem zostać kucharzem? Panie Shin Ramyeon?

— Żebym zaraz nie ugotował rosołu na twoich kościach. — Raoun zaczął powoli wyciągać w jego stronę dłoń ze złowrogo zgiętymi palcami.

— Widzę, że jesteś dzisiaj super ostry!

Cheoryeon od razu dał dyla. Jeszcze tylko raz się odwrócił z cichym: „Merong 메롱 (czyt. merąg) – samo słowo nie ma za bardzo znaczenia, ale jest używane przez dzieci, jak droczą się z kim i pokazują język; to coś jak nasze terefere !”, nim czmychnął za któryś budynek. Medyk pogroził mu pięścią; ostatecznie bez słowa udał się w swoją stronę.