Zahra nie miała problemu z pytaniami zadawanymi przez czat podczas streamów. Na większość odpowiadała szczerze, a te zbyt osobiste, chamskie czy podjudzające zwykle zbywała żartami. Generalnie, kierowała się zasadą, że skoro ludzie chcą ją oglądać, to nic złego w tym, że również chcą ją bliżej poznać. No, chyba że byli totalnymi dupkami jak ten głupi pierdziel od wystroju jej pokoju.
W każdym razie, jeśli pytanie było szczere i zadane z prawdziwej ciekawości, to Zahra próbowała odpowiadać w podobnym guście. Chociaż, czasami, zdarzało jej się wziąć czyjś sarkazm za autentyczne zainteresowanie.
— Co jest nie tak z moimi rogami…? — przeczytała wiadomość jednego z widzów bezwiednie, drapiąc się po głowie. Rozwaliła kolejne auto w grze, więc jej postać wygramoliła się niezręcznie z wraku, po czym dokonała samozapłonu – Och!
Podczas gdy gra ładowała się po raz kolejny, rzuciła okiem na czat. Ktoś nadal kłócił się o jej rogi. Jej stali subskrybenci odpowiadali im zgryźliwymi docinkami. Zahra pacnęła się po głowie. Czy naprawdę jej rogi były tak dziwne?
To nie tak, że jej wygląd był typowy, ale przecież nie była jedyną rogatą mieszkanką Novendii. Nawet nie Stellaire, o to mogła się założyć. Ale może i faktycznie było coś z jej wyglądem nie tak?
Pociągnęła dłonią wzdłuż dwukolorowej grzywki w górę, przez bruzdę tatuażu. Rogi wychodziły z jej czoła gładką linią, szły w górę, zaginały się po miękkim łuku. Potem, jakby niespodziewanie i nienaturalnie, urywały się. Zahra przejechała palcami po twardej skórze. Z zewnętrznej strony tekstura rogów była gładka i miękka jak reszta jej skóry. Ale od wewnętrznej, naskórek był zrogowaciały, szorstki i dziwny w dotyku. Jakby coś lub ktoś, kiedyś, postanowił je skrócić. Uciąć. Sądząc po teksturze, przypiłować. Dziwne.
Zahra nie pamiętała dużo ze swojej przeszłości. Czasem, gdy zbytnio skupiła wzrok na nieokreślonym punkcie przed sobą, słyszała z tyłu głowy cienie wspomnień. Ale wszystkie miały dziwny posmak, jakby nie były w pełni jej. Jakby coś odcięło jej od tego, co jej się przydarzyło. Pamiętała jedynie gorączkowy bieg, ciepły puls portalu, jego szum niczym chmara szarańczy i jedną czystą myśl, jedyny ratunek — skok w migoczącą nicość.
Opuszki jej palców dotknęły startej keratyny rogu. Jeżeli naprawdę coś, ktoś, cokolwiek ucięło jej rogi, jeśli nie były to po prostu blizny od jej pierwszych dni na świecie, oznaczało to jedno. Że kiedyś jej rogi były większe.
Wyobraziła sobie swoją sylwetkę — niską, tęgą, graniczącą na krępej, gdyby mięśnie jej rąk widoczne były bez napinania. Cięższe biodra, pocięta tatuażami i rozstępami skóra, długi, wirujący ogon. I zamiast krótkich wypustków, z głowy wychodzące wielkie, ostre rogi.
Ciekawe, czy rozchodziły się na zewnątrz, a potem chyliły ku środkowi? Może szły do tyłu jej głowy, zwijając się jak baranie pod jej uszami? Co, jeśli rozchodziły się na dwa, trzy rzędy?
Musiały być ciężkie, to na pewno. Nawet z tak krótkimi rogami Zahrze zdarzało się odczuwać ich wagę. Szczególnie jeżeli za dużo wypaliła i zaczynała zdecydowanie za bardzo czuć swoje ciało. Jeżeli faktycznie miała kiedyś wielkie rogi, to robienie jakichkolwiek gwałtowniejszych ruchów musiało być w chuj męczące. Na pewno nie mogłaby robić backflipów. Cholera wie, czemu ktoś (może ona sama?) pozbył się jej poroża. Czy było to, by jej pomóc? Może, żeby ją zgorszyć? Ukarać? Ale za co? Przecież z mniejszymi rogami było wygodniej. Można na przykład nosić czapki. Z wielkim porożem pewnie byłoby trudno.
Z zamyślenia wyrwał ją głośny alert — wuwuzela rycząca w jej słuchawkach — oznaka sporej sumki wysłanej przez kogoś prosto do niej. Podskoczyła na krześle, oderwała ręce od rogów, jakby się poparzyła. Rzuciła okiem na ekran komputera. Jej postać znów, jakimś cudem, umarła i gra migała powiadomieniem, że trzeba kliknąć jakikolwiek klawisz, żeby ją ożywić. A donejt był od kogoś, kto domagał gameplayu, bo się nudził. Ile ona siedziała, wpatrując się w przestrzeń?
— Nic nie jest nie tak z moimi rogami. Są zajebiste. No, to wracamy do gry. Kogo ja mam wybuchnąć wreszcie? Bo zapomniałam.
Wcisnęła pierwszą lepszą literkę na klawiaturze. Jej postać eksplodowała.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz