Drzwi do gabinetu pana umarłych stały lekko uchylone. Na tyle, by każdy zainteresowany wizytą zastanowił się ponownie, czy na pewno pragnie wejść w prostokąt mroku prowadzący głębiej do pomieszczenia, a przy tym szczerze zachęcały, by ta jedna osoba wiedziała, że nie ma dla niej przejść zamkniętych w obszernym pałacu.
Cerber ochoczo podreptał pierwszy, podbiegł do znajomego tronu, tego mniej ozdobnego, lecz równie władczego. Bose stopy Dantego dołączyły do psich łap ledwie chwilę potem.
Bashar podrapał każdy z wielkich łbów spragnionych głasków, uśmiechnął się delikatnie pod nosem na te mokre nosy witające go ochoczo, a uśmiech ten tylko przybrał na jasności i łagodności, gdy rubinowe oczy spoczęły na bogu wiosny. Makowe pąsy wstąpiły na opalone policzki, bo nieważne, ile wieczności mogło minąć, Bashar wciąż patrzył na niego tak, jak tamtej nocy, gdy pan Podziemia został w pokoju gościnnym, a Dante mógłby przysiąc, że każdy z płatków jego serca opadł powoli na te duże dłonie, tak jak ich ubrania opadły, zostawiając wrażliwą skórę przy skórze.
Płynne złoto włosów zafalowało na szerokich barkach, Dante pełnym gracji ruchem podparł się i usiadł na biurku przy swoim mężu, podzwaniając liczną biżuterią z kamieniami Podziemia. Cerber, upewniwszy się, że obaj jego panowie są w bezpiecznym miejscu razem, okrążył biurko, by wyciągnąć się na swoim posłaniu i przyjąć śpiącą wartę.
— Cóż mnie ominęło tego poranka? — zapytał Bashar, niezobowiązująco wyciągając dłoń, chłodnymi opuszkami przejeżdżając po jego udzie, bawiąc się przelotnie okalającym je łańcuszkiem. Przerwane w połowie zdanie, rzucone na papier pióro przestało mieć znaczenie dla boga, gdy tuż obok siedziała jego wiosna. Dante uśmiechnął się zadziornie, figlarnie, płatki spadły na schludny blat biurka.
— Przyszło pięć nowych chitonów — odpowiedział, ujmując w dłoń ukochaną twarz, kciukiem przejeżdżając po znajomej fakturze skóry. — Musiałem wybrać kolejność, w jakiej ci je potem zaprezentuję.
Palce Bashara ścisnęły go mocniej.
— Dlaczego już nie teraz?
— Chcesz się ich tak szybko pozbyć?
— Możliwe — wymruczał pan Podziemia, tak słodko przymykając oczy, uroczo oraz ufnie przekręcając głowę. Odnalazł jego ciepłe wargi w chłodzie umarłego dominium.
Pocałunek przyszedł z łagodnością słońca wychylającego się zza chmur i skończył się z brakiem pośpiechu światła okrywającego się ponownie miękką pierzyną nieba. Dante zawędrował wargami na blady policzek, ukochał drobne linie twarzy zmarszczone przy uśmiechu, w końcu wtulił bok własnej głowy w skroń męża, ciekawsko zerkając na niedokończoną pracę.
— Co teraz robisz? — zagadnął, śledząc wzrokiem linie ciągłe i przerywane, szkice belek, ścian, tras wyrysowanych na skalnym zboczu.
— Rozplanowuję przebudowę tunelu blisko Tartaru.
Dante zmarszczył nieznacznie brwi.
— Wygląda skomplikowanie…
— Wiele czynników należy wziąć pod uwagę przy kopaniu we wnętrzu ziemi — przyznał Bashar, wskazując palcem na liczne komentarze spisane przez niego po bokach pergaminu.
Kolejne pytanie nie zdążyło paść, lecz bóg umarłych nie potrzebował go usłyszeć, by odgadnąć myśli swojego męża – naturalnym, lekkim ruchem wsunął rękę na jego talię, pod jego nogi i przeniósł go na swojego kolana, pozwalając łatwiej zerknąć na ogrom pracy czekający na władcę, skrupulatnie uporządkowany względem ważności oraz kategorii. Dante pokiwał głową. Nie rozumiał, ale chciał zrozumieć. Przeniósł wzrok gdzieś indziej, nie poddając się, a Bashar nie zaprotestował, gdy wbił mu mocniej biodro w udo.
— A te listy?
— Zamówienia z potrzebnymi materiałami oraz narzędziami. Połowa zostanie wysłana do Hefajstosa, parę innych pomysłów zamierzam przekazać Dedalowi, żeby zerknął na moje sugestie w kwestii usprawnień.
— To też brzmi… — zawahał się, westchnął w duchu. Brzmi, jakbym nie mógł pomóc. — Ciężko.
— Z początku. Sam nie od razu uczyniłem Podziemie wydajną krainą. Potrzeba do tego czasu oraz nauki — usta męża wtuliły się w złotą grzywę — od tego zaś masz mnie.
Bóg wiosny pozwolił sobie na delikatny uśmiech, choć nieprzekonany. Pracy w Podziemiu nie brakowało, kraina nie zamierała milczeniem opuszczonych kilofów, barki Bashara nie zdejmowały z siebie ciężaru zarządzania dominium choćby na chwilę. Gdzie on zaś był w tym wszystkim, jeśli nie zagubionym elementem niepotrafiącym się na coś przydać, kimś, komu matka bała się powierzyć najmniejsze zadanie?
— A to tutaj? — spróbował raz jeszcze. — Co to za stos?
— Prośby o ponowne rozpatrzenie kary. Większość z nich jest sfrustrowanym lamentowaniem potępieńców, którzy nie zasługują na żadną litość, ale zdarzy się też przypadek, którego wysłucham. Staram się sprawiedliwie oceniać te prośby, nie ukrywam jednak, że jest to mozolna praca, ponieważ należy przeczytać całą historię życia oraz nieżycia danej duszy.
Ramiona wyprostowały się nieco, oczy zyskały odważny blask. Dante poprawił się na kolanach męża.
— Chyba poradziłbym sobie z tym — zaproponował. Słowa jednak ledwie opuściły jego usta, w głowie pojawił się grymas matki, jej zawód, gdy pierworodny syn nie potrafił zrobić niczego dobrze, a przynajmniej nie tak dobrze, jak ona sobie tego życzyła. — Jeśli nie miałbyś nic przeciwko…
— Oczywiście, że powierzę ci to zadanie — przerwał mu Bashar. Dante zadarł głowę, łagodne spojrzenie rubinu już czekało na niego. — To również twoi poddani.
Coś urosło w jego piersi, co nie do końca jeszcze zapuściło korzenie. Pycha, tak, to była daleka tegoż uczucia kuzynka, lecz w jego środku zagnieździła się inna sadzonka – duma. Duma z bycia mężem Bashara, z nazywania Podziemia domem, duma z bycia panem czegoś tak wiecznego, trwałego, podniosłego.
Kościana służba przyniosła dla niego oddzielne siedzisko, ustawiła je przy biurku i Dante zabrał się do pracy u boku męża. Prośby faktycznie były często wielostronicowe, czasami musiał pytać Bashara o poradę, jednak ich osądy zbiegały się ze sobą na tyle, iż większa pewność zaczęła poruszać jego własnym piórem, gdy oddalał lament danej duszy lub pozwalał jej przenieść się na Łąki.
I nie była to rzecz, ta wspólna praca, którą znaleźć się dało na zżółkniętych językach pergaminów, zapisanych kreatywnym słowem poetów, nie było to uczucie, które odkrywało się po dniach, miesiącach, nawet latach, jeśli serce nie trafiło do właściwego domu. Dante sam nigdy nie rozmyślał, że w codzienności istnieje wdzięczność, że w cichej pracy da się znaleźć zrozumienie, że obowiązki mogą stać się lżejsze przez samą obecność tej drugiej osoby. Rozdział ten napisano tysiące linijek dalej po zakończonym poemacie romantycznym, w miejscu, do którego docierają tylko ci, którzy porzucili swoje mury, swoje kłamstwa i stanęli przed kimś w swojej najwrażliwszej formie, nie prosząc o nic, a dostając cały świat. Dante zerknął na pochylonego nad biurkiem Bashara, pozbawionego nawet zmarszczki między brwiami mimo obowiązków, bo okrytego ciepłem dzierganym przez ich dłonie przy każdej minucie pracy – ciepłem domowym, troszczącym o miejsce, w którym spali, jedli i poświęcali sobie czas.
Bashar wyczuł jego wzrok, odpowiedział własnym spojrzeniem oraz dotykiem, gdy z czułością pogładził złote loki.
— Jutro przyniosę księgi związane z budownictwem w Podziemiu — powiedział tonem nauczyciela, przewodnika, i Dante uśmiechnął się szeroko do przyszłości, którą mieli do stworzenia razem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz