Znał tę legendę z okolic Tenjitsu, starą jak sam świat. O czerwonym sznurku, związanym u palca osoby. Sznurku, który łączy go z jego bratnią duszą.
Historie szły różnie — jeden od zawsze widział supełek przy palcu, inny przyuważył go jedynie po skrzyżowaniu spojrzeń z przyszłym partnerem. Partnerem na życie i śmierć, spisanym w gwiazdach. Niektóre wersje legendy wspominały o fizycznym sznurku, ciągnącym mocnym napięciem, rwącym jedną część pary, aż spotka drugą. Jeszcze inne mówiły jedynie o nagłym uczuciu spokoju, jakby ostatnie części układanki weszły w swoje miejsce z cichym kliknięciem.
Kiedy pierwszy raz dotknął dłoni Mathilde, przez całe jego ciało przeszedł elektryzujący dreszcz. Podobny do tego, kiedy wsadza się we włączony już wzmacniacz kabel od gitary i głośne przestery wypalają dziury w uszach, a ze strun wybrzmiewa ledwo słyszalne brzęczenie, jakby cały instrument się naładował. Dotyk wydawał się otworzyć przed nim nowe drzwi, a zamknąć masę innych wokół. Jakby, nagle, widząc Mathilde, zrozumiał, że zbudowany został jedynie dla niej. Bycie w jej otoczeniu, doświadczenie jej bliskości, możliwość obserwowania jej uśmiechu, tego, jak pracowała jej głowa każdego dnia… Gdyby chciała, mógłby jedynie stać u jej boku bez ruchu, do końca życia, i byłby syty.
Gdy ich palce się łączyły, podczas spokojnych wieczorów na kanapie, podczas przerw między próbami, Bernard wyobrażał sobie ciągnącą się między nimi nić. U Bernika przywiązaną wielkim, grubym supłem przy środkowym palcu, a u Mathilde przy piątym, z misterną, podwójną kokardką.
Kiedy się rozstawali — ona na terenówki studenckie a później rekonesanse pracowniczy, on na trasy koncertowe — Bernik miał wrażenie, że czuje napięcie tego sznurka przeznaczenia. Im dalej byli rozrzuceni po świecie, tym odczuwał to bardziej, jakby tęsknota piętrzyła mu się tak, że znalazła fizyczny upust, zadając mu ból.
Na dłuższych trasach, tych ciągnących się przez obce odłamki, zlewające się ze sobą miasta i sceny, gdzie poranki usłane były migrenami a wieczory rozmyte alkoholem i innymi używkami, które wpadły mu w dłoń, Bernardowi zdarzało się zapominać o tym ich astralnym połączeniu, jego i Mathilde. Jej głos i sylwetka wciąż muskała jego wspomnienia, ale przez mgłę. Na pierwszym miejscu był zespół i granie, oddawanie duszy muzyce. Wtedy ta nić — cholera wie, czy metaforyczna, czy nie — związywała się w dziwny supeł. Miał w takich chwilach miał wrażenie, że jakimś cudem, tym sznurkiem był powiązany z Arturem, nie Mathilde. Że los spłatał mu figla, że osoba, która cały czas kopie go, by podnieść go jeszcze wyżej, jest jego prawdziwą drugą połówką. Ale zdawało mu się tak jedynie, gdy był sam na sam z Arturem. I to pod wpływem.
Gdzie nić Mathilde była gładka, niemalże aksamitna i w odcieniu głębokiej czerwieni, ta wiążąca go z Arturem była szorstka, poszarpana. Przypominała sznury żeglarskie, te, które dobrze znał z kutra ojca, tylko że zamiast szarego beżu miała kolor głębokiego turkusu. Jak morze w ich rodzinnych stronach, w letnich porach rozkwitania alg. Piękny, niedotykalny.
Z zespołem również czuł połączenie, przewiązany u pasa każdego z nich sznurek, trzymający ich razem. Czy tego chcieli, czy nie, zaczęli to wszystko razem, i razem mieli również dotrzeć do samego końca. Nawet gdyby mieli być tymi sznurami przywiązani do stosów, które ludzie chcą pod nimi podpalać.
Ostatecznie, sznur Bernarda został oderwany. Może lepszym opisem byłoby odcięty. Z każdej strony, chirurgicznie sterylnym ruchem, zepchnięty na klif, pozostawiony samu sobie.
Teraz, przyglądając się swoim dłoniom — jeśli nachylił je wystarczająco pod światło — mógł dojrzeć cienką linię, niczym bliznę, ciągnącą się przy środkowym palcu. Jakby ta nić przeznaczenia, połączenia dusz z Mathilde, jakby jej brutalne wyrwanie zostawiło na jego ciele fizyczny ślad. Inne nici, sznury, łańcuchy, były jedynie dziurami w jego duszy. Ale Mathilde… Coś mu się wydawało, że do końca życia ta rana nie przestanie się goić. Może i dobrze. Może i to właśnie mu się należało.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz