Do Nikogo
Trench jest najpiękniejszym miejscem, jaki w życiu widziałom. Jakim szczęściem jest budzić się i słyszeć śpiew ptaków w oddali i oglądać wschód Słońca, którego nie było widać w Demie. Czy los jednak uśmiechnął się do mnie i zostanę tutaj? Nie widzę już sępów Nico, nie przejmuje on kontroli nad moim ciałem, moje gardło jest czyste. Czuję wolność.
Moja codzienna rutyna różni się od dotychczasowych dni w mieście. Pomagam Hiacyntowi przygotowywać jedzenie dla reszty Banditos, oporządzaniem zwierząt zajmuje się on, bo sam ich widok przyprawia mnie o utratę przytomności. Ja przynoszę wodę z pobliskiego strumienia i drewno na opał. Czasem zbieram szczaw i pokrzywy na zupę dla najsłabszych. Widzę, że ludzie dziwnie się na mnie patrzą i coś szepczą. Boję się, że to przez to opętanie. Myślą, że jestem szpiegiem, że ich wszytskich wydam, że jestem jak Oni. Nie czuję się mile widziane, ale każde zawahanie mija, gdy Yuliya zaprasza mnie do dołączenia do nich. Może robi to na siłę, próbuje utrzymać wspólnotę w ryzach. Nie myślę o tym. Przynajmniej staram się.
Tłumaczyła mi kim jest dla innych – Torchbearer, wskazujący drogę i niosący światło. Przywódca. Dba o nich i broni, nie pozwalając, by siłą zostali zaciągnięci do miasta. Tworzy przystań dla dusz, które uwolniły się z sideł Demy. A gdy sytuacja im sprzyja, wraca po tych, których zawiodła, do tych, którzy wiedzą, że mogą zaznać spokoju za murami, że nic złego ich tam nie spotka. Jakby czuła się winna nie przyjścia po mnie, tłumaczy, że myślała, że nadal jestem z Nimi. Skrzywiłom się wtedy, mimo, że miała rację.
Gdy zaczyna brakować jedzenia na polowania wysyłane są grupy trzyosobowe złożone z ochotników, którzy mają w tym doświadczenie. Czasem dołączają się do nich nowe osoby, by nauczyć się, jak nie wystraszyć zwierzyny. Nie zgłaszam się, nie mogę patrzeć na cierpienie drugiego stworzenia. Yuliya twierdzi, że to konieczne. Pewnie ma rację, co innego mogą jeść, gdy nic nie rośnie? W Demie jest wszystko w sklepach, samochody, technologia, a tu zmuszeni są żyć tak… prymitywnie. Nie mówię o tym na głos, lepsze to, niż gnicie na śmierć.
Nie chcę nigdy stąd odchodzić.
Hiacynt zaprasza mnie na spacery i opowiada o tym, jak żyje się na nierównym terenie kontynentu. Patrzy na mnie nieustannie, uśmiecha się pod nosem. Nie mam pojęcia , o co mu chodzi. Pytam go czy wszystko w porządku, a ten tylko się śmieje. Gdy szliśmy tak ostatnio, chciał chyba złapać mnie za ramię. Odsunęłom się, przewracając się o martwy pień. Nie wiem czemu, bałom się. Bałom się, że jego ręce wędrują w stronę mojej szyi i zaraz obudzę się z powrotem w mieście w ramionach Nico. Zaczęłom się trząść, złapałom się za gardło. Zbladł lekko, przestraszył się. Przepraszał mnie w nieskończoność. Wiem, że w końcu nie wytrzymałom i nakrzyczałom na niego. Widziałom łzy w jego oczach, gdy odchodził. Nadal zbieram się do przeproszenia go, bo to nie jego wina, że takie jestem.
Śpię na kocu w namiocie Yuliyi. Brakuje materiałów na kolejny namiot. Nie
chcę żeby marnowali na mnie materiały, wątpię, że jest ze mnie jakikolwiek
pożytek.
Nie powinno mnie tu być. Nie chce zabierać jej łóżka ani spać z nią.
Dawno się nie widzieliśmy i nie wiem… nie wiem, czy znamy się tak dobrze jak
kiedyś, czy moglibyśmy istnieć jak kiedyś. Zmieniła się. Ja się
zmieniłom. Nie chcę zawracać jej głowy rozmową, gdy ma ważniejsze rzeczy na
głowie. I tak nie byłobym w stanie nic powiedzieć. Czuję narastający ucisk w
gardle, ale nie jestem naznaczone.
Momentami chcę wrócić do miasta, jakaś niewyjaśniona siła ciągnie mnie w stronę betonowych murów śmierci, a ja resztką sił walczę. Wiem, że wtedy bym nie wróciło. Dema jest zakorzeniona we mnie zbyt głęboko, ale wierzę, że uda mi się uciec. Trwam w przekonaniu, że los jest po mojej stronie.
Wróciłom do pisania. Słowa nie pojawiają się tak łatwo na papierze, jak kiedyś. Jest we mnie za dużo niepewności. Moje opuszki czernieją i brudzą strony, czyszczę je nieustannie, a pigment wraca. Co oni ze mną zrobili? Czy pamiętam jeszcze, kim byłom wcześniej? Czy istnieje we mnie cząstka, która stworzyć może samodzielną jednostkę pozbawioną trucizny neonów płynącej w moich żyłach?
In city, I feel my spirit is contained
Like neon inside the glass,
they form my brain
But I recently discovered it's a heatless fire
Like
nicknames they give themselves to uninspire
Began with bullet, now add
fire to the proof
But I'm still not sure if fear's a rival or close
relative to truth
Either way it helps to hear these words bounce off of
you
The softest echo could be enough for me to make it through
Sahlo Folina*
Aiolyt
*tekst Bandito by Twenty One Pilots
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz