Natomiast Minkiego dzisiejszym zadaniem była pomoc Lucille w zrobieniu ciasta. Tylko tym razem on nie był pomocnikiem, a prawdziwym cukiernikiem. I to pierwszy raz. Potrafił gotować, nie można mu nic zarzucić. Jednakże w kwestii wypieków cukierniczych, to… nie był w tym najlepszy. Odkąd pamiętał, to za dzieciaka nigdy nie rwał się do cukierniczych wyrobów. Lubił je kosztować. Lubił je jeść. Jednak nie czuł potrzeby ich robienia.
Pamiętał smak dzieciństwa — ptysiów waniliowych jego mamy. Pamiętał to ciasto toffi, które tak bardzo mu smakowało, a co roku mama powtarzała, że: to ostatni raz, jak je robię! Najgorszy typ ciasta do robienia, podobno. Nie wiedział, on tylko to jadł i prosił o nie na swoje urodziny.
Jednak, tak jak już zostało to wcześniej wspomniane, Minki był małym pomocnikiem, który podaje składniki, miesza je albo pomywa. W tym czuł się najlepiej. Niby przepis jest prosty i prowadzi krok po kroku. Nie dla niego. On potrzebuje bardzo jasnych instrukcji w robieniu ciasta. Szczególnie, jak coś miał zrobić według innego przepisu, niż tego podanego na stronie internetowej, a jeszcze w zasadzie to połączyć trzy przepisy w jedno.
Lucille stwierdziła, że własny budyń będzie lepszy i smaczniejszy. Problem był jednak taki, że porcje tam podane były… cóż. Dopytywał.
— To nie ma sensu — stwierdził Minki, gotując mleko, do którego wsypał część cukru. — Jaka różnica, czy z paczki, czy własny…
— Ogromna, Minki. Uwierz mi — odpowiedziała przyjaciółka.
Kitsune przewrócił oczami, mieszając w garnku, aby rozpuścić cukier. Metalowy dźwięk rozbrzmiewał w mieszkaniu, a Minki czytał przepis dalej. Doszukując się, co jeszcze musi zrobić.
— Dobra, a jak rozpuściłem, to ma się zagotować. Czyli co? Mają być bąbelki?
— Nie ma zacząć kipieć — rozbrzmiał głos Lucille w telefonie.
— Czyli mają być bąbelki. Dobra. Teraz mam żółtka… zahartować. Czyli co?
— Musisz je blenderem… ubić — oznajmiła Lu, ciężko wzdychając. — Cholera, blender się ostatnio rozwalił… musisz to zrobić trzepaczką. Musisz bardzo szybko to zrobić. I nie używaj miksera ręcznego, bo się poparzysz przy ubijaniu składników. Mówię o gorącym mleku i żółtkach. W dodatku upaskudzisz kuchnię. Ręcznie będzie bezpiecznie, jak nie jesteś wprawiony.
Minki ciężko westchnął, robiąc wszystko według przepisu. Kiedy zmieszał już wszystkie składniki, przelał część gorącego mleka do zahartowanych żółtek, dokładnie mieszając w misce. Następnie dodał wcześniej zmieszany cukier, skrobię i mąkę do miski.
— No dobra, a jak już to wymieszałem, to… mam mieć włączone tę resztę mleka w garnku?
— Nie. Wyłącz kuchenkę, raczej nie ostygło w ciągu dwóch minut — odparła, a Minki słyszał rozbawienie w jej głosie. — Wlej tę masę do garnka i dalej mieszaj.
Minki wykonał polecenie, ale widząc, że masa nie gęstnieje, zmarszczył niezadowolony brwi.
— Nie gęstnieje…
— Zwiększ moc kuchenki i mieszaj, nie przerywaj — pouczyła go Lucille. — W końcu zacznie gęstnieć. Daj mu chwilę. Wszystko wlałeś?
— Mhm…
— No to mieszaj. Zaraz powinno się ściąć.
Lucille miała rację. W końcu ta lejąca masa zaczęła się ścinać. Powoli przypominała budyń, ale potrzebował jeszcze chwili, aby to dokładnie wymieszać. Kiedy skończył, obejrzał dokładnie swoje dzieło i szybko zrobił zdjęcie, wysyłajac do Lucille.
— Piękne — pochwaliła go, a na ustach mężczyzny pojawił się szeroki uśmiech. — To teraz musisz przerzucić budyń do miski. Najlepiej do metalowej i weź folię spożywczą. Musisz ją nałożyć na budyń. Nie na miskę, na budyń, w kontakt, żeby nie zrobił się kożuch na budyniu. Potem wystaw na balkon. Ostudzi się.
— No… dobra. Tylko to trochę potrwa pewnie. Będę pisać.
— Dobrze. Ja wracam, bo się przerwa skończyła.
Lucille się rozłączyła, zostawiając Minkiego samego sobie z jego dziełem-budyniem. Oczywiście, że go posmakował i stwierdził, że jest zajebisty. Uśmiechnął się zadowolony sam do siebie, przekładając budyń do miski metalowej. Następnie przykrył budyń folią i wystawił go na balkon. Mając nadzieję, że żadne ptaki nie skuszą się na jego słodkość. Wczytał się w resztę przepisu, miał tak naprawdę wszystko gotowe.
Dlatego przez ten czas studzenia, postanowił poprzeglądać internet. Nie miał nic lepszego do zrobienia, podstawa do ciasta była gotowa i tylko czekała na dokończenie, co może chwilę potrwać.
Nim zdołał się zorientować, minęła godzina. Poszedł sprawdzić, czy budyń ostygł. Na jego szczęście tak. Tylko… cóż. Pozostało to złączyć. Nie wiedział tylko, jak dokładnie. Miał ubić masło, ale skąd będzie wiedział, że już jest zrobione? To widać, czuć? Sięgnął po telefon i ponownie wybrał rozmowę z Lucille.
Czekał chyba z dziesięć minut nim przyjaciółka mu odpisała.
Lucille zadzwoniła do Minkiego, gdy ten poszukiwał w szafce tarki. Mężczyzna odebrał telefon.
— Co?
— Po co ci tarka? Masz je utrzeć. Czyli bierzesz mikser! Dzbanie!
Lucille na pewno w tym momencie masowała swoją skroń. Był tego bardziej niż pewien. Mruknął coś pod nosem.
— Ustaw minutnik. Na siedem minut i to masło będzie ubite na tysiąc procent. Potem musisz dodawać powoli budyń. W odstępach, ale nie długich. Tak wiesz… wrzucasz budyń, miksujesz, znowu wrzucasz — wytłumaczyła, a Minki przechylił głowę na bok, zastanawiając się nad sensem słowa utrzeć.
— No ale… mówiłaś, że mam utrzeć. A to się robi na tarce. Tarka jest to tarcia, tak? Czyli utrzeć trzeba na tarce!
— Minki — Lucille z trudem powstrzymywała się od śmiechu, co mężczyzna doskonale słyszał. — Zrób tak, jak mówiłam, okej?
Nie za bardzo miał inne wyjście. Posłuchał.
— Czekaj. Ile minut? — dopytał, bo zdołał zapomnieć.
— Siedem.
— ILE?! — wydarł się do słuchawki.
— Siedem minut.
— Ręcznym mikserem?!
— Planetarny ci tak tego nie utrze, jak ręczny. Tak, ręcznym.
— Przecież to mi ręka odpadnie tyle czasu to miksować. — stwierdził, całkowicie załamany faktem, ile czasu spędzi na ucieraniu masła.
Jednak ostatecznie nie miał wyjścia, musiał to zrobić, skoro już się zgodził. Ciągle zmieniał rękę z prawej na lewą i na odwrót. Nie potrafił utrzymać miksera wystarczająco długo, bo zaczynała mu dłoń cierpnąć. Kiedy na to się żalił, Lucille tylko się śmiała i stwierdziła, że najwyraźniej mało w życiu za dzieciaka ucierał masło. Dla niej to był jak chleb powszedni. Coś normalnego. To nie było normalne!
Jednak w końcu skończył, odetchnął z ulgą. Delikatnie rozmasował jedną dłoń, a następnie drugą. Zrobił zdjęcie utartego masła, podpisując je: ???
— Jest pięknie. To dodawaj budyń, bo w takim tempie, to do jutra go nie zrobisz — oznajmiła Lucille, cicho ziewając prosto do słuchawki.
— Moja wina, że tak późno się obudziłaś z tym ciastem… — mruknął sam do siebie.
— Już nie bądź taki mądry, tylko rób.
Zrobił to. Wysłał znowu zdjęcie do przyjaciółki.
— Idealne! To teraz przełóż na herbatniki.
Minki wyłożył masę, trochę tracąc na tym czas. Jednak kiedy skończył, uśmiechnął się dumnie. Przykrył warstwę ostatnimi herbatnikami i poszedł do lodówki wyjąć śmietankę.
— Dobra. To… mam ubić śmietanę. Skąd będę wiedział, że jest ubita?
— Bo się zaczną tworzyć sztywne bałwany — stwierdziła Lucille, jakby to była najbardziej logiczna informacja.
Minki przechylił głowę na bok, analizując, co usłyszał. Nie przesłyszał się?
— …sztywne… bałwany…?
— Tak, dokładnie. Ubijaj.
Nie mógł protestować. Po prostu zaczął ubijać śmietanę. Skupił się na tym tak bardzo, że sprawdzał, czy ona przypadkiem nie wypadnie po odwróceniu miski do góry nogami. Takie coś kiedyś widział w programie kulinarnym w telewizji. I tego się trzymał. Kiedy wydawało mu się, że ubił, przesłał zdjęcie do przyjaciółki.
— Trochę ją przebiłeś, ale jest okej — stwierdziła.
— Co za różnica… — burknął. — Ciesz się, że w ogóle to robię!
— No tak, oczywiście. Jestem dumna!
Minki prychnął, wykładając masę na herbatniki, starając się ją wyrównać, lecz trochę nie było to idealne. Można powiedzieć, że zrobiła się mała zjeżdżalnia. Tak jak w aquaparku, gdzie jest zjeżdżalnia w literę „u”. Jednak to nieważne. Na koniec jeszcze starł czekoladę na tarce, którą i tak wyciągnął, bo chciał na niej utrzeć masło. Wysłał zdjęcie do przyjaciółki, która go ponownie pochwaliła.
— Przepięknie! To w domu je ocenię. Także do zobaczenia.
Rozłączyła się, a w tle słychać było jedynie dźwięk zakończonej rozmowy. Minki schował ciasto do lodówki i czekał na powrót Lucille. Zajęło jej to dobre trzy godziny. Jednak przyjechała, była całkowicie zmęczona i jedynie myślała o odpoczynku. Min ukroił jej kawałek ciasta i zostawił na talerzyku, aby już nie musiała się bawić z wykrojeniem pierwszego kawałka.
Lepiej pominąć to, jak bardzo Minki wyklinał to przeklęte ciasto i myślał, że wypierdoli całą blachę przez okno.
— I jak? — zapytał, gdy Lu przeżuła pierwszy kawałek.
— Mega smaczne — przyznała, posyłając mu delikatny, ale zmęczony uśmiech. — Jeszcze sporo ci brakuje do mojego poziomu, no ale…
— Czyli ci nie smakuje?
— Tego nie powiedziałam! Jest naprawdę pyszne! — oznajmiła, podsuwając kawałek pod usta przyjaciela. — No sam spróbuj swojego dzieła, a nie!
Minki przewrócił oczami i wziął kawałek do ust. Cała masa rozeszła się po jego podniebieniu, delikatnie łaskocząc jego kubki smakowe. Naprawdę, wyszło mu to dobrze!
— Widzisz? Jestem najlepszy! Ale więcej mi nie każ robić samemu bez pomocy… — mruknął, zabierając pusty talerzyk, wkładając go do zlewu.
— Wolisz ze mną gotować?
— Zdecydowanie! Ja nie jestem urodzonym cukiernikiem, tak jak ty — przyznał, odsuwając krzesło, na którym siedziała Lucille. — A teraz zmykaj się myć i spać. Wyglądasz, jak siedem nieszczęść. Poza tym, to powinnaś mi ręce wycałować za to, że zrobiłem to ciasto! Nawet nie wiesz, jak bardzo męczące było to ucieranie masła!
— Słaby zawodnik z ciebie. Po prostu — zaśmiała się, wstając od stołu. — A teraz dobranoc, przyszły cukierniku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz