Dni mijały szybko. Szczególnie te spędzone w podróży.
Mimo początkowych nieporozumień i kłótni Nikolai okazał się wcale nie takim złym kompanem, na jakiego się zapowiadał. Wprawdzie zawsze próbował postawić na swoim i mieć ostatnie słowo w każdej sprawie, ale Vaeril szybko się do tego przyzwyczaił. A może raczej przestał przejmować się humorami swojego towarzysza. Jeśli tylko spoglądało się na Nikolaia z przymrużeniem oka, dało radę go nawet polubić.
Nie można mu było odmówić talentu. Vaeril musiał przyznać, że posiadanie Nikolaia u boku było przede wszystkim bardzo wygodne. Zawsze znajdował sposób na wyciągnięcie ich z opresji. Potrafił się bronić nie tylko przed potworami, lecz także grasującymi po lasach złodziejami czy innymi zbirami. A oprócz tego Nikolai miał głowę do pieniędzy. Był w stanie zarobić dosłownie na wszystkim. Gdziekolwiek się tylko nie pojawili, znajdował on sposób na wzbogacenie się. Dzięki jego wybitnej obrotności nie musieli martwić się o jedzenie ani schronienie. Jego naturalny talent do kłamstwa i kombinowania jednocześnie wzbudzał strach i podziw.
Za dnia ich podróż nie odbiegała od zwyczajnego wędrowania. Prowadzili długie rozmowy na najróżniejsze tematy, nie obawiając się żadnego nagłego ataku. Cieszyli się jesiennym słońcem, szumem wiatru i liśćmi chrupiącymi pod kopytami Rzepki i Szaraka. Odwiedzali kolejne miasta, gdzie podejmowali się drobnych prac, uzupełniali zapasy i ruszali w dalszą drogę. Nie oglądając się za siebie, zmierzali w stronę Lasu Wróżek.
Ale potem zawsze nadchodziła noc. I wszystkie pozory znikały niczym poranna mgła.
Wraz z ostatnimi promieniami słońca wzrastało ryzyko pojawienia się bestii. Te zaś atakowały niezależnie od tego, gdzie akurat się znajdowali. Nieważne, czy przemierzali rozległe łąki, przedzierali się przez lasy, czy zatrzymywali w niewielkich miasteczkach. Klątwa podążała za Vaerilem. Była z nim połączona, nierozerwalnie związana. Nie pozwalała o sobie zapomnieć nawet na krótką chwilę wytchnienia.
Nikolai bardzo rozsądnie zaproponował pełnienie nocnych wart — dzięki temu obaj mieli szansę choć trochę odpocząć. Nie zawsze jednak udawało się trzymać ustalonego porządku. Bywały noce, kiedy aktywność bestii drastycznie wzrastała. Wtedy żaden z nich nie był w stanie zmrużyć oka choćby na krótką chwilę. Wtedy czarodziej bardzo narzekał, a Vaeril powtarzał mu, że może odejść. Nikolai jednak zagryzał zęby i odmawiał poddania się.
Ale do takiej codzienności nie dało się przywyknąć. Do tego ciągłego poczucia zagrożenia i strachu o własne życie.
Bestie atakowały nieustannie, bez przerwy, kiedy tylko nadchodziła noc. Wypełzały z ciemności, prezentując swe powykręcane cielska, ohydne lica, złowieszcze kły i szaleńcze ślepia. Szarżowały samotnie lub w grupach. Spędzały sen z powiek, stając się częścią ich koszmarów.
Vaeril nie potrafił już spokojnie zasnąć. Nawet ze świadomością, że ktoś czuwa u jego boku w gotowości, aby obudzić go, kiedy tylko nadejdzie zagrożenie.
Wątpił, że kiedykolwiek będzie w stanie znów śnić.
Budziły go najdrobniejsze szmery, chłodne powiewy wiatru.
Budziły go głosy bliskich rozbrzmiewające gdzieś w oddali, poza jego postrzeganiem.
Dokładnie słyszał łagodne nawoływanie matki. Rozgniewane pomruki ojca. Mrożący krew w żyłach płacz rozdzieranej na strzępy rodziny. Zawodzenie ludzi, których nigdy już nie odzyska.
Nie mógł uciec od bestii. Nie mógł uciec od wspomnień.. Nie mógł się od nich uwolnić. Powracały każdej nocy wraz z łaknącymi świeżego mięsa monstrami. Nawiedzały go co noc, aby nigdy nie zapomniał.
Ale jakże mógł zapomnieć, skoro kiedy tylko zamykał oczy, widział dokładnie wszystkie sceny z krwawych zaślubin?
Wspomnienia tamtej nocy stały się już nieodłączną częścią jego samego. Brzemieniem, które tylko on mógł ponieść.
Sypiał więc niewiele. Wciąż walczył o przetrwanie, a nie zawsze było to łatwe. Jedne bestie trzymały się na dystans, gdy tylko dostrzegły błysk miecza lub magii Nikolaia. Inne próbowały szczęścia, nacierając na młodych mężczyzn z wściekłością i zajadłością. Z tych pojedynków obie strony nie wychodziły bez szwanku. Vaeril przestał już liczyć siniaki i zadrapania.
Każdej nocy pojawiało się ich na jego ciele więcej. Były jednak dowodami, że wciąż żyje.
Że wciąż może dotrzeć do celu.
Każda rana, otarcie, fioletowy siniak na żebrach, wybity bark paradoksalnie pozwalały mu czuć, że jeszcze ma o co walczyć. Nadzieję zaś każdego dnia dawały mu promienie słońca, które nieśmiało wyłaniało się ponad drzewami, jakby samo bało się ujrzeć to, co pozostawiła po sobie noc. Kiedy tylko skórę Vaerila zaczynał ocieplać jego błogosławiony blask, wzdychał z ulgą. Światło oznaczało ukojenie. Światło oznaczało ratunek.
Lecz wtedy mierzwiący włosy wiatr, niosący jeszcze echa złowrogiej nocy, szeptał mu do uszu, że to nie koniec. Przypominał, że wciąż musi mieć się na baczności. Dla pokrzepienia owiewał go chłodną bryzą, rozbudzał po nocy, w której nie dane było mu przespać nawet minuty. Dodawał mu siły. Popychał go w stronę celu, niczym wierny towarzysz (znacznie lepszy od Nikolaia), zawsze był u jego boku.
Rzepka także okazała się wspaniałym wierzchowcem. I nawet mimo początkowej niechęci czarodzieja, ten również powoli zaczął się do niej przekonywać. Sukces nastąpił, kiedy przestał nazywać ją “osłem”, a zaczął określać “tym mułem”. Przynajmniej zapamiętał, że to właśnie nim jest. To zawsze coś. Małymi krokami do celu.
W każdym razie mulica spełniała wszystkie oczekiwania Vaerila. Najważniejszym było, że zachowywała spokój w kontakcie z bestiami. Nie wpadała w panikę, nie rzucała się od razu do panicznej ucieczki. Wiedziała jednak, kiedy powinna się wycofać i kiedy uniknąć ataku. Była czujna i uważna, a przy okazji niezwykle ostrożna. Nie szarpała, nie próbowała zrzucić Vaerila ze swojego grzbietu. Dzielnie znosiła także wszelkie trudne warunki na szlaku oraz nieoczekiwane kaprysy pogody. Z tego powodu niezależnie od tego czy padał deszcz, czy świeciło słońce; czy przeprawiali się przez grząskie błoto lub niestabilny piach, parła ona przed siebie, jakby doskonale rozumiała, jak istotne jest dotarcie do celu w czasie najkrótszym, jak to tylko możliwe.
Vaeril bardzo szybko się do niej przywiązał. Wiedział, że dokonał odpowiedniego wyboru. Nie żałował kupna Rzepki nawet przez chwilę. Wprawdzie miała też kilka wad: rankiem lubiła sobie pospać, ciągnęło ją do ogrodowych kwiatów, na co niezwykle narzekały gospodynie mijanych wiosek, i gryzła każdego, kto nie był Vaerilem, to lista jej zalet była dwukrotnie dłuższa. Przynajmniej tak właśnie powtarzał szlachcic. Mówił też, że nie wymieniłby mulicy na żadnego innego rumaka, choćby sprawniejszego i dostojniejszego, na co regularnie namawiał go Nikolai. Szczególnie naciskał na to, kiedy odkrył, że Rzepka pogryzła mu kapelusz. Wtedy zgodził się nawet dopłacić, ale materialne argumenty nawet trochę Vaerila nie przekonywały.
Rzepka była jego. Byli sobie przeznaczeni. Bo jeśli jakakolwiek dobra rzecz spotkała go w czasie tej podróży, to tylko ona.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz