Od Bernarda – Granat

Zdarzało mu się tęsknić za domem. Nienawidził tego przyznawać, nawet samemu sobie, ale głód za rodzinnymi stronami (a może ich wyidealizowanym wspomnieniem?) z roku na rok stawał się coraz bardziej odczuwalny. Szczególnie podczas tras. Niestety, wychodziło tak, że w miejscach zbliżonych do wody — czy to morza, rzek czy jezior — tęsknota wyżerała mu dziurę w klatce piersiowej najbardziej.

Wyszedł na papierosa przed koncertem. Jingyi poprawiała makijaż sobie i Arturowi, Sanji spisywał setlistę, Ruh… cholera wie, może poszło czarować barmana, żeby dała im szota na koszt firmy. Bernardowi, z napiętymi jak struny gitary mięśniami, z cierpliwością na cienkiej, naderwanej linii, zostało jedynie zamknięcie się i wyjście na zewnątrz. W powietrzu green roomu czuć było wręcz fizyczną gęstość i ciężkość atmosfery.

Oczywiście, że była to wina Bernarda. Znów rzucił się z zębami na Artura. Mógłby tłumaczyć to zbliżającą się pełnią, ale gdzieś w głębi duszy wiedział, że i on czerpie jakąś obrzydliwą satysfakcję z wiecznych sprzeczek. Jakby one utwierdzały jakąś skrytą myśl, że należy mu się ten cały jad — skoro on nim pluje, powinien i również dostawać nim w twarz.

Zaciągnął się papierosem. Gorzki i ciężki na języku tytoń wcale nie ukoił zszarganych nerwów, jak powinien. Wręcz odwrotnie, jakby zapchał mu głowę mułem i watą, rozedrgał neurony i palce.

Klub, w którym grali, był na uboczu. Z jednej strony wychodził na wąską uliczkę, kilka skrzyżowań od centrum. Z drugiej, przy wyjściu dla personelu, pośród zapchanych szkłem i rozkładającym się jedzeniem śmietników, ciągnął się chodnik. Z jednej strony wrastał w ściany budynków, w tyły restauracji, barów i klubów. Po drugiej stornie ciągnęła się balustrada, a za nią, szeroki może na dwa metry kanał. Za niskim zabudowaniem kolejnych rzędów domów i łódko-chat można było dojrzeć taflę większego zbiornika. Rzeki? Morza? Cholera wie.

Bernard oparł się o balustradę. Metal jęknął, stęknął, odgiął się pod naporem ciężaru. Bernik wsunął papierosa między wargi, przycisnął filtr zębami. Pochylił się nad ogrodzeniem, opuścił ciało w dół, ku wodzie. W półmroku nocy, w nieoświetlonej tylnej alejce, w nieruchomej tafli kanału odbijała się jednie czerwona kropla zapalonej fajki, niczym lampion wyrwany przez wiatr z dłoni dziecka, pochłonięty przez wieczorne niebo. Nie potrafił rozpoznać rysów swojej twarzy, jedyne co widział, to błysk białek, burza kędzierzawych, niewyczesanych loków. I dwie obrączki wokół odbijających światło źrenic, błyszczące w ciemności jak odblaski. Nie lubił przyglądać się sobie w żadnych okolicznościach, szczególnie w takich, kiedy natura Wilka była najbardziej widoczna. Ale przełknął obrzydzenie i nie przestał obserwować swojego cienia, próbując znaleźć jakikolwiek detal, który oddzieliłby Bernarda od Wilka. Nic takiego się nie pojawiło. Byli jednością, jak resztki po naboju brzydko wrośnięte w skórę, bo chirurg nie wyskrobał z rany wszystkich odłamków.

Dziwny, tępy ból rozrywał mu klatkę piersiową. Wiedział dobrze, że zbliża się pełnia – to Wilk, powoli budzący się z letargu poprzedniej przemiany szczękał ostrymi kłami, pienił pysk i rozdrapywał rany. Dobrze wiedział, co go czeka. Buzująca nieprzerwanie wściekłość niczym czajnik postawiony od godziny na gazie, bulgoczący i wyjący o ratunek. Bernard zacisnął szczękę, wyprostował się. Zaciągnął się papierosem tak mocno, że poczuł, jak całe jego płuca wypełniają się ciężkim dymem, aż zaczął się krztusić i kaszleć, plując.

Podniósł wzrok na horyzont, na stłumione chmurami gwiazdy i obły, napuchnięty księżyc.

Odcień wodnej toni w Senkawie był całkowicie inny niż ten w San Tubarão. W rodzinnych stronach Bernarda wieczorami woda zlewała się z niebem w jedną, gęstą, granatową toń. Trudno było wtedy pojąć, gdzie kończył się horyzont i które gwiazdy były prawdziwe, a które jedynie lustrzanym odbiciem. Konstelacje przybierały kształty wielkich potworów morskich, toczących bitwy z rybami w odmętach oceanów. San Tubarão było tak oddalone od jakichkolwiek większych zabudowań, że niebo było równie przejrzyste, co woda. Kiedy stawiało się kroki pośród piany, kiedy nocne fale łamały się na gołych łydkach, można było mieć wrażenie, że wkracza się w sam nieboskłon. W głębokim granacie oceanu, kiedy tylko stawał się stateczny i jego tafla przypominała gładkie szkło, była pewna cisza.

Tutaj, woda w kanale, jak i ta dalej, ciągnąca się zawiłą nicią między domami, aż do jeziora, miała w sobie nutę szarości. Może to chmury odbijały się w jej toni, nadając jej taki odcień. Może, gdyby odciąć wszystkim budynkom światła i poczekać, aż niebo się oczyści, woda miałaby ten sam kolor?

Drzwi klubu trzasnęły, klapa ewakuacyjna odbiła się od czyjejś ręki głośnym dźwiękiem. Bernard zassał filtr od papierosa, czując przy nosie tlące się ciepło. Nadchodził koniec jego przerwy.

– Chodź, zaraz zaczynamy.

Bernard strząsnął popiół w kanał, mrucząc przeprosiny do wody, choć na pewno przeżywała większe zgorszenia. Zanim zdążył się w pełni obrócić, smukłe, ciepłe dłonie objęły jego talię, zacisnęły się na biodrach.

Oczy Artura też były niebieskie. Ale w przeciwieństwie do granatu oceanu, jego tęczówki były jasne i zimne. Nieprzejrzyste jak tafla lodu w wysokich górach. Artur dojrzał niedopałek w ustach Bernarda i zanim ten mógł zrzucić go pod but i zdeptać, wokalista złapał go w palce i zaciągnął się końcówką papierosa.

– O czym tam rozmyślałeś, szczeniaczku?

– Niczym – Bernik odszczeknął, czując, jak Wilk strzepuje letarg z sierści i powiek, jak powoli wstaje na cztery łapy i pomruk rozrasta się w warczenie. Miał wrażenie, że odczuwa wibracje dźwięku w piersi.

– O domu?

Jak zawsze, Artur, pierdolony, jebany Artur, jakimś cudem czytał mu w myślach. Skąd porwał legendę do ciała i umysły Bernarda, gdzie posiadł tę nawiedzoną umiejętność naciskania na odpowiednie nerwy, trafiania na rozedrgane fale, modelowania go pod swoje gesty? Artur spojrzał spod półprzymkniętych powiek na Bernika. Nie musiał mówić, Bernard dobrze wiedział, o co mu chodzi. Znam cię lepiej niż ty siebie samego. Ja wiem, jak funkcjonujesz, od góry do dołu.

Zamiast mówienia tego wszystkiego, Artur zawiesił się ramionami na Berniku, przeciągnął go w stronę klubu, jednocześnie pozostawiając ślad nic nieznaczących pocałunków wzdłuż jego szyi.

Bernard obejrzał się po raz ostatni na wodę. Lazur mrugnął do niego, księżyc schował się za chmurami, potęgując szarość tafli jeziora. Dom był tak daleko.

Artur pociągnął go za pasek do green roomu i cisza zamieniła się na podekscytowane szepty, śmiechy i wiwaty. Bernard spojrzał na swój zespół. Na DZIKIE SZCZENIĘ. Wilk warknął, zabulgotał spienionym pyskiem. Za kilka dni przyjdzie pełnia i przepali do popiołu wszystko, co Bernik trzymał przy sercu. Ale teraz, wśród swojego zespołu, wśród przyjaciół i zdartych adrenaliną głosów, Bernard wiedział jedno. Jego dom wcale nie był daleko. Był właśnie tutaj.