Dawno, dawno temu, dwa lata temu, w roku dwa tysiące sto trzydziesty ósmym, gdy byłem jeszcze małym i niedoświadczonym gruchaczem, wybrałem się na wycieczkę naukową do Stellaire. Jako świeżo upieczony profesor doktor habilitowany nauk leśnych specjalizujący się w entomologii, uznałem za stosowne odwiedzić jeden z cudownych i bogatych w insekty regionów, który zwano potocznie Lasem.
Dla niedowiarków mych osiągnięć, zamieszczam w tej oto notatce skan mojego dyplomu.
Gdy tak żem szukał jakiś ciekawych okazów, ukazał się przede mną stwór. Analizować gatunku tego stworzenia nie musiałem, od razu zaświtała mi nazwa łacińska, której niestety teraz nie przytoczę, bo nie mam pamięci do rzeczy niezwiązanych z chrząszczami. Ten twór natury i najprawdopodobniej dzikiej magii, rozglądał się w trawie za, bogowie tylko wiedzą, czym. Z tej też okazji zeskoczyłem z drzewa liściastego, na którym urządziłem sobie odpoczynek, by sprawdzić, czy nie potrzebuje pomocy.
— Dzień dobry. Czy potrzebują państwo pomocy?
— O! — Gigant uśmiechnął się szeroko i schylił się, by mnie pogłaskać. Mnie?! Szanowanego profesora doktora habilitowanego?! Zagruchałem wściekle, odskakując. Zmarszczyło brwi i odsunęło rękę, ewidentnie niezadowolone i nienauczone kultury przez własną jeno matkę.
Patrzyło na mnie bez słowa, czekając na mój ruch. Stwierdziłem, że muszę jakoś wystraszyć jegomościa, gdyż nie życzyłem sobie jego natarczywej obecności. Ugiąłem nogi, trzęsąc rozpostartym ogonem i wykonałem skok w tył. Po dramatycznym i bardzo przerażającym lądowaniu wydałem okrzyk bojowy.
— GRUUUU!!!!!!!!
— Wow… — Zaklaskało uśmiechnięte, zdumione moim wyczynem i nijak przerażone. Zaliczyłem pierwszą i największą kleskę w swoim życiu.
Po chwili ponownie wyciągnęło rękę, ale nie zbliżyło jej do mnie. Miało wysypane na dłoń kawałki bardzo znakomitych ziaren. Muszę przyznać, że był to miły gest na przeprosiny, więc przyjąłem go z niewielkim tylko ociąganiem.
— Jestem Aiolyt.
— Azorusonites. — Zgiąłem się w pół, jak to w zwyczaju miałem w stolicy, na co Aiolyt zgięło się również.
Nie od razu się polubiliśmy, a przynajmniej ja nie pałałem do człekokształtnego kompana miłością. Ono natomiast nie odczytywało moich kaprysów jako nic negatywnego, dawało mi czas na zmienienie nastawienia, rozumiejąc je pewnie jako strach. Nie nauczyło się mego języka, ale przypisaliśmy gestom i minom, które były dla nas proste do uchwycenia, znaczenie.
By zostać tutaj jak najdłużej, zrezygnowałem z dalszej nauki oraz na stałe osiadłem w mieszkaniu nad Saloonem Aiolyt, gdzie przysługiwało mi łóżko oraz trzy posiłki dziennie. Będąc całkowicie szczerym, czułem się jak na wakacjach all inclusive.
Tak też zostaliśmy największymi druhami.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz