Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

17 listopada 2026

Od Vaerila — Zakład [AU]

— Vaeril ma rację. — Nieoczekiwanie Nikolai zgodził się ze swoim przedmówcą. Podszedł do szlachcica i zerknął z ukosa w stronę przybysza. — Potrzebujemy wyjaśnień. Elias, kiedy zdecydowałeś się zostać mnichem?
Wyglądało na to, że czarodziej czerpie nieopisaną przyjemność z dolewania oliwy do ognia. I to dosłownie, bo ledwo skończył mówić, a lśniącą kula przeleciała tuż obok niego. Odskoczył od niej w ostatniej chwili.
— Ha! Znowu nie trafiłeś! — zakpił, widocznie dumny ze swoich prowokacji. Następnie odwrócił się twarzą do Vaerila i powiedział z uśmiechem: — Idę o zakład, że nie uda mu się wycelować ani razu.
— Nie chcę być częścią waszych dziecinnych przepychanek — wycedził przez zęby szlachcic. — Mamy już wystarczająco problemów. Nie możesz go po prostu przeprosić?
— Nie.
Vaeril zrozumiał, że nie uleczy przypadku beznadziejnego. Wolał pozostać biernym obserwatorem tej sprzeczki — szczególnie, że Nikolai celowo zdążył już go wplątać w ten konflikt wcześniej.
Każda kolejna walka niosła ze sobą niepotrzebne ryzyko. Wydłużała ich podróż, pozostawiała z ranami, które ledwo zdążyły się zagoić, a już na ich miejscu pojawiały się nowe skaleczenia i siniaki. Żyli w nieustającym zagrożeniu, więc ostatnie, czego teraz potrzebowali, to bójka z innym człowiekiem. Wprawdzie nieraz już na swojej drodze natknęli się na rozbójników i złodziei, lecz z nimi łatwo było się rozprawić. Sprawa Eliasa zdawała się jednak inna — przybył tutaj dla zemsty. I wyglądało na to, że nie ma zamiaru odpuszczać, dopóki nie odbierze swojej zapłaty. I w odróżnieniu do innych przeciwników nie ucieknie w popłochu, gdy tylko Nikolai zaprezentuje swoje magiczne sztuczki.
Czarodziej versus czarodziej. Ten pojedynek z założenia mógł przynieść jedynie opłakane skutki. Kolejna zgryźliwa uwaga mogła zakończyć się spaleniem całego lasu. Vaeril przeczuwał, że w tej sytuacji najlepiej będzie, jeśli zachowa bezpieczny dystans. Nie chciał stać się kolejną przypadkową ofiarą prowokującej postawy Nikolaia.
Cofnął się więc o krok, kiedy w tej samej chwili poczuł bolesne ukłucie. To cholerne przekleństwo znów upomniało się o niego. Nadeszła noc, więc i potwory opuściły swoje leża.
Vaeril ścisnął dłoń na materiale koszuli. Rozejrzał się nerwowo. Musiały być blisko, lecz jeszcze ich nie widział. Wtem Rzepka nerwowo prychnęła. Zastrzygła uszami, a jej wzrok pozostawał wbity w milczącą ciemność za plecami łysego mężczyzny.
— Eliasie, uważaj, za tobą! — wykrzyknął szlachcic w kierunku przybysza.
Wydawało się, że ten chce coś powiedzieć. Już nawet zdążył otworzyć usta, ale nim zdążył wydobyć z nich jakikolwiek dźwięk, zza jego pleców dobiegł przeraźliwy warkot. Dopiero wtedy czarodziej zrozumiał, że ostrzeżenie było prawdziwe. Zrobił unik w niemal ostatniej chwili. W miejscu, w którym przed chwilą stał, pojawiła się bestia. Ta przypominała ogromnego ptaka. Jego skrzydła płożyły się po ziemi, a dziób wypełniał szereg przypominających igły kłów. Monstrum przekrzywiło łeb, jednym lśniącym czerwonym okiem wpatrując się w zgromadzonych na polanie mężczyzn.
— One boją się… — Vaeril w pośpiechu starał się udzielić Eliasowi rad. Skoro był czarodziejem, to pewnie tak samo jak Nikolai, potrafi użyć odpowiedniego zaklęcia.
— Światła.
Elias jednak nie potrzebował pomocy. Ku zaskoczeniu szlachcica, sam dokończył jego zdanie i nim ptak zdążył zaszarżować kolejny raz, polanę rozświetliła łuna jasnego błysku. Nad ich głowami pojawiła się złocista kopuła. Bestia próbowała przedrzeć się do środka, ale wystarczyło, że ledwie dotknęła lśniącą poświatę, jej skóra zaczynała płonąć żywym ogniem. Wyglądało więc na to, że żadne z monstrum nie było w stanie przedrzeć się do środka.
Vaeril zadarł głowę, nie mogąc oderwać wzroku od unoszącego się nad nim światła. Wpatrywał się w niego niczym głupia ćma poszukująca utraconego blasku. Czuł, że otaczająca go tarcza w jakiś nieznany mu sposób koi nerwy i daje poczucie bezpieczeństwa. Przypominała czule rozgrzewający uścisk bliskiej osoby.
— Masz znak ofiary?
Nagle pytanie zaskoczyło szlachcica. Jakby wyrwany z chwilowego transu, otrząsnął się i zerknął na Eliasa.
— Wiesz, czym on jest? — Vaeril nie krył swojego zaskoczenia. Do tej pory, oprócz tajemniczego rycerza, nie spotkał nikogo, kto wcześniej natknąłby się z podobną klątwę. Nawet sam Nikolai, uważający się za najlepszego czarodzieja po tej stronie świata, niewiele był mu w stanie pomóc.
— Otrzymują je poświęceni nieszczęśliwcy podczas rytuału ofiarowania ich ciał Ręce Boga — odparł Elias bez chwili zawahania. — Czytałem o tym kiedyś.
Serce Vaerila zabiło szybciej. Na jego drodze pojawiła się kolejna osoba, która być może była w stanie udzielić mu przydatnych rad i uchylić rąbka tajemnicy.
— Czy czytałeś też może, jak się go pozbyć?
Elias przez chwilę milczał.
— Obawiam się, że to niemożliwe — odpowiedział, a na dźwięk jego słów Vaeril czuł, że jego nadzieja ponownie została zmieszana z błotem. — Wprawdzie, możesz szukać miejsca, gdzie jej działanie będzie ograniczone lub…
— Zmierzamy do Lasu Wróżek — wypalił Vaeril, jakby czuł, że ta informacja jest teraz istotna.
— Ej, nie mów mu tego! — Do rozmowy wtrącił się Nikolai. Szturchnął Vaerila łokciem w ramię, aby ten przestał dzielić się z Eliasem celem ich podróży.
— Ma to sens — zgodził się drugi czarodziej, kiwając powoli głową. Całkowicie zignorował wcześniejszą uwagę. — Rozumiem też, dlaczego dołączyłeś do Nikolaia. To naturalna decyzja w twoim położeniu. Przykro mi tylko, że trafiłeś jednak na tak… wątpliwej jakości maga.
Kąśliwa uwaga wywołała widoczne oburzenie u młodzieńca o fioletowych włosach. Wykrzywił on twarz w grymasie niezadowolenia i przewrócił oczami.
— Trafił na najlepszego maga, na jakiego mógł! — bronił się.
— To dlaczego nie rzuciłeś zaklęcia ochronnego na noc?
— Istnieje zaklęcie ochronne? — Vaeril najpierw spojrzał na Nikolaia, a później na drugiego czarodzieja.
— Tak, choć działa jedynie tymczasowo — wyjaśnił spokojnie Elias. — Sprawia, że działanie znaku ofiary jest ograniczone. Oczywiście, nie jest to perfekcyjne rozwiązanie. Jeśli bestia zachce, to zaatakuje. Ale przestanie wyczuwać twoją obecność z daleka.
— Wiedziałeś o takim zaklęciu? — Szlachcic zwrócił się bezpośrednio do swojego towarzysza podróży.
Na twarzy Nikolaia pojawiło się widoczne zakłopotanie. Zagryzł zęby i odwrócił wzrok.
— Nie znam przecież każdego zaklęcia na świecie! — wymamrotał nerwowo. — A zresztą, nie jestem specjalistą od klątw!
— Specjalizujesz się w głupocie i marnowaniu potencjału? — zakpił Elias.
— Nie, nie ośmieliłbym się zająć twojej domeny.
Od słowa do słowa czarodzieje znów zaczęli się pomiędzy sobą sprzeczać. Wykrzykiwali obelgi, przepychali się, wypominali wszystkie dawne krzywdy. Vaeril słuchał tego ze zmęczeniem w oczach. Miał nadzieję, że dowie się czegoś przydatnego, ale każda próba konwersacji kończyła się coraz to agresywniejszą kłótnią pomiędzy magami.
Po dłużej chwili,, kiedy miał wrażenie, że zaraz dojdzie do rękoczynów, postanowił przerwać awanturę.
— Eliasie, czy mógłbyś zdradzić, jak rzucić to zaklęcie ochronne? — wtrącił się w środku kłótni. Za wszelką cenę musiał się tego dowiedzieć.
Czarodziej przestał mówić i spojrzał z widocznym urazem w stronę Nikolaia. Niechęć pomiędzy nimi była wyczuwalna w powietrzu.
— W porządku — zgodził się. — Ale pod jednym warunkiem. Zabierzecie mnie ze sobą do Lasu Wróżek.
— Zapomnij! — Nikolai zerwał się na równe nogi. — Nie ma takiej mowy. Vaeril, powiedz koledze, że wcale nie jest nam potrzebny!
— Mówiłeś wcześniej, że kiedy spotkasz się ze swoim przyjacielem, brakuje wam czasu na rozmowę — przypomniał szlachcic z chytrym uśmiechem na ustach. — Teraz będziecie mieć go pod dostatkiem. Elias wyruszy z nami.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz