Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

16 listopada 2026

Od Theo – Mysz

— Jak będzie do napisania list oficjalny, to umrę!
Te same dwie dziewczyny siedziały na tej samej ławeczce na szkolnym korytarzu. Brunetka westchnęła ciężko, oderwała wzrok od notatek w telefonie.
— Laska, ty planujesz cokolwiek zdać? — zapytała jej koleżanka.
— Rozszerzenia, bo na nich wystarczy, że się podpiszę.
Tym razem to druga z dziewczyn westchnęła. Oparła się plecami o ścianę, rzuciła pobieżnym wzrokiem po zebranych maturzystach.
— Patrz, znowu przyszedł! — Klepnęła towarzyszkę w ramię.
Oddalony trochę od reszty o tę samą odległość, podpierający plecami ścianę w tym samym miejscu stał blondwłosy czternastolatek. Pojawił się na maturze z novendyjskiego, potem z matmy, a dzisiaj czekał na maturę z equilango. Wszyscy już zdążyli zarejestrować jego obecność, każdy znał go z widzenia, a ktoś nawet usłyszał, jak jedna z nauczycielek zwraca się do niego po imieniu, więc totalnie go kojarzyła. Nie wiedzieli jednak o nim nic więcej. Skąd się wziął? Czy chodził do jakiejkolwiek szkoły? To znaczy, musiał być do jakiejś zapisanej, nawet jeśli miał nauczanie domowe. Dlaczego w ogóle w tak młodym wieku pisał maturę? Między uczniami powstawały różne teorie, najpopularniejsze kręcące się wokół motywu bogatej rodziny, a jedna to nawet sugerowała, że tak naprawdę chłopiec był starszy, tylko należał do rasy, która wolniej dorastała. A może był fae? Niektóre technicznie wyglądały jak dzieci, a tak naprawdę były dorosłe. Część maturzystów próbowała również obstawić, na jakie rozszerzenia tajemniczy „uczeń ze znakiem zapytania” pójdzie... chociaż tego można było się domyślić.
Brunetka zmrużyła oczy, czytając tytuł trzymanej w rękach chłopca książki.
— Meganisoptera i inne „niemożliwe” gatunki paleobiologiczne? — Uniosła jedną brew. — Co to niby znaczy?
— A bo ja wiem. — Koleżanka wzruszyła ramionami.
— Przecież ty jesteś na biol-chemie.
— Nigdy nie słyszałam o żadnych myzoginopterach!
— „Myzogino”, ty mądra jesteś?
— Może to jakiś gad. Brzmi jak „raptor” trochę.
To był owad. A dokładniej cały ich rząd, dawno wymarły. Przypominały współczesne ważki, tylko większe. Największymi przedstawicielami były rodzaje Meganeura i Meganeuropsis, u których rozpiętość skrzydeł osiągała średnio 75 centymetrów. Przez wiele lat naukowcy kłócili się, że niemożliwe było istnienie tak wielkich owadów, ponieważ budowa ich układu oddechowego nie pozwalała na pobranie i rozprowadzenie wystarczającej ilości tlenu. Musiałaby tutaj pomóc odpowiednia magia lub jej dzika odmiana, żeby coś takiego było możliwe, ale nie wykryto jej śladów w żadnych skamieniałościach tego rzędu. Dopiero po latach, dzięki nowoczesnym metodom datowania geologicznego i technikom odtwarzania dawnego środowiska stwierdzono, że kiedyś, te miliony lat temu, w składzie powietrza był większy udział tlenu niż obecnie, co pozwoliło Meganisoptera, a także wielu innym organizmom, przykładowo osiągającym dwa metry długości wielkorakom, na osiągnięcie takich rozmiarów.
Tak, ta książka lepiej wpisywała się w gust Theo niż Ekologia stosowana lasów borealnych. O wiele przyjemniej mu się ją czytało, a był dopiero na pięćdziesiątej drugiej stronie.
Mimo to nie potrafił pozbyć się uczucia, że znajdował się w centrum uwagi niektórych grup znajomych.
Nie dziwił się, że wzbudził zainteresowanie. Tak młody, a już pisał maturę. Widział w Internecie posty na jego temat, pojawiło się nawet parę zdjęć. Na razie nie mówił o tym ojcu. Wiedział, że gdy tylko ten się dowie, zrobi wszystko, by zostały usunięte i choć Theo nie lubił, gdy uwaga wszystkich wokół skupiała się na nim, pomyślał, że może mu się to przyda. Kto wie, może jakaś uczelnia się nim zainteresuje i dzięki tym postom zostanie przyjęty na studia? Nie chciał po zdaniu matury siedzieć kolejne lata, czekając, aż osiągnie pełnoletność. To była strata czasu. Musiał pójść szybko na studia. Szybko je skończyć. Szybko zdobyć pracę.
Szybko znaleźć sposób na swoją przypadłość.
— Myślisz, że będzie na biologii?
— Na pewno! — odparła brunetka. — Takie kujony zawsze na biologię idą. No, poza tobą. Ty nie jesteś kujonem.
— Oczywiście, że nie, ja szanuję swój wolny czas.
Theo nie przyszedł na maturę z biologii. Zjawił się dopiero na chemię, znów z książką, dalej wałkując gatunki paleobiologiczne. Stał oparty o tę samą ścianę, dłonie, tak jak w każdy inny dzień, schowane były pod rękawiczkami. Ten element już zaczął intrygować innych, pojawiły się nowe teorie: najpopularniejsza obejmowała chorobę skórną, najdziwniejsza – śmiercionośny dotyk. Ta druga była odrzucana przez wszystkich, ponieważ co jak co, ale trzeba szanować siebie i innych. Zwłaszcza jak mowa o tak niewinnie wyglądającym chłopcu, do tego małym geniuszu.
Gdyby tylko wiedzieli...
— Hej, nie było cię wczoraj?
Głos był na tyle głośny, że mimowolnie podniósł głowę znad książki. Zamarł, widząc przed sobą jakąś wysoką dziewczynę w garniturze. Popatrzył na nią wielkimi oczami, przypominając w tym momencie małego, szarego chomika. Chciał się oddalić od niej, ale tylko mocniej docisnął plecami ścianę. Miał jeszcze do wykorzystania prawą stronę, więc dałby radę przemknąć bez dotykania kogokolwiek. Nie musiało od razu dojść do najgorszego. Nic nikomu się nie stanie...
— Słucham? — zapytał słabym głosem, jak gdyby odezwał się po raz pierwszy od lat.
— Ach, sorka, jeśli ci przeszkadzam — zupełnie nieznajoma mu maturzystka wykonała krok w tył, dając mu więcej przestrzeni. — Po prostu od kilku dni pojawiasz się na maturach poza właśnie wczoraj i ze znajomymi martwiliśmy się, że coś się stało. — Uśmiechnęła się lekko.
Ruchem głowy wskazała grupkę licealistów, którzy mu pomachali.
Theo zamknął książkę, przytulił ją to torsu. Przygryzł dolną wargę, spuścił na moment głowę. Robił wrażenie myszy, która została zapędzona przez kota aż pod ścianę.
Na szczęście w rzeczywistości nikt go nigdzie nie zapędził.
— Wczoraj... — na moment się zaciął — była biologia... tak?
— Tak. — Przytaknęła. — Byliśmy pewni, że się zjawisz, ponieważ zawsze czytasz biologiczne książki.
Słysząc to, chłopak zerknął na okładkę przedstawiającą ryciny ważkopodobnych owadów.
— Jestem... — zaczął.
Prowadzenie konwersacji było dla niego takie trudne. Co, jeśli powie coś złego? Co, jeśli inni źle zinterpretują jego słowa? Albo go nie zrozumieją? Różniło ich tak wiele, mimo że stali teraz w jednym korytarzu, podobnie ubrani, czekając na rozpoczęcie tej samej matury. Oni byli planetami krążącymi wokół jednego słońca, a on małą kometą, która zjawiła się tu tylko przelotem i niedługo wybije się z przyciągania gwiazdy, żeby polecieć dalej, bezpowrotnie.
Dziewczyna jednak cierpliwie czekała, aż Theo zbierze się nad odwagę i powie:
— Jestem... laureatem...
— Laureatem? — Otworzyła szeroko oczy. — O, to nic dziwnego! Gratki! Serio musisz dużo wiedzieć o biologii, skoro matura to dla ciebie za mało!
Theo nie potrafił nic więcej powiedzieć. Pokiwał jedynie głową, poprawiając chwyt na okładce.
Licealistka dłużej go nie zaczepiała. Życzyła mu szybkie powodzenia na chemii, a następnie wróciła do swojej grupy. Wymienili ze sobą parę zdań, chyba na jego temat, ale nie zarejestrował żadnego słowa, skupiony na własnych myślach, zbyt rozproszonych po całym umyśle, by zebrać je w jedną całość. Wiedział tyle, że kompletnie nie był gotowy na rozmowę.
Ale będzie ją pamiętał jeszcze przez długi czas.
Aż do końca.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz