Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

18 listopada 2026

Od Cerese - Los, Wszystkie moje śmierci (V)

Cerese nie potrafiła sobie przypomnieć, w którym właściwie momencie podjęła tę niedorzeczną decyzję. Zaproszenie leżało na jej biurku przez kilka dni, eleganckie, kremowe, opatrzone starannie wykaligrafowanymi imionami, które znała przecież aż nazbyt dobrze, a jednak za każdym razem, gdy na nie spoglądała, wydawały jej się dziwnie obce. Przez kilka pierwszych dni po jego otrzymaniu traktowała je jak niefortunny żart, coś, co ktoś pozostawił na jej biurku przez pomyłkę, nie zastanawiając się nad tym, jak wiele okrucieństwa może kryć się w tak niepozornym kawałku papieru. Koperta leżała pośród korespondencji z atelier, rachunków i dokumentów wymagających jej podpisu, elegancka i nienaganna, z imieniem Dalii zapisanym starannym pismem, które Cerese rozpoznałaby nawet wtedy, gdyby zobaczyła je pośród setek innych. Nie otworzyła jej od razu. Przesunęła ją jedynie na bok, później schowała pod pozostałymi papierami, a następnego dnia, zirytowana własnym rozproszeniem, przeniosła do szuflady. Wydawało jej się, że jeśli nie będzie na nią patrzeć, zdoła również nie myśleć o tym, co oznaczała.
Ostatecznie otworzyła zaproszenie pewnego wieczoru, kiedy została sama w gabinecie. Przeczytała je raz, potem drugi, a następnie jeszcze raz, zatrzymując wzrok na imionach przyszłych małżonków, jakby ich kolejność mogła w jakiś sposób zmienić znaczenie całej wiadomości. Dalia i jej narzeczony. Dalia miała wyjść za mąż. Miała stanąć przed ołtarzem, przyjąć obrączkę, wypowiedzieć przysięgę i pozwolić, aby odtąd ktoś inny nazywał ją swoją żoną. A Cerese, która niegdyś snuła o nich podobne plany, została zaproszona, aby przyglądać się temu wszystkiemu pośród innych gości. Jakby była daleką znajomą, dawną przyjaciółką rodziny, kimś, kogo obecność wypada uwzględnić przy sporządzaniu listy zaproszonych, choć jego nieobecność nie stanowiłaby żadnej szczególnej straty. Zaręczyny i zaślubiny były zresztą decyzją podjętą nieprzyzwoicie wręcz szybko, zaledwie po kilku miesiącach znajomości. Dalia mogła okłamywać wszystkich wokół, że wynikało to z miłości, jednak Vionnet od samego początku uznawała to za kłębek bzdur. Wiedziała, że dalia spieszyła się dlatego, że bała się, że jeszcze zmieni zdanie.
Cerese miała wystarczająco dużo powodów, żeby odmówić, ba, mogła nie reagować na nie wcale, pozwolić, by jej milczenie zostało uznane za odpowiedź, i oszczędzić sobie tego osobliwego okrucieństwa, jakim było dobrowolne uczestniczenie w całej tej szopce. Nikt nie mógłby mieć jej tego za złe. Dalia zapewne zrozumiałaby jej nieobecność, choć może tylko na chwilę zatrzymałaby wzrok na pustym miejscu, a potem wróciła do rozmów z gośćmi, do uśmiechów, do wszystkiego, co należało już do jej nowego życia. A jednak Cerese odpisała, podziękowała za zaproszenie i potwierdziła przybycie z tą samą staranną uprzejmością, z jaką odpowiadała na zawodowe wiadomości. Zrobiła to niemal bez namysłu, jakby decyzja zapadła za nią, gdzieś głęboko, w tej części serca, której od dawna nie umiała już ani przekonać, ani uciszyć. Być może chciała zobaczyć Dalię po raz ostatni w okolicznościach, które nie pozostawiały miejsca na żadne niedopowiedzenia. Być może potrzebowała przekonać samą siebie, że potrafi usiąść wśród obcych ludzi, patrzeć, jak kobieta, którą kochała, wychodzi za kogoś innego, i nie zrobić z tego tragedii. A może, co było już myślą tak niedorzeczną, że wstydziła się przyznać do niej nawet przed sobą, wciąż liczyła na coś, czego nie powinna była oczekiwać.
Kierowała nią nadzieja. Nie chciała nawet używać tego słowa, ponieważ wydawało jej się zbyt niewinne i upokarzające. Od tygodni nosiła w sobie tę uporczywą, niemal wstydliwą skłonność do wyobrażania sobie, że Dalia jeszcze się rozmyśli, że w ostatniej chwili zrozumie, że nie potrafi poślubić człowieka, którego wybrała, i że pomimo wszystkich krzywd wciąż istnieje między nimi coś, czego nie udało się pogrzebać. Cerese znała jej lęk. Wiedziała, jak wiele odwagi wymagało od Dalii przeciwstawienie się rodzinie, jak bardzo potrafiła przejmować się cudzym rozczarowaniem i jak łatwo pozwalała, by oczekiwania innych ludzi stawały się ważniejsze od jej własnych pragnień. Przez długi czas kochała ją również za tę kruchość, choć czasami miała ochotę potrząsnąć nią z całej siły i powiedzieć, że życie jest zbyt krótkie, aby nieustannie prosić świat o wybaczenie za to, kim się jest.
Jakaś część Cerese wciąż wierzyła, że Dalia może odnaleźć w sobie tę odwagę. Że stanie przed ołtarzem, otoczona ludźmi, których aprobaty tak bardzo pragnęła, i nagle zrozumie, że nie potrafi wypowiedzieć przysięgi. Że spojrzy na swojego narzeczonego, na rodzinę, na wszystkich zgromadzonych gości, a potem odnajdzie Cerese wzrokiem. Nie potrzebowałaby żadnych wyjaśnień. Nie musiałaby niczego tłumaczyć. Nie pytałaby, dlaczego tak późno, dlaczego dopiero teraz, dlaczego pozwoliła jej tak długo wierzyć, że ich wspólna historia naprawdę dobiegła końca. Zabrałaby ją stamtąd bez chwili zawahania, nie interesując się tym, co powiedzą krewni, jak zareagują znajomi ani jakie konsekwencje przyniesie ich decyzja. Mogłyby wyjechać jeszcze tego samego wieczoru, zostawić za sobą wszystkie przygotowania, wszystkie zobowiązania i wszystkie lata spędzone na próbach dopasowania własnego szczęścia do oczekiwań innych ludzi. Znalazłyby sobie jakieś miejsce, w którym nikt nie znałby ich nazwisk, gdzie Dalia nie musiałaby już spuszczać wzroku, a Cerese mogłaby wreszcie kochać ją bez tego nieustannego, upokarzającego poczucia, że robi coś, za co powinna przepraszać.
Wiedziała, że to wyobrażenie nie ma żadnego związku z rzeczywistością. Wiedziała również, że nie powinna była go pielęgnować. Dalia miała prawo do własnego życia, do własnych wyborów i do szczęścia, które nie musiało uwzględniać Cerese. Nie była jej nic winna, nawet jeśli kiedyś obiecywała jej rzeczy, których nie udało się spełnić. A jednak miłość, jaką Cerese wciąż do niej żywiła, nie miała wiele wspólnego z rozsądkiem. Była czymś znacznie bardziej upartym, czymś, co przetrwało rozczarowanie, milczenie i świadomość, że nie ma już dla niej żadnego miejsca. Przyjęła więc zaproszenie, choć doskonale wiedziała, że może to być jedna z najbardziej bolesnych rzeczy, jakie kiedykolwiek zrobiła.
────۶ৎ────
W dniu ślubu pogoda okazała się niemal niesprawiedliwie piękna. Popołudniowe słońce rozlewało się po ogrodzie, osiadając na liściach drzew i jasnych kamieniach ścieżek, a ciepłe powietrze niosło ze sobą zapach świeżych kwiatów. Wszystko zostało przygotowane z ogromną starannością. Przy wejściu ustawiono wysokie kompozycje z białych róż, delikatne wstążki zdobiły krzesła, a pomiędzy drzewami zawieszono niewielkie lampiony, które miały rozświetlić ogród po zapadnięciu zmroku. Sala weselna była równie piękna: jasna, przestronna, pełna kryształowych naczyń i świec, z długimi stołami przykrytymi białymi obrusami. Cerese prychnęła na ten widok. Dalia nienawidziła róż. Powtarzała jej to odkąd tylko się poznały, a jednak teraz nie było kąta, który nie byłby nimi przepełniony.
Przyjechała sama. Miała na sobie czarną suknię, której krój był na tyle wyrafinowany, by nikt nie mógł zarzucić jej braku elegancji. Materiał miękko układał się na sylwetce, odsłaniając ramiona i plecy oraz podkreślając talię, a przy każdym ruchu delikatnie odbijał światło. Włosy upięła wysoko, pozostawiając kilka pasm przy skroniach, a akcesoria ograniczyła do czarnego, aksamitnego szalika owiniętego wokół szyi i opadającego luźno na plecy, długich rękawiczek bez palców, złotych kolczyków i pierścionka, który nosiła od lat. Wyglądała dokładnie tak, jak zamierzała wyglądać: pięknie, spokojnie i niedostępnie. Nie chciała, aby ktokolwiek pomyślał, że jej obecność jest czymś więcej niż zwykłym gestem uprzejmości. Nie zamierzała również dawać nikomu satysfakcji obserwowania, jak wiele kosztuje ją uczestnictwo w tej uroczystości. Mogli patrzeć, mogli szeptać, mogli zastanawiać się, dlaczego dawna ukochana panny młodej zdecydowała się przyjść na jej ślub. Cerese nie miała zamiaru odpowiadać na żadne z tych pytań. Wystarczyła jej świadomość, że los niezaprzeczalnie śmieje jej się w twarz, zmuszając ją do przypatrywania się, jak ukochana osoba obiecuje komuś innemu wspólną przyszłość.
Kiedy dotarła na miejsce, uroczystość miała się już rozpocząć. Goście powoli zajmowali miejsca, wymieniali uściski, poprawiali ubrania i rozmawiali półgłosem. Cerese przywitała kilka znajomych osób, zamieniła z nimi parę uprzejmych zdań, po czym usiadła z boku, wybierając miejsce, z którego mogła widzieć ołtarz, ale nie znajdowała się w samym centrum uwagi. Położyła torebkę na kolanach i splecionymi dłońmi przytrzymała ją lekko, jakby potrzebowała czegoś, co zajmie jej ręce. Nie chciała rozglądać się zbyt nerwowo. Nie chciała wyglądać na osobę, która przyszła tu z jakimś ukrytym zamiarem. Była tylko gościem. Jedną z wielu osób zaproszonych, żeby uczcić ważny dzień w życiu Dalii. Powtarzała to sobie, próbując nadać własnej obecności zwyczajny, niewinny charakter.
A potem pojawiła się Dalia.
Cerese najpierw dostrzegła jasność sukni, jej delikatny ruch, kiedy kobieta wyłoniła się zza zakrętu. Później zobaczyła ramiona, linię dekoltu i sposób, w jaki materiał układał się w talii, a wreszcie twarz Dalii, spokojną, nieco wzruszoną, rozświetloną uśmiechem, którego Cerese nie widziała od tak dawna. Przez krótką chwilę była zbyt zajęta patrzeniem na nią, żeby zrozumieć, co właściwie ją tak poruszyło. Dopiero po kilku sekundach dotarło do niej, że suknia wydaje się znajoma. Nie tylko podobna do czegoś, co kiedyś widziała, ale znajoma w sposób znacznie bardziej osobisty, niemal intymny. Znała tę linię. Znała sposób, w jaki materiał opadał na biodrach, delikatne wykończenie ramion, niewielkie przesunięcie szwu, które od początku uważała za najładniejszy element projektu. Znała ją, ponieważ sama ją stworzyła.
Nie była to jedna z jej najnowszych kreacji ani projekt, który przyniósł jej największe uznanie. Powstał wiele miesięcy wcześniej, jeszcze zanim ukończyła studia. Pamiętała, jak długo szukała odpowiedniego kroju, jak odrzucała kolejne rozwiązania, jak upierała się przy subtelności, której nie rozumiały nawet niektóre z pracujących z nią krawcowych. Chciała stworzyć coś ponadczasowego, pięknego w sposób, który nie wymagałby przesadnej dekoracyjności. Coś, co mogłoby wyglądać równie dobrze za dziesięć, dwadzieścia czy trzydzieści lat. Była z tego projektu dumna. Nadal zresztą uważała go za jeden z lepszych w swojej dawnej kolekcji.
Teraz nosiła ją Dalia. Cerese poczuła, jak coś boleśnie osiada jej w piersi. Nie potrafiła oderwać wzroku od materiału, który sama kiedyś wybierała, od drobnych detali, nad którymi spędziła długie godziny, od kreacji, która miała być częścią jakiegoś innego, dawno zapomnianego momentu. Wiedziała, że Dalia kupiła ją w atelier jej matki. Dowiedziała się o tym dopiero teraz, kiedy spojrzała na nią wystarczająco długo, by rozpoznać wszystkie szczegóły. Nie wiedziała jednak, czy Dalia rozpoznała projekt, kiedy zobaczyła go po raz pierwszy. Czy przeczytała nazwisko na metce, czy zapytała o jego pochodzenie, czy przez chwilę stała przed suknią, zastanawiając się, czy powinna ją przymierzyć. Nie wiedziała, czy wybór był przypadkowy, czy też Dalia od początku zdawała sobie sprawę, że tego dnia będzie miała na sobie coś, co stworzyła dla niej, choć nie wprost, nie z myślą o jej ślubie, nie z przewidywaniem, że kiedyś przyjdzie jej patrzeć na nią w tej kreacji z miejsca, które nie będzie już jakkolwiek należało do jej życia.
Cerese poczuła się, jakby miała zaraz zwymiotować. Przez lata projektowała ubrania dla kobiet, których nie znała, i nigdy nie przywiązywała do tego szczególnej wagi. Jej praca miała żyć własnym życiem, trafiać do obcych szaf, towarzyszyć ludziom w ważnych chwilach, których nie mogła przewidzieć. Ale tym razem było inaczej. Wydawało jej się, że wraz z suknią wrócił jakiś fragment przeszłości, który nie powinien był znaleźć się w tym miejscu. Jakby Dalia przyniosła ze sobą coś, co należało do ich dawnego świata, i nieświadomie postawiła to na samym środku nowego. Cerese zastanawiała się, czy była to pamiątka, czy tylko piękna rzecz, którą Dalia odnalazła w atelier i uznała za odpowiednią. Nie umiała rozstrzygnąć, która możliwość byłaby bardziej bolesna. Gdyby wybrała ją przypadkiem, oznaczałoby to, że ich przeszłość nie miała już dla niej takiego znaczenia, jakie Cerese wciąż jej przypisywała. Gdyby zaś zrobiła to świadomie, musiałaby zaakceptować, że Dalia pamiętała, a mimo to zdecydowała się stanąć przed ołtarzem, wychodząc za kogoś innego.
Dalia wyglądała pięknie. Cerese nie mogła temu zaprzeczyć, choć przez chwilę chciała znaleźć w jej wyglądzie coś, co pozwoliłoby jej odwrócić wzrok. Nie znalazła niczego. Suknia pasowała do niej doskonale, jakby od początku została stworzona właśnie z myślą o jej sylwetce. Dalia poruszała się w niej z lekkością, nie musiała poprawiać materiału ani uważać na każdy krok. Jej twarz była pogodna, a kiedy spojrzała na stojącego obok mężczyznę, uśmiechnęła się do niego z czułością. Cerese próbowała nie interpretować tego spojrzenia, nie szukać w nim niczego, co mogłoby ją pocieszyć albo zranić jeszcze bardziej. Nie znała go dostatecznie dobrze, by go osądzać. Wiedziała tylko, że był artystą, że Dalia poznała go jakiś czas wcześniej i że podobno potrafił dać jej spokój, którego tak długo szukała. Wyglądał na dobrego człowieka. Był spokojny, uważny, a jego zachowanie nie pozostawiało wątpliwości, że naprawdę ją kocha. Cerese nie miała powodu, by życzyć mu źle, a mimo to nie potrafiła pozbyć się obrzydliwie zazdrosnych i agresywnych myśli kłębiących się w jej głowie.
Przez chwilę pomyślała, że może powinna była zostać w domu. Że może oszczędziłaby sobie tego wszystkiego, gdyby po prostu odmówiła, wybrała rozsądek i pozwoliła Dalii przeżyć ten dzień bez jej obecności. Ale było już za późno. Siedziała w ławce, patrzyła na kobietę, którą kochała, i nie mogła cofnąć ani swojej decyzji, ani czasu, ani żadnej z rzeczy, które doprowadziły je do tego miejsca. Mogła tylko zachować spokój.
Dalia szła powoli, a jej wzrok przesuwał się po zgromadzonych gościach. Cerese nie wiedziała, czy jej szukała. Przez chwilę miała wrażenie, że ich spojrzenia się spotkały, lecz nie mogła być tego pewna. Chciała wierzyć, że Dalia ją zauważyła, że choć przez moment pomyślała o niej, kiedy przechodziła obok wszystkich tych ludzi. Być może Dalia nie czuła już niczego, co można byłoby nazwać tęsknotą lub miłością. Być może potrafiła wspominać ich wspólne życie z czułością, nie odczuwając przy tym potrzeby powrotu. Cerese nie miała prawa wymagać, aby przeszłość ważyła dla niej tyle samo, co dla niej samej.
Kiedy Dalia stanęła przed swoim narzeczonym, Cerese poczuła, że jej wyobrażenia zaczynają się rozpadać. Mężczyzna uśmiechnął się do niej i wyciągnął obie dłonie. Dalia odpowiedziała mu tym samym, a potem pozwoliła, aby ujął jej ręce. Vionnet obserwowała ten gest z niemal bolesną uwagą. Pamiętała, jak sama trzymała te dłonie, jak przesuwała kciukiem po ich wnętrzu, kiedy Dalia była zdenerwowana, jak czule całowała jej palce. Teraz musiała patrzeć, jak ktoś inny poznaje ją na nowo, i nie miała żadnego prawa, aby mu tego zabronić.
Kapłan rozpoczął przemowę, a ceremonia przebiegała wyjątkowo spokojnie. Nikt nie wbiegł do kościoła, nikt nie przerwał uroczystości, a Dalia nie odwróciła się w jej stronę z błagającym, rozpaczliwym wyrazem twarzy. Wszystko przebiegało tak, jak powinno. Słowa przysięgi wypowiadano powoli i z namaszczeniem, goście słuchali w skupieniu. Cerese również próbowała słuchać. Wychwytywała pojedyncze zdania, fragmenty obietnic, słowa o wierności, trosce i wspólnym życiu. Brzmiały pięknie, może nawet i wzruszająco, ale dla niej były niemal nie do zniesienia. Przypominały jej wszystkie rzeczy, które kiedyś sama chciała obiecać Dalii, a których nie zdążyła albo nie potrafiła powiedzieć we właściwym czasie.
Kiedy kapłan zwrócił się do Dalii z pytaniem o zgodę na zawarcie małżeństwa, Cerese poczuła, że cały świat zwęża się do jednego punktu. Nie słyszała już szmeru gości ani muzyki dobiegającej z oddali. Patrzyła wyłącznie na twarz kobiety stojącej przed ołtarzem. Dalia przez chwilę spuściła wzrok, a jej palce delikatnie poruszyły się w dłoniach narzeczonego. Cerese natychmiast dostrzegła ten drobny gest i poczuła, jak coś w niej ożywa. Być może to był strach. Być może zwyczajna trema. A może Dalia również przypomniała sobie o wszystkim, co kiedyś między nimi istniało.
Cerese nie potrafiła już odróżnić własnych pragnień od rzeczywistości. Tak bardzo chciała zobaczyć w jej twarzy wahanie, że była gotowa dopowiedzieć je sobie nawet wtedy, kiedy go tam nie było. Wystarczyłoby, żeby Dalia podniosła wzrok. Wystarczyłoby, żeby przez jedną krótką chwilę spojrzała w jej stronę, a Cerese znów uwierzyłaby, że nie wszystko zostało jeszcze stracone. Czuła się przy tym żałośnie, niemal obrzydliwie, ale nie potrafiła się powstrzymać.
Dalia podniosła głowę. Ich spojrzenia spotkały się na krótką chwilę. Cerese nie była w stanie odczytać wyrazu jej twarzy, ale przez ten jeden moment miała wrażenie, że obie stoją w miejscu, w którym nie ma ani gości, ani muzyki, ani ołtarza. Były tylko one, tak jak kiedyś, i wszystkie słowa, których nie udało im się wypowiedzieć. Cerese poczuła, że jej serce niemal boleśnie uderza o żebra. Nie odwróciła wzroku. Czekała, choć sama nie wiedziała już na co.
— Tak — odpowiedziała Dalia.
Powiedziała to wyraźnie i spokojnie. Pan młody ścisnął jej dłonie, a goście zaczęli szlochać. Cerese siedziała nieruchomo, patrząc na nich z pustym wyrazem twarzy. Przez kilka sekund nie docierało do niej, co właściwie się wydarzyło. Dopiero kiedy rozległy się oklaski, zrozumiała, że Dalia właśnie wypowiedziała przysięgę.
Nie przyjdzie. Nie odwróci się od ołtarza. Nie odnajdzie jej pośród gości. Nie podniesie sukni, aby pobiec w jej stronę, i nie poprosi, żeby zabrała ją stamtąd, zanim będzie za późno. Dalia wybrała swoje życie, a Cerese musiała wreszcie przestać wyobrażać sobie, że może jeszcze zostać jego częścią. Powinna była poczuć gniew. Być może nawet poczuła, choć nie potrafiła już oddzielić go od żalu.
Złożyła dłonie i zaczęła klaskać razem z pozostałymi. Zrobiła to spokojnie, z niewielkim opóźnieniem, starając się nie zwracać na siebie uwagi. Patrzyła, jak Dalia całuje swojego męża, jak goście podnoszą telefony i jak ktoś z pierwszego rzędu ociera łzy. Cerese również czuła wilgoć pod powiekami, lecz nie pozwoliła jej spłynąć. Miała w sobie zbyt wiele dumy, aby płakać przed ludźmi. Nikt nie chciał zresztą przyglądać się jej własnym dramatom. Chcieli zobaczyć piękny ślub, wzruszoną pannę młodą i szczęśliwego pana młodego. Cerese postanowiła więc dać im dokładnie to, czego oczekiwali.
────۶ৎ────
Przyjęcie okazało się jeszcze trudniejsze. Ludzie rozmawiali, śmiali się, wznosili toasty i opowiadali historie o młodej parze. Ktoś wspominał pierwsze spotkanie Dalii z jej przyszłym mężem, ktoś inny żartował z ich wspólnych przyzwyczajeń, a rodzina panny młodej z dumą przyjmowała gratulacje. Cerese uczestniczyła w tych rozmowach na tyle, na ile wymagała tego uprzejmość. Uśmiechała się, odpowiadała na pytania, gratulowała, kiedy należało, i starała się nie patrzeć zbyt długo w stronę stołu państwa młodych. Nie zawsze jej się to udawało. Wzrok wracał do Dalii niemal samoczynnie.
Dalia podeszła do niej późnym popołudniem, znajdując ją na skraju ogrodu, palącą papierosa. Wyglądała na zmęczoną i nieco przygaszoną. Cerese zauważyła, że Dalia przez moment szukała jej wzrokiem, zanim ruszyła w jej stronę. Ta drobna obserwacja wystarczyła, żeby serce zabiło jej mocniej, choć natychmiast skarciła się za tę reakcję. Nie powinna była szukać ukrytych wiadomości w zwykłej uprzejmości. Dalia przyszła porozmawiać z gościem, którego znała od dawna. To wszystko.
— Cerese.
— Dalia.
Przez chwilę stały naprzeciwko siebie, a Cerese miała wrażenie, że żadna z nich nie wie, jak powinna zachować się w tej sytuacji. Kiedyś potrafiły rozmawiać godzinami, rozumieć się bez słów i odnajdywać właściwe gesty nawet wtedy, kiedy jedna z nich nie potrafiła nazwać tego, co czuła. Teraz nawet zwyczajne powitanie wydawało się niezręczne.
— Wyglądasz przepięknie — powiedziała w końcu Cerese. — Nie było i nigdy nie będzie piękniejszej panny młodej.
— Dziękuję. Tak bardzo cieszę się, że przyszłaś.
Cerese uniosła wzrok. Przez moment przyglądała się jej twarzy, jakby próbowała zapamiętać ją w tym świetle, w tym stroju, w tej nowej roli, którą Dalia właśnie przyjęła. Miała ochotę powiedzieć, że nie powinna była jej zapraszać. Że nie wiedziała, co zrobić z tym zaproszeniem, że przez wiele dni zastanawiała się, czy odmowa nie byłaby dla nich obu łagodniejsza. Ale nie chciała obarczać Dalii własnymi uczuciami. Nie w dniu, który miał należeć wyłącznie do niej.
— Nie mogłabym nie przyjść — odpowiedziała w końcu.
Dalia uśmiechnęła się delikatnie, a potem na moment spuściła wzrok. Cerese zauważyła, że jej dłoń przesunęła się po materiale sukni, jakby chciała sprawdzić, czy wszystko wciąż leży na swoim miejscu. Wtedy nie wytrzymała.
— Rozpoznałam ją — powiedziała. — Suknię.
Dalia spojrzała na nią, a jej uśmiech nieco się zmienił. Nie zniknął, ale stał się bardziej niepewny.
— Domyśliłam się.
Cerese skinęła głową. Przez chwilę żadna z nich się nie odezwała. Za ich plecami trwało wesele, ludzie rozmawiali, kelnerzy przechodzili między stolikami, a gdzieś w oddali ktoś śmiał się głośno. Ich milczenie wydawało się przez to jeszcze bardziej osobliwe.
— Znalazłam ją w atelier twojej mamy — wyjaśniła Dalia. — Wśród starszych projektów. Pamiętałam ją z twojego portfolio. Zawsze bardzo mi się podobała.
— Nie wiedziałam, że ją kupiłaś.
— Nie było okazji ci powiedzieć.
Cerese uśmiechnęła się słabo. Była to odpowiedź zupełnie zwyczajna, ale poczuła, że coś w niej drgnęło. Nie było okazji. Jak wiele rzeczy mieściło się w tych trzech słowach? Ile rozmów, które mogły się odbyć, a które nigdy nie znalazły odpowiedniego momentu? Ile pytań, na które żadna z nich nie odważyła się odpowiedzieć? Cerese miała ochotę zapytać, czy Dalia wiedziała, co robi, wybierając właśnie tę suknię. Czy pomyślała o niej, czy może przez chwilę wyobraziła sobie, jak zareaguje, gdy ją zobaczy. Ale nie zrobiła tego. Nie chciała usłyszeć, że Dalia po prostu ją polubiła. Nie chciała też usłyszeć, że wybrała ją z myślą o niej, bo nie wiedziałaby, co zrobić z taką wiadomością. Nie mogłaby przecież uznać jej za obietnicę. Nie mogłaby dopisać do niej żadnego dalszego ciągu wydarzeń.
— Bardzo ci w niej do twarzy — powiedziała zamiast tego.
Dalia spojrzała na suknię, a potem znów na nią.
— Dziękuję.
Cerese chciała dodać coś jeszcze. Że pamięta, jak powstawała. Że była z niej dumna. Że kiedyś wyobrażała sobie, że Dalia mogłaby ją założyć na ich ślub. Ale wszystkie te słowa wydawały się nieodpowiednie. Zbyt osobiste, zbyt odsłaniające. W końcu tylko się uśmiechnęła, a Dalia odwzajemniła ten uśmiech z pewną wdzięcznością, której Cerese nie potrafiła znieść. Podeszła bliżej i bez słowa ujęła jej dłoń. Zrobiła to odruchowo, niemal nieśmiało. Jej palce zacisnęły się na dłoni Dalii, a ona sama przez moment patrzyła na nie, niezdolna podnieść wzroku.
— Mam nadzieję, że zostaniesz jeszcze trochę — powiedziała Dalia. — Chciałabym, żebyś została.
Cerese poczuła, że ściska ją w gardle. Nie wiedziała, co odpowiedzieć. Patrzyła na Dalię i na jej dłoń, która wciąż trzymała ją z taką czułością, jakby obie mogły na moment zapomnieć o wszystkim, co wydarzyło się wcześniej. Cerese doskonale wiedziała, że Dalia również nie potrafiła przejść przez ten dzień bez bólu. Że pod suknią, obrączką i wszystkimi pięknymi słowami kryła się tęsknota.
Vionnet nie wytrzymała, a łzy napłynęły jej do oczu.
— Dalia, proszę cię. Przecież to nie musi tak wyglądać. — Pokręciła głową, coraz mniej panując nad własnym głosem. — Możemy stąd wyjść. Teraz. W tej chwili. Nie musisz wracać do niego ani do tych wszystkich ludzi. Nie musisz już niczego udawać. Pojedziemy gdziekolwiek, naprawdę, nie obchodzi mnie dokąd. Po prostu chodź ze mną.
Dalia otworzyła usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Przez moment patrzyła na Cerese tak, jakby rzeczywiście rozważała tę możliwość. Jej wzrok powędrował ku drzwiom sali, zza których dobiegały śmiechy gości i znajoma melodia, a potem wrócił do twarzy kobiety stojącej przed nią. Cerese zobaczyła, jak coś w niej drgnęło. Jak jej palce zacisnęły się na jej dłoni, jakby chciała pociągnąć ją za sobą, zrobić ten jeden krok, który wszystko by zmienił.
— Cerese…
— Nie, posłuchaj mnie. — Ścisnęła jej dłoń, jakby bała się, że jeśli choć na moment ją puści, Dalia zniknie jej sprzed oczu. — Przecież jeszcze możemy. Jeszcze nic nie jest stracone. Wiem, że się boisz, ja też się boję. Nie musisz robić tego sama. Nie musisz spędzić reszty życia z kimś, kogo nie kochasz. Błagam cię.
Dalia patrzyła na nią w milczeniu. Miała wilgotne oczy i usta zaciśnięte tak mocno, jakby z całych sił próbowała powstrzymać słowa, które na dobre wywróciłyby jej życie do góry nogami.
— Ale co potem? — zapytała, a w jej głosie pojawił się strach, którego nie umiała już ukryć. — Co ja mam powiedzieć? Mojej rodzinie? Jego rodzinie? Wszystkim ludziom, którzy tu dzisiaj przyszli? Że nie wyszłam za mąż, bo jednak… bo jednak chcę być z tobą?
— Niech mówią, co chcą.
— Tobie łatwo tak powiedzieć.
Cerese zamilkła. Dalia odwróciła twarz, próbując powstrzymać łzy. Miała na palcu obrączkę, a jej widok zdawał się ją zawstydzać. Jakby nagle nie wiedziała, co zrobić z własną ręką, z własnym ciałem, z tym wszystkim, czego przez lata nauczyła się o sobie nie mówić. Przecież próbowała. Tak długo próbowała być taka, jakiej od niej oczekiwano. Wmawiała sobie, że to minie, że wystarczy przestać wracać myślami do Cerese, że można zbudować szczęśliwe życie, jeśli tylko wystarczająco mocno się tego chce.
— Ja się boję — powiedziała w końcu. — Boję się, że wszyscy będą mieli rację. Że to, co czuję, jest czymś, czego powinnam się wstydzić. Że nie będę umiała tak żyć. Że któregoś dnia spojrzę na ciebie i pomyślę, że zmarnowałam życie nam obu.
— Dalia…
— Wiem, że to niesprawiedliwe. Wiem. — Głos jej zadrżał. — I wiem, że nie powinnam ci tego mówić, bo nigdy nie dałaś mi powodu, żeby myśleć w ten sposób. Ale ja nie umiem przestać słyszeć tych wszystkich rzeczy. Nawet kiedy nikogo nie ma obok, nadal je słyszę.
Cerese patrzyła na nią bezradnie. Chciała powiedzieć, że nauczy ją żyć inaczej, że nie pozwoli jej zostać samej z tym strachem, że razem jakoś sobie poradzą. Ale nie mogła obiecać, że miłość wystarczy, by naprawić wszystko, czego Dalia nauczyła się w sobie nienawidzić.
— Więc naprawdę tam wrócisz? — zapytała cicho.
Dalia spojrzała na nią. Przez chwilę wyglądała, jakby miała się rozpłakać, a potem znów zerknęła w stronę sali.
— Chciałabym pójść z tobą — wyszeptała. — Boże, Cerese, tak bardzo chciałabym umieć.
Jej dłoń nadal spoczywała w dłoni Cerese. Żadna z nich nie chciała pierwsza przerwać tego dotyku. W końcu Dalia powoli ją puściła, palec po palcu, jakby nawet tak niewielkie rozstanie wymagało od niej odwagi.
— Ale nie potrafię — dodała, ledwie słyszalnie. — Przepraszam.
Przez krótką chwilę wyglądało, jakby chciała jeszcze coś powiedzieć. Jej usta lekko się rozchyliły, ale ostatecznie tylko potrząsnęła głową i pospiesznie odeszła. Cerese patrzyła za nią, dopóki nie znalazła się przy mężu. Mężczyzna objął ją w talii i pochylił się, żeby szepnąć jej coś do ucha, a Vionnet poczuła, jak jej świat rozpada się na kawałki.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz