TW: gore
Miecz dzielnie wskazywał im drogę. Niestety uparcie nie zdradzał, ile przeprawy przez dzikie ostępy im jeszcze zostało.
Już dawno stracili rachubę, ile osad, miasteczek, lasów i łąk zdążyli pokonać. Ile miejsc zostawili za swoimi plecami.
Nigdzie nie zatrzymywali się na długo — napędzało ich pragnienie dotarcia do celu podróży tak szybko, jak to tylko możliwe. Wszystkie mijane wioski wydawały im się niemal identyczne, z czasem zlewając się we wspomnieniach w jedno. Wszędzie te same mury, wieże obronne, domy i mieszkańcy o beznamiętnych twarzach.
Nocami odpoczywali (choć „odpoczynek” to w ich przypadku zdecydowanie zbyt wiele powiedziane) pod gołym niebem, a za dnia starali się pokonywać jak najdłuższy dystans dzielący ich od Lasu Wróżek. Nie oglądali się za siebie.
A wkrótce krajobraz zaczął się zmieniać. Leśne tereny ustępowały miejsca rozległym polom, poprzecinanym większymi miastami. Wyglądało na to, że zbliżali się do stolicy.
Vaeril nigdy wcześniej tam nie był. Choć niegdyś miał dołączyć do rodziny królewskiej, a następnie zamieszkać z nią na zamku, nie zdążył nawet odwiedzić tych okolic. Nikolai zaś, dobrze znający pobliskie miasta, niczym niezawodna mapa stwierdził, że ominą stolicę o dobre kilka mil. A przynajmniej miał nadzieję, że tak właśnie będzie.
— Walka o władzę to nie żarty — mruczał pod nosem. — Odkąd zabrakło króla, stolica pogrążona jest w chaosie.
— Wciąż nie wyłoniono zwycięzcy?
Nikolai pokręcił głową.
— Nikt nie ma zamiaru łatwo odpuścić. Przecież będą walczyć do ostatniej kropli krwi, aż na polu walki pozostanie tylko jeden.
Nie mylił się. Wkrótce ich oczom ukazał się makabryczny widok. Przed nimi rozpościerało się najprawdziwsze pole walki.
Setki ciał porozrzucanych na kwietnej łące gniło w słońcu. Wrony i kruki żerowały na zwłokach, walcząc o lepsze kąski. Przeganiały je wygłodniałe psy. Niektóre z nich trzymały w pyskach szczątki ofiar i powarkiwały na dwójkę mężczyzn wędrujących wzdłuż pola. Rzucały im pełne szaleństwa spojrzenia.
Charakterystyczny zapach rozkładu unosił się w powietrzu i był wyczuwalny już z daleka. Vaeril poczuł w ustach słodkawy posmak. Robiło mu się od niego niedobrze, z trudem przełykał ślinę. Kręciło mu się w głowie.
Nie tylko z powodu otaczającej go masakry. Widok zniszczeń przywodził mu na myśl dzień, w którym stracił całą rodzinę. Wszystko wyglądało niemal identycznie. Ten sam obraz powykręcanych ciał pozbawionych kończyn, twarzy zastygłych w wyrazie ostatecznego przerażenia… Porozrzucane wokół szczątki przywoływały wspomnienia ślubnej nocy. Każda z tych okrutnych migawek sprawiała, że Vaeril na nowo wracał myślami do tamtego koszmaru.
Drżały mu ręce zaciśnięte na lejcach. Starał się nie przyglądać zbyt długo leżącym wokół ciałom, lecz nie potrafił odwrócić wzroku. Co gorsza, gdziekolwiek spojrzał, miał wrażenie, że rozpoznaje znajome twarze. W martwych dostrzegał matkę, ojca, żonę… Nie potrafił się od nich uwolnić.
Niemal słyszał ich głosy. Ciepły śmiech matki, surowy krzyk ojca, świergot zaproszonych na ślub gości. Wokół piętrzących się ciał koszmar stał się na nowo żywy. Rany nie zdążyły się zagoić, a ponownie zaszły krwią, topiąc go pod swoją lepkością, pozbawiając tchu.
Wokół zapanowała ciemność. Dusząca, ściskająca w gardło. Nie było już niczego. Nie było już nikogo. Był jedynie tak dobrze znany mu zapach krwi i śmierci. Tylko rozbrzmiewający echem w głowie krzyk rozrywanych na strzępy bliskich.
— Myślisz, że wciąż mają przy sobie jakieś cenne rzeczy?
Na nagły dźwięk słów Nikolaia mrok rozpłynął się. Vaeril znów znalazł się wśród gnijących ciał.
Oddychał ciężko, gotów w każdej chwili zwymiotować. Blady, drżący i widocznie przerażony, odwrócił się w stronę swojego towarzysza, rzucając mu surowe spojrzenie.
— Tylko żartowałem! — Czarodziej niemal od razu spostrzegł, że jego propozycja prawdopodobnie nie była na miejscu. — Nigdy wcześniej nie widziałeś pola walki?
Wystarczyło kolejne srogie zerknięcie, żeby Nikolai ponownie ugryzł się w język.
— No tak, przepraszam.
Widocznie przypomniał sobie opowieści swojego towarzysza. Vaeril oszczędził mu wielu szczegółów, ale nie ominął najważniejszego faktu: w dniu jego ślubu przyzwane przez Dereka bestie wypełzły wprost z piekieł, a następnie urządziły sobie okrutną ucztę na ciałach jego bliskich. Ta świadomość wystarczyła, by Nikolai wreszcie zrozumiał, dlaczego młody szlachcic był blady ze strachu. Wszystko wokół musiało dokładnie przypominać mu wydarzenia tamtej nocy.
Nie chcąc rozdrapywać ran, postanowił szybko zmienić temat. Podszedł do jednego z ciał i przyjrzał się dokładniej odzieniu zmarłego mężczyzny.
— Widziałem już te emblematy. To Kwitnąca Jabłoń — stwierdził po krótkiej chwili namysłu. — Widocznie poległo tutaj wojsko szlachcica Brunona. To herb jego rodziny.
— A tam sam szlachcic Bruno?
Vaeril wciąż siedział na Rzepce, teraz jednak wskazywał dłonią na coś, co znajdowało się tuż przed nim. Nikolai powędrował wzrokiem w tamtym kierunku.
Na naprędce ociosanym drewnianym słupie zawieszono ciało. A właściwie to, co z niego pozostało — porwane szczątki zwisały bezwładnie, poruszane podmuchami wiatru. Tuż pod nimi, na zakrwawionej fladze Kwitnącej Jabłoni, przysiadła wrona. Zajęła się żerem.
Kości szlachcica Brunona bieliły się na słońcu, a zbroja wraz z przygniłym mięsem opadła na ziemię. Tors i podbrzusze mężczyzny rozcięto, a z powstałej dziury niczym kaskada wypływały jego wnętrzności. Same jelita okręcono wokół drewnianego słupa, jakby to nimi ciało zostało przywiązane.
Cała scena sprawiała wrażenie makabrycznej demonstracji, jakby ktoś chciał, by każdy przechodzień zobaczył, jaki los spotkał szlachcica. Jednym słowem — widok absolutnie potworny.
— Kto mógł zrobić coś takiego? — Vaeril odwrócił wzrok. Zagryzł zęby z niewytłumaczalnego żalu. Z narastającego w jego ciele poczucia niesprawiedliwości.
— W gospodzie mówili, że to Biały Paw ostatnio pogromił wojsko Brunona — przypomniał Nikolai, okrążając słup, żeby obejrzeć go z każdej strony.
— Ale po walce odesłał go do domu.
Vaerilowi trudno było uwierzyć, że ktokolwiek szlachetnie urodzony mógłby dopuścić się tak okrutnego potraktowania zwłok drugiego szlachcica. Czym innym było odebranie komuś życia w walce, a czym innym bezczeszczenie jego ciała. Do czegoś takiego mogła posunąć się jedynie istota pozbawiona skrupułów i człowieczeństwa. Nie ktoś, kto stara się wywalczyć pozycję króla.
Coś mu nie pasowało w całym otaczającym go obrazie. Wprawdzie zdawał sobie sprawę, że walka o władzę potrafi być okrutna i wydobywać z człowieka najgorsze instynkty, to wciąż jednak nie wierzył, by którykolwiek z szanownych pretendentów mógł dopuścić się czegoś takiego.
Mimo niechęci, marszcząc nos, zbliżył się do zwłok. Już na pierwszy rzut oka dostrzegł podobieństwo między ich stanem a tym, w jakim pozostawiono ciała jego bliskich w weselnej kaplicy. Brakujące części ciała, powyrywane kończyny, bezlitosne bestialstwo — wszystko to prowadziło go do jednego wniosku:
— To nie człowiek ich zabił.
Słowa te wypowiedział bez cienia wątpliwości. Nie było mowy o pomyłce. Był świadkiem identycznej masakry.
Nie pojmował tylko jednego — dlaczego całe wojsko padło ofiarą bestii? Czy tutaj również odprawiono jakiś koszmarny rytuał?
Nikolai nie potrafił mu odpowiedzieć na to pytanie. Ze zmarszczonymi brwiami omiótł wzrokiem najbliższą okolicę. Prawdziwe dzieło zniszczenia.
Serce Vaerila biło jak oszalałe. Przytłaczająca atmosfera tego miejsca zdawała się odbierać mu dech. Miał wrażenie, że głowa zaraz mu pęknie od natłoku przygnębiających myśli i wspomnień. Zrobiło mu się słabo. Zacisnął dłonie na lejcach i ruszył galopem przez pola.
Rzepka przeskakiwała przez truchła, przestraszone kruki wzbijały się do lotu. Jej kopyta miażdżyły porozrzucane wokół czaszki.
Vaeril pragnął się uwolnić.
Uciec od śmierci. Teraz. Jak najdalej.
Szaleńczy galop zakończył u podnóża wzgórza. Zsiadł z konia, wyczerpany, i nerwowo rozejrzał się na boki.
Nie było ratunku.
Wszędzie, dokąd sięgał wzrok, rozciągały się pola bitew.
A trup słał się po nich gęsto.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz