Od Lucille – Przepis (I)

— Pamiętasz o tym cieście na jutrzejszy kiermasz?

Powoli podniosłam wzrok znad telefonu na stojącą naprzeciwko Mel. Serce w sekundę ze spokojnego, spoczynkowego rytmu przeszło w pospieszny galop. Poczułam, jak nagłe gorąco rozlewa się przy tym po moim ciele. Ciasto. Szlag by to jasny… Wiedziałam, że o czymś zapomniałam, gdy zgadzałam się pojechać tego popołudnia jako opiekunka na wycieczkę do teatru z trzecimi klasami. Ale naprawdę, przejrzałam kalendarz, wszystko, nawet napisałam do Minkiego, czy nic mu nie obiecałam tego dnia, uznałam więc, że moja paranoja ma się świetnie i po prostu coś sobie uroiłam.

Czyli jednak dobrze mi się wydawało. Miałam być tego popołudnia zajęta pieczeniem ciasta, dlatego… No to świetnie. Spektakl był na 18:00, skończy się przecież najszybciej o 20, jeszcze zanim wszystkich odbiorą rodzice minie kolejna godzina… Pieczenie ciasta po nocy nie brzmiało jak najlepszy pomysł, szczególnie, że późne godziny dość znacznie wpływały na moje procesy poznawcze… Będę się z tym męczyć wieki.

— Pamiętam… — odpowiedziałam po dłuższej chwili, zrezygnowana. Odblokowałam telefon, bo zdążył się wygasić. Otwarte wiadomości od Minkiego przypomniały mi, jak jeszcze przed chwilą próbowałam mu wyperswadować jego poroniony pomysł pójścia w weekend na imprezę do jakiegoś znajomego jego i Hyuka. — Przywiozę je, nie martw się.

— Przecież kto wie, o której wrócisz dzisiaj do domu. Po nocy będziesz piekła? — koleżanka zmarszczyła brwi. Wzruszyłam ramionami, skupiając całą uwagę na tym, jak sformułować prośbę… A może bardziej warunek. Tak, żeby ten lis nie wymyślił sposobu, by to przeredagować pod siebie. — Minki też piecze?

— Co…? — podniosłam wzrok, zaskoczona tym pytaniem. Zobaczyłam wtedy, że dziewczyna pochyliła się nade mną tak, że widziała ekran mojego telefonu, na którym w okienku chatu właśnie wpisywałam wiadomość… Przyłożyłam urządzenie ekranem do swojej klatki piersiowej, odchylając się jednocześnie od Mel. — To… No… Jak musi…?

— Wow, kurde, taki chłopak to skarb — wyszczerzyła się durnowato, a ja skrzywiłam się w reakcji na tę aluzję. Im dłużej trwało to jej droczenie się ze mną, tym bardziej stawało się irytujące.

— To nie jest mój chłopak — manewrując telefonem tak, żeby te jej wścibskie oczy nie widziały już, co piszę, dokończyłam wiadomość i kliknęłam wyślij.

— Tak tak, oczywiście — dziewczyna przewróciła oczami.

— W każdym razie ciasto będzie zrobione na jutro, nie musisz się martwić, że coś ci się z tym kiermaszem rozkraczy — uśmiechnęłam się lekko, widząc wiadomość zwrotną, która nadeszła niemal od razu.

Pójdę, jeśli zrobisz dzisiaj za mnie takie jedno ciasto.

Dawaj przepis

To będzie najlepsze ciasto jakie zjesz w swoim życiu

Z trudem powstrzymałam parsknięcie. Ta jasne… Szybko odpaliłam odpowiednią stronę w wyszukiwarce i podesłałam przyjacielowi link z dopiskiem: Sugeruję ci w takim razie już zacząć.

Nie musiałam długo czekać, zanim zaczęły przychodzić pierwsze wiadomości od Minkiego z wołaniem o pomoc.

W tym przepisie na budyń jest, że mam dzień wcześniej przygotować słodkie waniliowe mleko. co teraz?

Zignoruj to, zrób po prostu jak robisz budyń z paczki.

Czyli wszystko wymieszać z 2l mleka i tyle, tak?

Co? Nie?

Minki, to jest przepis na 2kg budyniu, ty tyle nie potrzebujesz.

To czemu mi taki przepis wysłałaś?

Musisz sobie proporcją przeliczyć na tyle mleka, co jest w pierwszym przepisie.

Gdzie jest mleko w pierwszym przepisie?

…… przy budyniu

Okej, przyznaję, nie przemyślałam tego, gdy wysłałam mu przepis z internetu na ciasto bez pieczenia z masą budyniową i poleciłam, żeby zamiast budyniu z paczki zrobił swój własny na żółtkach, bo jak się go wmiesza w utarte masło, to rzadziej krem się dzieli, niż jak się próbuje użyć do tego budyniu, w których świeżych żółtek nie ma… Chciałam dobrze, żeby się nie denerwował, że ma ser zamiast kremu… Nie spojrzałam jednak, że ten lepszy przepis, który znalazłam, jest na ilości tego zacnego półproduktu dla cukierni. Znaczy — od cholery i jeszcze trochę.

Poza tym… Tak, chyba troszkę uprościłam to ,,to się robi jak budyń z paczki, tylko że samemu się miesza składniki”.

— Dobra, słuchaj uważnie, bo zaraz się kończy przerwa — oparłam się plecami o elewację budynku, z telefonem przy uchu i w krótkim rękawie zdecydowanie nieadekwatnym do panującej pogody, ale chciałam to załatwić szybko i bieganie po kurtkę do pokoju nauczycielskiego było mi wybitnie nie po drodze. — Czytaj przepis. Masz rozpuścić cukier w mleku. Zrób to.

— Jak robię z paczki, to nie ma tam takiego etapu — głos Minkiego dobiegający z głośnika trochę ginął w szumie wywiewu i stukaniu garnków, ale w miarę dało się go zrozumieć.

— Po prostu jak wrzucisz najpierw cukier, to się lepiej zdąży rozpuścić.

— Nie czaję jaka różnica…

— Nie gadaj, tylko rób, bo to ci potem musi jeszcze wystygnąć, zanim krem zrobisz. Także hop hop, raz dwa, gotuj to mleko.

Coś tam burczał pod nosem, nie zdołałam już jednak wyłapać poszczególnych słów, bo jego głos utonął w szczękaniu metalu o metal, jedynie kilka głośnych przekleństw wybiło się ponad generalny rozgardiasz. Uśmiechnęłam się mimowolnie. Szkoda, że go teraz nie mogłam zobaczyć. Oczami wyobraźni już widziałam ten wkurw na jego twarzy…

Nie, wcale nie było mi go szkoda. Sam chciał. Z własnej woli się w to władował. No i to nie tak, że robił to za darmo… Teraz trochę pocierpi on, potem ja… Równowaga zachowana.