— Ach, nic nie umiem!
Ciemnowłosa nastolatka osunęła się na niską ławkę, ścisnęła w dłoniach komórkę z wyświetlonymi notatkami. Zerknęła przelotnie na zlepek słów, by tylko westchnąć ciężko.
— Jak będzie Pan Teodor, to ja tego na pewno nie zdam! — jęknęła głośno.
— Nie może być — próbowała ją pocieszyć siedząca obok koleżanka. — Był w zeszłym roku, a komisja nie daje nigdy dwa razy tej samej lektury pod rząd. Będzie dobrze.
Korytarz liceum był pełen wrzawy. Ubrani na galowo uczniowie głośno rozmawiali, praktycznie wszyscy na ten sam temat – matura. W końcu nadszedł jej czas, dzisiaj miał się rozpocząć pierwszy egzamin. Wszyscy wymieniali się wiedzą lub ją nawzajem sprawdzali, próbowali przewidzieć pytania, część sprawdzała poziom dyskrecji ściąg, które pieczołowicie przygotowywała przez te ostatnie kilka dni. Niektóre z zaplanowanych prób przemycenia notatek były tak dopracowane, że gdyby ich twórcy zostali przyłapani, nauczyciele powinni im odpuścić z czystego podziwu do tylu starań. Wiadomo jednak, że w rzeczywistości ich matura zostałaby unieważniona, a od wychowawców dostaliby burę, bo skoro tak bardzo się namęczyli ze ściągami, to mogli ten czas i chęci przeznaczyć na naukę. Mimo to każdy, kto się przygotował na ściąganie, wierzył w powodzenie misji bardziej niż spragniony wędrowiec na pustyni, który dostrzegał na horyzoncie wizję oazy.
— A ten to co tu robi?
Uwagę dwóch dziewczyn zwróciła trzecia, która ruchem głowy kogoś wskazała. Obie podążyły wzrokiem, uniosły nieco wyżej brwi.
Oddalony trochę od tłumu stał niewysoki chłopiec. Plecami podpierał ścianę, falowane włosy w kolorze zimnego blond spuszczone były częściowo na jasne oczy, zapatrzone w treść trzymanej książki. Wydawał się niewzruszony na nic, jak gdyby cała ta wrzawa i tłum uczniów dla niego nie istniały. Wyglądał na odrębny element od reszty, aczkolwiek ubrany był tak samo jak zebrani maturzyści. Krótką chwilę walczył schowanymi pod rękawiczką palcami z kartką, aż udało mu się ją przewrócić.
Z czasem kolejni uczniowie go zauważali. Dla ich wszystkich stanowił co najmniej niecodzienny widok. Nikt go nie znał, nikt nawet z widzenia nie kojarzył. Po prostu pojawił się znikąd, ubrany tak jak oni, czekający razem z nimi lub raczej obok nich. Ktoś zarzucił cichym tekstem, że może pomylił egzaminy, bo wyglądał jak ktoś, kto miałby podejść do co najwyżej egzaminu gimnazjalisty, szybko jednak dostał odpowiedź, że gimnazjaliści przecież pisali później. Parę osób mało dyskretnie sprawdziło okładkę książki.
— Ekologia stosowana lasów borealnych? — szepnęła jedna uczennica do drugiej. — Co to w ogóle za podręcznik?
Nieciekawa, pomyślał Theo.
Ekologia stosowana nie leżała w polu jego zainteresowań, o czym jednak dowiedział się dopiero w połowie tej książki... Albo raczej z czym się pogodził dopiero w połowie, ponieważ przez pierwsze sto czterdzieści osiem stron jeszcze dawał jej szansę. Bez problemu potrafił stwierdzić, że autorka pisała ją z pasją, w pełni zainwestowana w to, co chciała przekazać. Nawet wykresy i ryciny były dokładne, przemyślane. Niestety nie dało się nazwać tej części biologii jego parą kaloszy, nawet jeśli ogólnie lubił botanikę oraz uczenie się o ekosystemach i biosferze. Ciekawe było poznawanie zależności od siebie wielu organizmów, wpływaniu jednego na drugi, a także tego, w jaki sposób działalność człowieka dokładnie wpływała na życie środowiska. W tym podręczniku podejście do tematu było bardziej gospodarcze i trochę zbyt wiele badań dotyczyło monokultury sosny, która, jak wiadomo, nie mogła zbyt dużo zaoferować na temat bioróżnorodności.
W dużym skrócie był to nieudany, zeszłoroczny prezent od ojca z okazji urodzin... lub raczej przeżycia kolejnego roku w areszcie domowym.
Technicznie powinien dostać kolejny prezent z okazji urwania się z domu na te kilka godzin.
Choć początkowo ojciec ucieszył się, gdy prywatna nauczycielka powiedziała, że czternastoletni Theo to geniusz i mógłby spróbować już teraz podejść do matury, szybko się zezłościł, jak tylko wspomniany geniusz zaczął prosić swego rodzica, by pozwolił mu napisać maturę w szkole. Nie chciał dać zgody, niczym zacięta płyta powtarzając, że tylko spowoduje problemy. Theo się jednak postawił.
— Jak samopoczucie?
Usłyszawszy pytanie, po raz pierwszy od dłuższego czasu oderwał wzrok od podręcznika. Podniósł głowę, ujrzał przed sobą przedstawicielkę tutejszej kadry pedagogicznej.
Pani Robin uczyła go prywatnie już chyba piąty rok. Opłacona przez ojca, a także przekupiona, by nie mówiła nikomu o przypadłości Theo. W zasadzie sama zbyt wiele nie mogła powiedzieć, bo szczegółów nikt jej nie podał; wiedziała tylko, że z powodu pewnej choroby chłopiec siedział w domu i nie lubił, jak ktokolwiek go dotykał. Ani rodzic, ani syn nie zdradzali niczego. Co nie znaczyło, że nie zamierzała o niego dbać jak o każdego innego ze swoich uczniów (też o dobre źródło zarobku, ale to już na marginesie). Tak naprawdę to ona pomogła w przekonaniu rodzica, by pozwolił swojemu jedynemu dziecku przynajmniej na czas matury chodzić do szkoły. Dzięki niej po raz pierwszy od dłuższego czasu przekroczył próg, który go dzielił od innych ludzi.
— Jest stres — odparł po krótkim namyśle.
Zamknął książkę, ale nie do końca, wkładając palec tam, gdzie mniej więcej skończył czytać.
— Z twoją wiedzą na pewno pójdzie ci łatwo — pocieszyła go nauczycielka. — Nawet novendyjski nie jest ci straszny.
Theo pokręcił głową.
— Nie egzamin mnie stresuje. — Zwrócił twarz w stronę tłumu. — Nigdy nie widziałem tylu... uczniów.
Rówieśnikami nazwać ich nie mógł, ponieważ był od nich wszystkich o lata młodszy. To też go stresowało. Wszyscy byli starsi, inaczej postrzegali świat. Znali się od lat, mieli mnóstwo wspólnych tematów, niezwiązanych z nauką. Wśród nich czuł się jak zagubione cielę.
Nie potrafił jednak całkiem ukryć, że całe to zbiorowisko maturzystów gdzieś w głębi duszy również go w pewien sposób fascynowało. Tak wyglądało życie normalnych dzieci. Chodziły do szkoły, siedziały w ławkach, rozmawiały ze znajomymi, spędzały wspólnie czas zarówno na lekcjach, jak i przerwach. Coś takiego Theo widział tylko na ekranie. Może gdyby był w ich wieku albo miałby w sobie więcej odwagi, podszedłby do jakiejś grupki, spróbowałby do nich zagadać. Nawet jeśli byłaby to przelotna relacja, zachowana tylko na czas matur, ceniłby ją całym swoim sercem.
Ostatecznie nie ruszał się ze swojego miejsca, jak gdyby ściana miała się zawalić w momencie, w którym oderwie od niej plecy.
A to nie ściana mogła runąć, tylko jego mentalność.
— Ja również na co dzień tylu nie widuję — powiedziała pani Robin, rozglądając się. — Część z nich jest zapalonymi wagarowiczami. A mimo to nawet oni zjawiają się w tak wielki dzień. Dobrze więc, że ty też możesz tu być. — Posłała mu ciepły uśmiech.
Theo nie potrafił odwzajemnić gestu, ale przytaknął lekko. Nauczycielka dodała, że będzie czekać na niego, po czym udała się w swoją stronę. Nastolatek pozostał sam z podręcznikiem. A może nie był wcale sam, skoro zewsząd otaczali go uczniowie liceum?
Sam czy nie, na pewno czuł się samotny.
Wreszcie wszyscy zaczęli się ustawiać w kolejce. Jeden z nauczycieli wpuszczał maturzystów zgodnie z klasami i listami, każdy wywołany musiał pokazać dowód lub legitymację. Na samym końcu znalazło się parę osób spoza szkoły, w tym Theo. Słysząc swoje nazwisko, zdjął pospiesznie z głowy kaptur, którym wcześniej się zakrył, gdy inni się zbierali. Pani Robin spojrzała na niego, uśmiechnęła się lekko. Theo dał jej do przechowania swoją książkę, a następnie zajął miejsce niemal na końcu sali.
Po zakończeniu wstępnych procedur maturzyści zatopili wzrok w pierwszych pytaniach. Część osób przekartkowała do rozprawki, z czego niektórzy złapali się za głowę, w szczególności jedna brunetka. W całej auli trwała cisza, przerywana jedynie szelestem papieru oraz bardziej lub mniej agresywnym skreślaniem słów. Ci, co przygotowali ściągi, starali się z nich skorzystać, nie budząc podejrzeń. Parę osób na luzie do testu podeszło, pisząc, co tam akurat przyszło do głowy.
Minęła godzina, gdy uwagę wszystkich odwróciło szuranie.
Dziesiątki par oczu skierowały się na sam koniec auli, prosto w sylwetkę Theo, który wstał ze swojego miejsca. Zastygł on w kompletnym bezruchu, starał się bowiem nie wydobyć żadnego nieproszonego dźwięku, ale oczywiście nie mogło to pójść po jego myśli. Niemo przeprosił, drżącymi dłońmi odstawił ostrożnie krzesło na miejsce, po czym wziął swój test. Choć szybko przemknął przez salę, czuł na sobie wyraźnie wzrok innych, śledzących go z dość sporym zaskoczeniem. Oddał pospiesznie nauczycielom maturę, zabrał czekający na niego podręcznik i bez oglądania się wyszedł na korytarz.
Maturzyści popatrzyli po sobie, każdy z tą samą miną.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz