Ich łazienka, to całkowicie bezpieczne miejsce na ziemi, tonęła w półmroku, łagodnym pluskaniu wody, czułych słowach Bashara i miłych westchnieniach Dantego, gdy delikatne, lekarskie dłonie gładziły jego ogon, doskonale już pamiętając, gdzie wystarczyło dotknąć ledwie opuszkami, by syren odpłynął w objęcia błogiej pieszczoty, by zadrżał lekko i wtulił się mocniej w ukochanego. To nowe doświadczenie rozbrajało go zupełnie, uświadomiło mu, jak bardzo tęsknił przez całe życie do tego, by ktoś go tak ukochał, z najwyższą uwagą i wrażliwością. Jak bardzo tęsknił do Bashara, nawet gdy nie wiedział jeszcze, kim on jest.
Dante trzymał głowę wspartą na smukłym ramieniu, przyglądając się palcom Bashara łagodnie burzącym gładką taflę wody, przesuwającym się po jego jasnym brzuchu niespiesznymi ruchami. Niosły odprężenie, ciepło, kojącą przyjemność, przez którą Dante nie potrafił się powstrzymać i mruczał cicho. Bashar przesunął się ze swoimi karesami w bok, objął rekini ogon, a syren powędrował wzrokiem za jego dotykiem, na jaśniejące czystym, urokliwym różem skrawki płetw. Uśmiechnął się lekko, uwielbiając tę barwę, obcą mu do niedawna.
— Nie miałem pojęcia, że mój ogon może tak wyglądać — powiedział cicho, rumieniąc się na myśl, jak głupio musiało to zabrzmieć, a równocześnie jak wiele znaczyło.
— Nie? — Poczuł pytające spojrzenie Bashara na sobie.
Palce z nowym zainteresowaniem przejechały po krańcu płetwy, puszczając dreszcz w dół ogona, który poruszył się mocniej pod wodą. Dante uniósł się nieznacznie, zwrócił twarzą do Bashara, wodząc wzrokiem po jego szlachetnych rysach, stanowiących ramy syreniego przeznaczenia. Wiedział, po prostu wiedział, że czekał on na tego jednego wyjątkowego mężczyznę, że te wszystkie wieczory spędzone samotnie w wannie, choć przykre, były potrzebne, by trafił on na tego, kto tę przykrość wyleczy. Gorąc rozlał się po jego policzkach i nosie, bo wyznanie było ważne, intymne, bo nikt wcześniej nie dotykał go właściwie i syren pękał pod ciężarem własnej miłości, gdy patrzył na Bashara, nierozerwalnie splątanego z jego ciałem.
— Syreny przesiadują raczej w zimnej wodzie. — Powiódł opuszkami po szczupłych barkach, obojczykach, miejscu nad sercem, ruchem delikatnym jak jego słowa. — A ja… z nikim nie spędzałem czasu w ten sposób, żeby potrzebna była ciepła…
Cień zaskoczenia odmalował się w rubinie, Dante poczuł pod palcami, jak serce przyspieszyło. Przesunął płetwą po nagiej łydce, sycąc się bliskością Bashara, lgnąc do niego, choć żadna przestrzeń ich nie dzieliła.
— I nikt nie dotykał mojego ogona — wyszeptał ciepło tuż przy jego wargach.
Były osoby, które próbowały wymusić na nim przemianę, ciekawe jego ciała i syreniego odczuwania. Osoby, które w oczach miały płytkie pożądanie, takie samo jak jego. I tak, jak pozwalał z siebie uczynić zabawę jednej nocy, pozwalał na każdy możliwy dotyk, tak na te prośby wzdrygał się, uciekał od tematu albo całkowicie odsuwał. Jego ogon był wrażliwy, delikatny, łatwy do skrzywdzenia, a przecież już dostatecznie krzywdził swoje serce, zmieniając partnerów co noc i mówiąc sobie, że nie potrzebuje miłości. Syrenia forma stanowiła granicę intymnej strefy, do której Dante nie wpuszczał nikogo, granicę za którą mógł w pełni się obnażyć i być bezbronnym.
Coś, czego strzegł tak długo, w mniej niż mgnienie ofiarował Basharowi, wiedząc, że przy nim będzie bezpieczny, że ta wrażliwość zostanie przyjęta z troską i szczerym uczuciem.
Lekarz pogładził jego policzek, milcząc chwilę, badając ciepło jego skóry.
— Mi pozwoliłeś — powiedział,
— Z tobą jest inaczej — szepnął Dante i złączył ich usta, czyniąc pieszczotę długą i powolną, odzwierciedlającą kochliwy dotyk, którym Bashar obdarzał jego ogon, bardziej wyczulony na karesy niż syren przypuszczał. Dłoń lekarza powędrowała na kark, wplotła się w wilgotne loki, trzymając go tak cudownie blisko. — Z tobą chcę odkrywać to, czego sam o sobie nie wiem — wyznał cicho, odsuwając się na tyle, by spojrzeć w czułe, kochające go oczy. — Chcę, żebyś poznał wszystko.
Mimo tych słów Dante odruchowo zostawił miejsce na odtrącenie go, tak jak zostawiał je dla innych, kłamiąc i oszukując, przekonany, że nie zasługuje na nic więcej. Jego wzrok, skrzący się czystym uczuciem, zapewniał, że nic nie szkodzi, jeśli będzie go za dużo. Jeśli ten ocean, który w sobie trzymał, okaże się zbyt głęboki i gwałtowny. Życie nauczyło go przepraszać za to, że kochał i pragnął być kochany, lecz uśmiech Bashara był tak łagodny, jego spojrzenie cierpliwe. Smukłe dłonie miłym, a zarazem tak pewnym gestem ujęły syrenią twarz, przeganiając zwątpienie.
— Będę kochał w tobie wszystko — odpowiedział miękko, całując go w czoło, jakby całował samo źródło bólu przeszłości. Dante uśmiechnął się błogo, przymknął oczy, pozwalając łzom zadrżeć na długich rzęsach.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz