Od Cheoryeona – Przebranie [AU]

Poprzednie części >>

Notka: oznaczone tym kolorem słowa można klikać, żeby wyświetlić tłumaczenie.

Blady księżyc jaśniał na mrocznym nieboskłonie, na zegarze świnia ustąpiła właśnie szczurowi w Joseonie (dawnej Korei) posługiwano się zodiakalnym zegarem i dzielono dobę na dwanaście godzin. Godzina świni trwa od 21:00 do 23:00, a godzina szczura od 23:00 do 1:00 . Teren Gyeongbokgung 경복궁 (czyt. Kjongbokgung) – pałac królewski otulony był nocną ciszą, minimalnie zakłócaną jedynie przez kroki patrolujących strażników. Para mężczyzn w kunbokach kunbok (군복) – strój żołnierzy, strażników przeszła w pobliżu magazynu, ciepłe światło pochodni wślizgnęło się do środka budynku. Zawitało jednak tylko na chwilę, zabrane dalej. Cienie powróciły między półki i kosze, a także objęły sylwetki stojącej naprzeciw sobie dwójki.

Cheoryeon trzymał w dłoni miecz, zbyt pewnie jak na fakt, że wykonany był on jedynie z drewna. Nie pokazywał po sobie choćby kropli zawahania – wzrok, mimo czarnych źrenic i obu tęczówek brązowych, z pełną powagą obserwował stojącego przed nim mężczyznę. Nie wzdrygnął się nawet na bliskość klingi przeciwnego miecza, lśniącej bladą jakby łuną, ostrej, mogącej bez najmniejszego problemu przeciąć jego szyję.

Każdy, kto byłby świadkiem tego zdarzenia, stwierdziłby, że Cheoryeon był na przegranej pozycji. A jednak tak samo celował drewniakiem w tętnicę szyjną drugiego mężczyzny, nawet jeśli mimo ogólnego mroku bardzo dobrze widział rysy jego twarzy.

— Zamierzasz skrócić Jego Wysokość o szyję, to znaczy, głowę? — zapytał możliwie jak najniższym głosem.

Wyższy od niego jegomość prychnął, choć nie brzmiał wcale na rozbawionego tą wypowiedzią. Poruszył minimalnie ręką trzymającą miecz, koniec ostrza oddalił się nieco od szyi chłopaka.

— Odziewasz się w szaty Naegeumwi 내금위 (czyt. negymłi) – oddział straży królewskiej dbający o bezpieczeństwo rodziny królewskiej , a zamierzasz tym mi grozić? — Popatrzył na drewniaka z politowaniem.

— Nie broń czyni męża wojownikiem, lecz to, jak się nią posługuje — rzekł Cheoryeon tonem mędrca. — Jak ci zaraz zasadzę nim gonga w kaczan, to inaczej sobie pobiadolimy!

Ignorując kompletnie niebezpieczeństwo koło własnej szyi, wykonał szybki ruch drewniakiem, jak gdyby zamierzając się do uderzenia nim w głowę. Z ust wyrzucił ciche charknięcie.

— Uch, musisz mieszać mowy? Jeszcze ktoś nabierze podejrzeń.

— Jestem szanownym jeomjaengi 점쟁이 (czyt. dżomdżęgi) – jasnowidz, wróżbiarz , tutejsi nieznane im słowa potraktują jako mądrości.

Wyższy mężczyzna westchnął ciężko, nic jednak nie powiedział. Długi, obosieczny miecz zniknął z jego dłoni, pozostawiając po sobie tylko chwilową smugę. Widząc, że staje spokojnie, zupełnie rozluźniony, Cheoryeon również pozwolił sobie na całkowite opuszczenie broni. Drewniany miecz wrócił do swego równie drewnianego domu.

— Czy mogę zatem wiedzieć — odchrząknął Złotoskrzydły — co jaśnie pan Bóg Spirytyzmu wyprawia na terenie Gyeongbokgung?

Przywołał podejrzliwe spojrzenie, które skierował prosto w twarz Raouna.

Białooki (no aktualnie tylko z nazwy, bo ukrywał kolor swoich źrenic za zwykłymi, czarnymi) popatrzył na towarzysza trochę krytycznie. Poprawił na sobie jasne szaty, efektywnie powstrzymujące go przed wtopieniem się w mrok.

— Chyba raczej ja powinienem spytać — splótł dłonie za plecami, podszywając się pod yangban 양반 (czyt. jangban) – najwyższa kasta w społeczeństwie Joseon: szlachta, ważni urzędnicy oraz inni jegomoście, jejmościny i ichmościowie z wielkim ego — co jaśnie pan Złotoskrzydły wyprawia na terenie Gyeongbokgung?

— Dla ciebie Wyższy, białooki tworze!

To powiedziawszy, stanął chwiejnie na palcach w próbie dorównania drugiemu wzrostem. Tamten tylko patrzył na niego wyraźnie zirytowany.

Jak dobrze, że Cheoryeon nie trafił wcale na żadnego prawdziwego opryszka, tylko Raouna. To znaczy, to nie tak, że obawiał się przegranej w realnym starciu, do czegoś takiego nie mogło dojść z jego wręcz niebywałą potęgą! Po prostu dopiero co trafił do Gyeongbokgung, nawet się dobrze nie rozejrzał, a już miałby dorwać sprawcę? Wtedy zaraz o świcie z Suyeon zostaliby wywaleni na miejski pył, bo zrobili swoje, ale króla i tak nie było, więc kazanoby im wrócić do domu i czekać na wezwanie do pałacu w celu otrzymania zapłaty. O ile w ogóle by ją dostali, skoro król nie byłby nawet świadkiem tej wspaniałej akcji ratunkowej.

Raoun pokręcił głową, wzdychając. Z trudem powstrzymał się przed zaciśnięciem dłoni na krtani chłopaka, ostatecznie niestety będącego wyżej w hierarchii i do tego przyjacielem Pramatki.

— Mówiłem ci, że zamierzam zostać medykiem — rzucił.

Szybkim gestem obu rąk wskazał swoje białe durumagi (두루마기) – część hanboku, czyli tradycyjnego stroju koreańskiego; jest to taki jakby płaszcz . Cheoryeon podążył wzrokiem za ruchem; ugryzł się w język, by nie powiedzieć, że durumagi poza domem nosili zwykle przedstawiciele niższych kast.

— Mówiłeś, ale że od razu królewskim? — Przechylił głowę lekko na bok, zwisające u spodu jeonrip 전립 (czyt. dżonrip) – kapelusz będący częścią stroju żołnierza, strażnika korale zakołysały się delikatnie.

— Chciałem sprawdzić, jak moje zdolności i wiedza sprawdzą się w Joseon, czy tutejsze medyczne maximum wystarczy, bym mógł wykonać swoje minimum. A gdzie najlepiej to sprawdzić, jak nie w pałacu? — Rozłożył ręce. — Tutaj można zdobyć wszystko, co dotychczas śmiertelnicy opatentowali.

— A nie myślałeś, że fajnie byłoby też spróbować sił wśród prawdziwego ludu? Chyba lubisz wyzwania, nie? — Uniósł wymownie brew.

Raoun, tak jak bliźniaki Moon, zamieszkał w Joseonie, tylko postanowił obrać zupełnie inną ścieżkę. Znaczy się, inną ścieżkę względem nich, aczkolwiek taką samą względem jego dotychczasowego zawodu, bo z lekarza przemianował się na, cóż, innego lekarza. Cheoryeon zrozumiał zamysł, ponieważ tutaj korzystano głównie z medycyny naturalnej, więc białooki pewnie chciał tego spróbować, ale żeby od razu pchać się do Pałacu?

— Mniejsza o to — Raoun machnął niezgrabnie ręką. — Ja jestem w pełni uzasadniony, więc teraz pytanie, co ty tu robisz? Mówiłeś, że z Suyeon chcecie wpierw spokojnie posiedzieć w Joseonie, a ty paradujesz po Gyeongbokgung przebrany za strażnika?

— Tak się składa, uigwan-nim 의관님 (czyt. yigłannim) – kor. panie doktorze; uigwan to archaiczne określenie na królewskiego medyka (mężczyznę, kobieta to uinyeo); -nim to zwrot grzecznościowy , że do tego jakże utalentowanego jeomjaengi — wskazał siebie ręką — przybył sam amhaengeosa 암행어사 (czyt. amhęgosa) – tajny inspektor, powoływany przez samego króla , żeby prosić o pomoc w pewnej sprawie wagi wręcz państwowej.

— A jakiej to niby sprawie, król umiera?

Między dwójką zapadła cisza.

— Umiera — Raoun sam sobie odpowiedział. — Co za okazja, będziemy mogli być świadkami pogrzebu jeoseońskiego władcy. Myślisz, że będzie stypa?

— Nie będzie żadnej stypy, bo król nie umrze, już ja tego dopilnuję. Nawet jeśli to wymaga złapania kogoś takiego jak ty, jeśli nie wytłumaczysz, co uigwan może robić w magazynie w środku nocy.

Pogroził zaparkowanym w pochwie mieczem. Raoun wywrócił oczami. Zażenowany zachowaniem jasnowidza odtrącił dłonią jego broń.

Krótko streścił, że jak popołudniu szedł do komnaty królowej zanieść jej zioła na ból pleców, przypadkiem zobaczył idącego do magazynu się księcia koronnego, niosącego jakiś pakunek. Ponieważ był on zupełnie sam i wyszedł potem z pustymi rękami, zaciekawiony, a także wiedzący już trochę o pogróżkach skierowanych w oblicze króla, Raoun postanowił poczekać do zmroku, żeby samemu to sprawdzić.

Oho? Czyżby potencjalnym zdrajcą króla miał być nie kto inny, jak następca tronu? Cheoryeon by się nie zdziwił, to było normalne, że czasami dzieci chciały pozbyć się rodziców, by same przejąć władzę, ponieważ nie chciało im się tyle czekać. W rodzinie królewskiej zawsze dochodziło do wielu dram i knowań, wiele przykładów zdążył zobaczyć (co prawda, wszystkie były fikcyjne, ale to już nie takie ważne). Tej opcji nie powinien zatem wykluczać. W Gyeongbokgung dużo osób się przebierało za kogoś, kim naprawdę nie były. Włącznie z nim samym, lecz on to robił w dobrym celu.

— I co? — zapytał z wyczekiwaniem. — Znalazłeś coś?

— Jakieś żółte kwiatki i drewnianą pałkę, podobną do tej, którą trzepie się pranie.

I TYLE?

— Trujące? — dopytał, nadal z nadzieją w głosie.

— Nie, raczej nie. — Białooki pokręcił głową. — Nie poczułem nic, jak spróbowałem płatka.

— A, bo ty się znasz. Pokaż je.

Raoun cofnął się o krok, pokazał rozwiniętą na ziemi chustę ze wspomnianym znaleziskiem. Cheoryeon przykucnął, wszystko dokładnie obejrzał. Złapał między palce jeden z kwiatków, powąchał. Nie przypominał mu nic konkretnego, nie miał też szczególnego zapachu. Oderwał mały kawałek płatka, wziął do ust. Chwilę żuł, poczuł jednak tylko cień goryczki. Aczkolwiek tutaj ani on, ani Raoun nie powinien być testerem, ponieważ żaden z nich nie był podatny na naturalne trucizny.

O dziwo nawet Wszechwiedza nic mu nie podpowiedziała.

Wyprostował się w końcu z cichym westchnięciem, odkładając kwiatek do reszty. Podparł prawą dłonią podbródek, łokieć zaś oparł o grzbiet lewej, trzymającej kaljip 칼집 (czyt. kaldzip) – pochwa na miecz (musiałam znowu wrzucić to słowo, bo je kocham – jak ktoś chce lub zapomniał fun fact o nim, to pisać na dc) z mieczem.

Raoun chwilę mu się przyglądał, mrużąc nieco oczy.

— Połknąłeś to? — skrzywił się.

— A co, mam położyć na miejsce taki wymemłany w ustach? Bratki jakoś ludzie jedzą i nikt się nie czepia. Lepiej schowaj to z powrotem, żeby nie pozostawić po sobie śladu — dodał.

Z grymasem, ale Bóg Spirytyzmu posłuchał się Złotoskrzydłego. Zawinął wszystko w chustę i schował za jeden z koszy na półce. Gdy upewnili się, że wszystko było na swoim miejscu, postanowili opuścić magazyn. W drodze do drzwi wymienili się swoimi szybkimi planami oraz mniej więcej ustalili kolejne spotkanie.

Cheoryeon złapał za klamkę, wyszedł pierwszy. Zaraz za nim próg przekroczył Raoun.

— Keogi nuguya! 거기 누구야 (czyt. kogi nuguja) – Kto tam jest? — usłyszeli wtem obaj.

Oj.