W ciszy patrzyłam na trzymany, dopiero co otwarty przeze mnie, plecak. Nie mój plecak. Ktoś mi go chwilę temu wcisnął w ręce. Jechałam sobie spokojnie tramwajem, stojąc przytrzymywałam się rurki przy drzwiach, bo wszystkie miejsca siedzące były zajęte. Uroki wycieczek w godzinach szczytu, jednak i tak było to lepsze, niż ładowanie się w te korki samochodem. Zapomniałam zabrać słuchawek, stałam więc jak kołek, patrząc przez okno bez większego zaangażowania. Wtedy właśnie, pospiesznie wysiadająca na jakimś przystanku, zakapturzona postać, mijając mnie, wepchnęła ten plecak we mnie. Złapałam go totalnie odruchowo, nawet nie zdążyłam krzyknąć za tym kimś… Po prostu mnie zamurowało.
Drzwi pojazdu zamknęły się za nieznajomym, ruszyliśmy. W ostatniej chwili z powrotem złapałam się pierwszego lepszego uchwytu, żeby się nie przewrócić przez nagłe szarpnięcie. Wolną ręką przyciskałam do piersi plecak. Dlaczego… Co…
Zupełnie zwyczajna torba do noszenia na plecach. Design raczej sportowy, prawdopodobnie wodoodporny materiał w kolorze klasycznej czerni, wyglądał na dość porządnie wykonany, nie jakiś tani szajs z pierwszego lepszego sklepu. Nie rozumiałam, czemu ktoś miałby się go w tak dziwny sposób pozbywać.
Wydawał się pusty, gdy go tak ściskałam. Pusty plecak? Kto normalny nosi po mieście pusty plecak… Zmarszczyłam brwi, odpięłam ten nieszczęsny zamek, żeby zajrzeć do środka.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłam, czy lepiej było nie wiedzieć.
Czy ja dobrze widzę, co widzę, czy zaczynam mieć urojenia?
Wcale nie był pusty, oj nie… Kulisty przedmiot na dnie torby niechybnie przywodził na myśl… granat… Nie, nie ten owoc składający się z samych pestek. Bardzo chciałabym, żeby to o taki granat chodziło…
Pospiesznie z powrotem zasunęłam zamek od głównej komory plecaka. Rozejrzałam się po współpasażerach, zupełnie nieświadomych sytuacji, w jakiej się wraz ze mną znaleźli. Odetchnęłam głęboko. Szaleńczego bicia serca nie dało się uspokoić, nie zamierzałam więc nawet próbować. Sięgnęłam do wisiorka na mojej szyi, okręciłam w palcach wizerunek lisa, chłodne srebro w kontakcie ze skórą przeplatało się z ciepłem czerwonych kamieni, powplatanych w ozdobę i stanowiących prawdopodobnie kwintesencję mocy drzemiącej w tej niepozornej błyskotce. Pewności jednak nie miałam, bo nie ja byłam odpowiedzialna za jego stworzenie. Szepnęłam pod nosem imię przyjaciela, zamykając małego lisa w pięści. Natychmiast spojrzałam też na wyświetlany w tramwaju rozkład przystanków, chcąc sprawdzić, za ile nadarzy się kolejna okazja, żeby wysiąść.
Granat był zabezpieczony… chyba… przez ten moment, gdy patrzyłam na niego z niedowierzaniem, widziałam przy nim zawleczkę, to chyba był zabezpieczony? Nie powinien wybuchnąć, prawda? Jeszcze… Dwie minuty. Jeszcze dwie minuty i spadam stąd w cholerę.
Najdłuższe dwie minuty ostatniego tygodnia. W całym życiu to ten… Nie przesadzałabym, gorsze rzeczy się jej przytrafiały.
Ledwo tramwaj się zatrzymał, a maszynista otworzył drzwi, wyskoczyłam z pojazdu, roztrącając ludzi czekających na zewnątrz. Jak zawsze zatarasowali wyjście, bo oni już teraz w tej chwili muszą wsiąść do środka, zamiast poczekać, aż pasażerowie najpierw wysiądą, żeby było więcej miejsca. Ktoś krzyknął coś oburzony, więc odkrzyknęłam mu krótkie ,,Przepraszam”. Ściskałam plecak w ramionach tak mocno, jakby mógł mi uciec. Próbowałam możliwie jak najmniej wystawiać go na wszelkie potrącenia, obawiając się, że zbyt potrząsana broń jednak nie wytrzymać presji i zrobić bum.
I co teraz? Powinnam zadzwonić na policję, prawda? Zdecydowanie powinnam zadzwonić na policję…
Tylko jak ja im, kurwa, wyjaśnię, że to nie jest mój plecak, zawartość również nie ja wybierałam i w ogóle to nie mam zupełnie nic wspólnego z tym wszystkim, zostałam wrobiona… Kurwa, przecież nikt mi w to nie uwierzy. Może potem sprawdzą monitoring tramwaju, którym jechałam, dobra, fajnie, ale do tego czasu mogą już odkryć przypadkiem na mnie coś znacznie gorszego…
Znaki na moim ciele jak na zawołanie zapiekły nieprzyjemnie, po skórze przeskoczyło drobne wyładowanie elektrostatyczne, nieco strosząc moje i tak rozwiane już pędem włosy. Wydostałam się z najgęstszego tłumu, już chciałam odetchnąć z ulgą, skręciłam w mijaną właśnie, boczną uliczkę, zamierzając zejść wszystkim z oczu… I wtedy na kogoś wpadłam.
Silne dłonie zacisnęły się na moich ramionach i powstrzymały od cofnięcia się w panice. Otworzyłam już usta, żeby zacząć wylewnie przepraszać…
— Co tym razem? — zamknęłam buzię. Powoli uniosłam głowę, oczy spotkały się z ciemnymi tęczówkami znacznie wyższego ode mnie mężczyzny. Znajomego mężczyzny, gwoli ścisłości…
— Co… tu robisz? — dopiero, gdy faktycznie spróbowałam się odezwać, dotarło do mnie, że brakuje mi tchu. Napędzany adrenaliną organizm wybitnie sprawnie radził sobie z motywowaniem mnie do biegu ponad siły, przez lata stałam się już w tym naprawdę całkiem dobra. Dopiero, gdy emocje opadały, łapałam się na tym, że płuca palą żywym ogniem, a płytki, pospieszny oddech nijak nie jest w stanie wyrównać zapotrzebowania organizmu na tlen.
— Wołałaś, to przyszedłem — Minki brzmiał na poirytowanego. Przeniósł swoje dłonie na moje policzki, zmusił, żebym się na nim skupiła. Pochylił się, przyglądał mi intensywnie. — Ziemia do Lu! Co jest?
— To — wyrwałam się z jego uścisku, wyciągnęłam przed siebie ten nieszczęsny plecak. Zmarszczył brwi, posłusznie podążył wzrokiem do torby. Potem znowu na mnie. I znowu na torbę.
— Plecak — w odpowiedzi na to jego stwierdzenie pokiwałam z zaangażowaniem głową. — No i co z nim?
— W środku. Granat — nie mogłam sklecić całego zdania, każdy zaczerpnięty haust zimnego powietrza palił w gardle. Gdy wrażenie drapania w nim stało się nieznośne, zaczęłam kaszleć.
— Granat? — patrzył na mnie, jakbym postradała zmysły.
— Tak, granat.
— Że ten owoc, tak?
— Właśnie nie.
Przyjaciel w końcu zabrał ode mnie ten plecak, a ja zgięłam się wpół. Oparłam ręce na udach, desperacko starając się złapać oddech. W międzyczasie Minki odpiął suwak zamykający plecak i zajrzał do środka.
Na jego twarzy zamiast, nie wiem, jakiegoś lęku, przerażenia? pojawiło się co najwyżej niedowierzanie i to z gatunku tych pobłażających… Mówiło prześmiewczo: Kochanie, dobrze się czujesz?
Patrzył na mnie dłuższą chwilę z góry, w czasie gdy ja nadal walczyłam o życie. Szala zwycięstwa zaczynała się już jednak przechylać na moją stronę, oddech znacząco spowolnił, choć ogień w gardle jeszcze pozostał. Zaczynało też wracać do mnie logiczne myślenie... Zmarszczyłam brwi. Wyprostowałam się. Spojrzałam bez zrozumienia na zupełnie spokojnego Minkiego. Plecak trzymał luźno w jednej ręce. Gdy upewnił się, że już w miarę spokojnie oddycham i patrzę bardziej trzeźwo, niż chwilę temu, bez pośpiechu sięgnął do środka torby…
— Czekaj, NIE, co ty robisz?! — już miałam się rzucić, żeby go powstrzymać, już wyciągałam rękę przed siebie… W ostatniej chwili odwrócił się i podniósł plecak lekko ponad swoją głowę, poza mój zasięg. — Czy ty się dobrze czujesz?!
— To raczej tobie powinienem to pytanie zadać — prychnął, odepchnął mnie łokciem i ostatecznie sięgnął do środka plecaka. Nie zmienił zdania mimo moich głośnych protestów, i zaraz w jego ręce spoczywał…
Zamrugałam. Spojrzałam przyjacielowi w twarz, na której odmalowywałoby się pewnie rozbawienie, gdyby nie dręcząca go właśnie konsternacja.
— Zmusiłaś mnie do ucieczki z pracy, bo… kupiłaś owoc? — słowa wypowiadał przeraźliwie powoli, a moje dopiero co uspokojone serce znowu zaczęło przyspieszać swój rytm, tym razem jednak w wyniku innej emocji. Zażenowania.
— Tam był granat. Broń. Kurwa. Wiem, co widziałam — złapałam przyjaciela za łokieć, chcąc ściągnąć rękę z owocem bliżej siebie. Spojrzeć na to jeszcze raz. Upewnić się, która wersja rzeczywistości jest prawdziwa, dlaczego jeszcze przed chwilą… — Przecież nie pomyliłabym granatu z granatem!
Minki nie wytrzymał, boczną, małouczęszczaną uliczkę wypełnił śmiech. Puścił plecak na ziemię, poczochrał mi włosy i przycisnął sobie moją głowę do klatki piersiowej. Zaklęłam pod nosem i spróbowałam się odsunąć, ale mi nie pozwolił.
— Jesteś niemożliwie zajmująca — spojrzał raz jeszcze na czerwoną niemal kulę w swojej dłoni. Podrzucił ją, łapiąc, gdy grawitacja sprowadziła ją z powrotem w dół do jej pierwotnego położenia. Powtórzył to jeszcze kilka razy. — Pomylić owoc z bronią… W ogóle skąd to masz?
— Ktoś mi wcisnął w tramwaju — burknęłam, poddając się i po prostu dając się przytulać. Ostatecznie jego obecność tuż obok koiła nieco moje zszargane już tym dniem nerwy. Ja pierdolę. Co się tam odwaliło?! Dlaczego… Iluzja? Ktoś mi wywinął jakiś nieśmieszny kawał? Dlaczego...?
— Cały plecak?
Skinęłam głową, chowając twarz w jego bluzie. Czułam, jak ręce zaczynają mi drżeć niekontrolowanie. Ja jebię. Jakiego trzeba mieć, kurwa, pecha…
Głuche uderzenie czegoś twardego o płytki chodnika. Plaśnięcie. Silne, znajome ramiona objęły mnie ciasno, Minki przycisnął moją głowę do swojej klaty, wypuścił powietrze nosem w moje włosy. Poczułam, jak nogi się pode mną uginają, ale nie pozwolił mi upaść.
— No już, już, ciiiii — niski pomruk, słowa wyszeptane prosto w moje włosy. Poczułam łzy ulgi napływające do oczu. — Wszystko w porządku…
Spojrzałam w dół, pod nasze nogi, skąd dosłownie przed chwilą dobiegło to plaśnięcie. Granat wypadł z rąk Minkiego, a uderzenie o twardą powierzchnię sprawiło, że się otworzył.
Tysiące rubinowoczerwonych pestek rozsypało się pod naszymi stopami, a moje gardło w końcu opuścił wstrzymywany do tej pory szloch.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz