Żaden z nich nie był w stanie dłużej znosić widoku śmierci. Podjęli decyzję, aby ominąć stolicę i przynależne jej ziemie po jej obwodzie najszerszym możliwym łukiem, wciąż nie tracąc jednak swojego głównego celu z zasięgu wzroku. Uznali, że lepiej będzie, jeśli poświęcą kilka dodatkowych dni na podróż, byleby minęła im ona bez wpatrywania się przez długie godziny w rozrywane przez dzikie zwierzęta ludzkie szczątki. Widok ten wywoływał u Vaerila mdłości, wprowadzał w stan apatii większej niż zazwyczaj. Pozostałości wojenne obrzydzały nawet Nikolaia, który, zwykle bardzo niewzruszony i nonszalancki, w obliczu zetknięcia się z masakrą na taką skalę, również krzywił się i odwracał wzrok.
Dalszą trasę obrali przez tereny odludne, gdzie spotkanie żywego człowieka należało do rzadkości. Wioski mijali nieliczne, składające się z zaledwie kilku pokrytych strzechą chat i majątku liczącego tyle, co jedną krowę i tuzin kur. W tych zapomnianych przez cały świat miejscach odnajdywali jednak namiastkę spokoju. Jeśli cokolwiek w ich wędrówce spokojem można byłoby nazywać.
Odpoczywali wśród schnących na słońcu snopkach siana, myli twarze w leśnych strumykach. Ostatnie dni jesieni zaczynały dawać się we znaki — częściej padało, temperatura stawała się mniej łaskawa, nocami nawet atakując podróżników przymrozkami. Mgły rozsiadały się na traktach i ścieżkach, ograniczając tak cenną w ich położeniu widoczność. Najgorsze jednak było to, że dni stawały się coraz to krótsze. Na poranek czekali w zniecierpliwieniu przez długie godziny i nim zdążyli się obejrzeć, już nadchodził kolejny wieczór. Doba mknąca równie szybko, co koń w galopie, stanowiła perfekcyjną sposobność do ataku przez potwory. Królowie nocy, pragnące krwi Vaerila bestie, nie pozwalały mu nawet na sekundę oddechu. Zjawiały się, atakowały, znikały w mroku. I tak każdego dnia. Bez widoku na koniec.
Dlatego też Nikolai zmusił Vaerila, aby ten wreszcie przyłożył się do nauki samoobrony. Zarzekał się przy tym, że pomoże mu w treningu. Raz po raz powtarzał, że nie może dłużej patrzeć na Iversena, który wymachuje mieczem na oślep, wycofuje się, nie patrząc, co znajduje się za nim, pozwala zajść się od tyłu. Wszystko to, zdaniem czarodzieja, było absolutnie niedopuszczalne i wymagało poprawy.
— Zacznijmy od podstaw — ciągnął swoje nużące wykłady na temat pojedynków. — Twoje są okropne. Właściwie to żadne. Czy kiedykolwiek uczyłeś się szermierki?
Vaeril pokręcił głową.
— Niewiele — odparł, kolejny raz podczas wędrówki żałując, że niegdyś odmówił wszystkich lekcji, ale wtedy nawet przez myśl mu nie przeszło, że mógłby się znaleźć w tak tragicznym położeniu, co dzisiaj. — Trenowałem trochę z bratem. Znał się na rzeczy, służył w królewskim wojsku.
— Nie chcę o nim słyszeć — wtrącił Nikolai, nim Vaeril zdążył się rozgadać, jak wspaniałym wojownikiem był Derek. — Wystarczająco dużo już wiem na jego temat. I jestem pewien, że specjalnie podczas treningu podkładał ci nogi.
— Wcale tak nie robił! Derek nigdy…
Uciął w połowie zdania. Nigdy co? Nie skrzywdziłby go? Nie zrobił celowo krzywdy? Przecież to kłamstwo. Vaeril nie potrafił już dłużej okłamywać samego siebie. Wziął więc głęboki wdech, starając się uspokoić zszargany emocjami umysł.
— Przejdźmy wreszcie do tego treningu — mruknął, wyciągając miecz. Delikatna łuna światła oświetliła jego twarz i dłonie. — Od czego mam zacząć?
Nikolai taktownie odpuścił dalszą rozmowę na temat Dereka. Choć wiele słów cisnęło mu się na język, miał w sobie wystarczająco współczucia dla Vaerila, aby żadnego z nich nie wypowiadać. Zgodnie z wolą swojego towarzysza, postanowił skupić się na treningu. Nie nosił miecza, więc za broń posłużyła mu ułamana gałąź leszczyny. Przez chwilę wymachiwał nią niezdarnie, co skłoniło Vaerila do przemyśleń, że być może czarodziej nie wie nic o szermierce, lecz jednak było już zbyt późno na wycofanie się. Lekcja się zaczęła.
Stali naprzeciwko siebie na niewielkiej polanie. Zbliżał się wieczór, ale do samego zachodu mieli jeszcze mnóstwo czasu na trening. Nikolai rzucał szereg uwag: to o postawie, to o chwycie, to o sposobie, w jaki się porusza. Vareil starał się brać każdą z rad do serca. Powtarzał je sobie cicho, starając się nie zapomnieć żadnej.
Kij leszczynowy zyskał kilka nacięć, Vaeril ocierał pot z czoła, a Nikolai prowokował go do kolejnego ataku przez całe popołudnie. Wymieniali ciosy, odskakiwali od siebie, to znów nacierali.
— Patrz przeciwnikowi prosto w oczy — pouczał czarodziej. — To oczy zdradzają wszystko.
— Oczy?
— Nieostrożny przeciwnik samym spojrzeniem wskaże, gdzie ma zamiar wymierzyć kolejny atak — tłumaczył, opierając się na swoim leszczynowym kijku. — Musisz się mieć na baczności. I samemu uważać, aby własny wzrok nie stał się twoim wrogiem. Oczy nie potrafią kłamać, nieważne, czy to w walce, czy w miłości. W decydującej chwili mogą okazać się twoim największym sprzymierzeńcem lub przeszkodą nie do pokonania.
Oczy? Vaeril zerknął na ostrze, przejrzał się we własnym odbiciu. Zastanawiał się, jak jego brat patrzył na masakrę, której się dopuścił. Czy jego oczy zdradzały niechęć? Czy żałował? A może przepełniony obojętnością nawet nie mrugnął?
Nie miał czasu zbyt długo się nad tym zastanawiać. Nieoczekiwanie, niemalże znikąd tuż nad ich głowami z zawrotną prędkością przeleciała ognista kula. Centymetry dzieliły ich głowy od spotkania z nią. Vaeril, kiedy instynktownie schylił się, czuł gorące płomienie na swoim karku.
Kula ze świstem wyglądała po przeciwnej stronie polany, paląc wszystko, co napotkała na swojej drodze. Zostawiła po sobie jedynie popiół spalonej trawy. Nikolai i Vaeril jednocześnie spojrzeli w jej kierunku, a następnie odwrócili głowę w stronę, z której przybyła.
Ktoś tam stał.
Ludzka sylwetka majaczyła na granicy lasu i polany. Na jej widok Vaeril zacisnął palce na rękojeści. Wiedział, że jeśli nadejdzie kolejny atak, musi być gotowy. Nikolai stał tuż obok niego, mrużył oczy, jakby próbował rozpoznać nieznajomego. Niespodziewanie wyprostował się i wykrzyczał w jego kierunku:
— CHYBIŁEŚ! Wciąż masz problemy z celnością?
Vaeril zamarł. Podobnie stojąca naprzeciw niego postać. Dopiero po chwili nieznajomy zacisnął pięści i wyszedł spomiędzy zacienionych drzew.
— Chcesz, żebym zaatakował jeszcze raz? — Vaeril miał wrażenie, że słyszał już gdzieś to brzmienie głosu. — Tym razem obiecuję, że trafię.
Choć groźba wisiała w powietrzu, Nikolai wybuchnął śmiechem. Zalał się łzami, kiedy nieznajomy ściągnął kaptur. Oczom Vaerila ukazała się znajoma łysina. Był to Elias, podobno przyjaciel podróżującego z nim czarodzieja.
Rozbawiona reakcja ze strony Nikolaia widocznie rozzłościła drugiego mężczyznę. Gdyby miał brwi, pewnie by je zmarszczył teraz z wściekłości.
— To wszystko twoja wina! — zawołał gniewnie, wskazując palcem na Nikolaia.
— Moja? Masz na to jakiś dowód?
Stojący obok niego Vaeril był wystarczającym dowodem winy. Szlachcic najpierw spojrzał na swojego towarzysza, później na marszczącego czoło Eliasa. Nagle w dłoni mężczyzny pojawił się płomyk. Wyglądało na to, że szykuje się do kolejnego ataku.
Vaeril czuł, że pojedynek to ostatnie, czego teraz potrzebują. On i Nikolai byli wystarczająco wyczerpani długimi dniami spędzonymi na ucieczce przed potworami. Walka z innym człowiekiem byłaby teraz głupotą. Postanowił więc wystąpić naprzód i rozładować napiętą atmosferę:
— Spokojnie, spokojnie. Na pewno wszystko da się jakoś wyjaśnić…

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz