𓆤⭒𓆑⭒𓆣⭒𓆨⭒𓆦
Daniel Dworakowski miał wiele słabości, które uważał za całkowicie uzasadnione przejawy własnego charakteru. Jedną z nich była nieprzyzwoicie wysoka opinia o własnych umiejętnościach, drugą niezdolność do pogodzenia się z porażką, trzecią zaś przekonanie, że niemal każda czynność, nawet najbardziej błaha i pozbawiona jakiegokolwiek praktycznego znaczenia, zasługiwała na odpowiednią dozę zaangażowania, dyscypliny i ambicji. Daniel nie potrafił robić rzeczy połowicznie. Jeżeli już coś robił, pragnął robić to najlepiej, a jeżeli ktoś ośmielał się twierdzić, że istnieje człowiek zdolniejszy od niego w danej dziedzinie, traktował podobną deklarację jako osobiste wyzwanie, którego nie można było pozostawić bez odpowiedzi. Nie miało przy tym większego znaczenia, czy chodziło o poważne osiągnięcia naukowe, zawodowe sukcesy, umiejętność gotowania, czy też zwyczajną partyjkę gry planszowej. Daniel lubił wygrywać. Właściwie należałoby powiedzieć, że uwielbiał wygrywać, a każda kolejna okazja do udowodnienia własnej wyższości była dla niego równie cenna, niezależnie od tego, jak niedorzeczna mogła się wydawać postronnym obserwatorom.
Nie oznaczało to jednak, że jego zainteresowania ograniczały się do pielęgnowania własnego ego. Były rzeczy, którym Daniel poświęcał uwagę z prawdziwym, niemal dziecięcym oddaniem, a jedną z nich były żuki. Kochał je w sposób, który trudno byłoby wytłumaczyć komuś, kto nigdy nie zatrzymał się na dłużej, by przyjrzeć się maleńkiemu stworzeniu przemierzającemu wilgotną ziemię. Fascynowała go ich różnorodność, osobliwa budowa, kunsztowne pancerze, metaliczne połyski i niezrozumiała dla wielu ludzi elegancja, z jaką poruszały się po świecie. Potrafił godzinami opowiadać o chrząszczach, przywołując ich nazwy łacińskie, opisy zachowań, ciekawostki dotyczące anatomii i środowiska występowania, a przy tym zupełnie zapominał, że jego rozmówcy niekoniecznie pragnęli wysłuchiwać wykładu entomologicznego podczas obiadu. Miał własną kolekcję żuczkowych memorabilii, starannie uporządkowaną i skatalogowaną, do której nikomu nie pozwalał zbliżać się bez odpowiedniego nadzoru. Niektóre okazy posiadały nawet imiona, chociaż Daniel stanowczo utrzymywał, że były to wyłącznie robocze oznaczenia, a nie przejaw sentymentalnego przywiązania.
Dlatego też informacja o organizowanym w pobliskim parku żuczkobraniu spotkała się z jego natychmiastowym zainteresowaniem. O wydarzeniu dowiedział się zupełnym przypadkiem, zauważywszy przy jednej z ulicznych tablic kolorowy plakat przedstawiający uśmiechniętego chrząszcza w małym kapelusiku. Sam plakat był nieco tandetny, utrzymany w przesadnie wesołej kolorystyce, a umieszczone na nim hasło zachęcało całe rodziny do wspólnego odkrywania tajemnic świata owadów. Daniel prawdopodobnie zignorowałby wszystkie pozostałe elementy graficzne, gdyby nie wielki napis informujący o konkursie łapania żuków, który miał odbyć się w najbliższą sobotę. Przystanął więc, przeczytał ogłoszenie raz, potem drugi, a następnie pochylił się nieco, by dokładniej przyjrzeć się informacji o nagrodach. Pierwszą z nich był plecak w kształcie dzbanecznika, mieniący się czerwienią i zielenią. Drugą nagrodę stanowił scyzoryk z rękojeścią przypominającą zielonego żuka, którego pancerzyk otwierał się, odsłaniając niewielkie metalowe ostrza i dodatkowe narzędzia. Daniel przyglądał się fotografii scyzoryka przez dłuższą chwilę, po czym uznał, że jest to przedmiot absolutnie niezbędny, którego brak w jego życiu należało jak najszybciej naprawić.
Nie zastanawiał się długo. Zrobił zdjęcie plakatu, sprawdził datę i godzinę rozpoczęcia konkursu, a wieczorem przygotował odpowiedni ekwipunek. W torbie znalazła się lupa, niewielkie pudełka, notatnik, ołówek oraz kilka dodatkowych akcesoriów, których organizatorzy wcale nie wymagali, ale które Daniel uważał za niezbędne. Nie zamierzał przecież pojawić się tam jak przypadkowy amator, który liczył na szczęście i dobrą pogodę. Zamierzał wygrać, a do zwycięstwa należało się odpowiednio przygotować.
W sobotę zjawił się w parku niemal czterdzieści minut przed rozpoczęciem wydarzenia. Pogoda dopisywała, choć po nocnym deszczu trawa wciąż pozostawała wilgotna, a między drzewami unosił się przyjemny zapach mokrej ziemi i roślinności. Park był już pełen ludzi. Przy wejściu ustawiono niewielkie stanowisko rejestracyjne, obok którego kręciły się dzieci z rodzicami, a nieco dalej rozstawiono kilka kolorowych namiotów, pod którymi organizatorzy przygotowywali materiały dla uczestników. Wszędzie panowała atmosfera radosnego, rodzinnego zamieszania, przerywanego od czasu do czasu dziecięcymi okrzykami i nawoływaniami dorosłych, którzy próbowali utrzymać swoje pociechy w pobliżu.
Początkowe fazy konkursu przebiegały wyjątkowo sprawnie. Daniel znalazł kilka owadów, oszukał przechodniów, że w trawie już nic nie zostało, mimo że w tym samym czasie łapał do pojemników kolejne kolorowe żuczki. Jego spokój przerwało jednak nagłe pojawienie się nieznajomego. Pierwszą rzeczą, która przykuła jego uwagę, była niebieska, wybijająca się na tle polany czupryna. Drugą był gołąb. Nie przypadkowy ptak, który przysiadł w pobliżu w poszukiwaniu okruszków, lecz wyraźnie czyjś towarzysz, zachowujący się z niezwykłą pewnością siebie. Miał szaropopielate upierzenie, na szyi zaś pióra połyskujące zielenią i fioletem, a jego niewielka głowa poruszała się w charakterystyczny sposób, jakby bezustannie oceniał wszystko, co znajdowało się w zasięgu wzroku.
Daniel przyjrzał mu się przez moment. Gołąb również spojrzał na niego. Było to spojrzenie wyjątkowo nieprzyjazne. Nie przywiązałby do niego większej wagi, gdyby ptak nie nastroszył piór i nie wydał z siebie krótkiego, gardłowego gruchnięcia, które zabrzmiało niemal jak ostrzeżenie. Zmarszczył więc brwi, po czym zwrócił się do nieznajomej osoby.
— Ładny ptak — zauważył.
Obcy odwrócił głowę.
— Azor cię nie lubi.
Daniel spojrzał ponownie na gołębia.
— Azor?
— Tak ma na imię.
— Rozumiem. A czy Azor zawsze patrzy na obcych w taki sposób, czy jestem pod tym względem szczególnie wyróżniony?
— Ciebie szczególnie nie lubi.
Daniel uniósł brwi. Była to informacja interesująca, choć niezbyt pocieszająca. Nie przypominał sobie, by kiedykolwiek wszedł w konflikt z gołębiem, a już na pewno nie przypominał sobie, by zrobił coś, co mogłoby uzasadniać tak wyraźną niechęć ze strony tego konkretnego osobnika.
— Nie miałem jeszcze przyjemności go poznać.
— Miałeś, kiedy mnie popchnąłeś.
Daniel zamilkł.
— Słucham?
— Mnie. I Azora prawie też. Nie pamiętasz?
Przez chwilę próbował odnaleźć w pamięci jakiekolwiek zdarzenie, które mogłoby odpowiadać temu opisowi. Przewertował w myślach ostatnie tygodnie, potem miesiące, a nawet nieco dalszą przeszłość, ale nie znalazł niczego, co uzasadniałoby podobne oskarżenie. Oczywiście, nie uważał się za człowieka pozbawionego wad. Bywał niecierpliwy, uparty, czasami nieznośnie pewny siebie, a w niektórych sytuacjach potrafił powiedzieć coś, czego później żałował. Nie przypominał sobie jednak, by miał zwyczaj popychania przypadkowych ludzi, szczególnie w obecności ich gołębi.
— Nie — odpowiedział w końcu. — Nie przypominam sobie takiego incydentu.
— Tak myślałom.
— W takim razie pozwól, że wyrażę ubolewanie z powodu nieprzyjemnego doświadczenia, którego najwyraźniej nie pamiętam. Nie miałem zamiaru skrzywdzić ani ciebie, ani twojego ptaka.
Azor zagruchał, po czym odwrócił głowę, jakby uznał przeprosiny za niewystarczające.
— On nie przyjmuje przeprosin — wyjaśniło.
Daniel przyjrzał się gołębiowi z umiarkowanym zainteresowaniem.
— Widzę, że ma dość wysokie wymagania.
— Bardzo wysokie.
Daniel wzruszył ramionami i nie odpowiedział. Nie zamierzał dłużej zajmować się tą sprawą. Miał przed sobą znacznie ważniejsze zadanie, a mianowicie konkurs, do którego przygotowywał się z odpowiednią starannością. Wziął więc jedno z pudełek obserwacyjnych, sprawdził jego zamknięcie i ruszył w stronę wyznaczonego obszaru poszukiwań. Nie zdążył jednak odejść daleko, gdy usłyszał za sobą pytanie.
— Też bierzesz udział?
— Oczywiście.
— W takim razie musisz wiedzieć, że nie masz szans. Mam na imię Aiolyt, tak swoją drogą.
Daniel odwrócił się powoli. Na jego twarzy pojawił się uprzejmy, lecz nieco protekcjonalny uśmiech.
— Daniel Dworakowski, magister tanatologii — ukłonił się pretensjonalnie. — To dość odważne stwierdzenie, zważywszy na to, że konkurs dopiero się rozpoczął.
— Jestem przygotowane.
— Ja również.
— Mam przewagę.
— W czym?
Aiolyt wskazało na gołębia.
— Azor zna wszystkie dobre miejsca.
Daniel spojrzał na ptaka, który właśnie zajął się dziobaniem czegoś w trawie.
— Nie chciałbym podważać kompetencji twojego towarzysza, ale nie jestem przekonany, czy gołąb stanowi szczególnie wiarygodne źródło informacji entomologicznej.
— Jest bardzo mądry.
— W takim razie życzę mu powodzenia w karierze naukowej. Chętnie przeczytam kiedyś jego dysertację.
Aiolyt zmrużyło oczy.
— Zobaczymy, kto wygra.
Daniel uśmiechnął się szerzej.
— Z przyjemnością ci to udowodnię.
Daniel odwrócił się i ruszył w stronę starych drzew. Nowe znalezisko pojawiło się stosunkowo szybko. Pod niewielkim fragmentem odstającej kory dostrzegł czarnego chrząszcza, który próbował schować się przed światłem. Przykucnął, przyjrzał mu się przez chwilę, po czym ostrożnie podsunął pod niego listek. Nie spieszył się. Każdy ruch wykonywał z odpowiednią precyzją, starając się nie spłoszyć owada ani nie naruszyć jego delikatnego pancerza. Kiedy żuk wszedł na przygotowaną powierzchnię, Daniel przeniósł go do pudełka i przez dłuższą chwilę obserwował, jak niewielkie odnóża poruszają się po jego dnie.
— Witaj, piękny — mruknął z zadowoleniem.
Następnie wyjął notatnik i zapisał znalezisko, starannie odnotowując wszystkie cechy, które mogły okazać się przydatne podczas późniejszej identyfikacji. Nie była to czynność szczególnie skomplikowana, ale Daniel wykonywał ją z takim skupieniem, jakby sporządzał dokumentację do ważnego odkrycia naukowego. Właściwie nie widział w tym niczego niewłaściwego. Nawet jeśli konkurs miał charakter rozrywkowy, żuki zasługiwały na odpowiednią powagę.
Kolejne okazy znalazł pod spróchniałym drewnem, wśród wilgotnych liści i przy korzeniach jednego ze starszych drzew. Z każdym następnym odkryciem jego entuzjazm stawał się coraz wyraźniejszy. Zdarzało mu się zatrzymać na dłużej, by przyjrzeć się szczególnie interesującemu osobnikowi, a kiedy jeden z chrząszczy okazał się mieć wyjątkowo piękny, metaliczny połysk, Daniel niemal zapomniał o konkursie, poświęcając kilka minut na podziwianie jego pancerza. Dopiero świadomość, że pozostali uczestnicy wciąż poszukują własnych okazów, przywróciła go do rzeczywistości. Nie mógł przecież pozwolić sobie na rozproszenie.
Tymczasem Aiolyt pojawiało się w jego polu widzenia coraz częściej. Początkowo Daniel uznawał to za zwykły przypadek, jednak z czasem zaczął podejrzewać, że jego konkurent celowo przemieszcza się w pobliżu miejsc, które sam wcześniej sprawdzał. Co gorsza, za każdym razem, gdy Daniel znajdował coś interesującego, Aiolyt próbowało zajrzeć do jego pudełka, jakby miało nadzieję, że uda mu się wyciągnąć z niego jakieś informacje.
— Co masz? — zapytało, pojawiając się obok niego przy jednym z krzewów.
Daniel natychmiast przysunął pudełko do siebie.
— Pstro. Nie interesuj się.
— Widzę, że coś tam jest.
— To bardzo trafna obserwacja.
— Pokaż.
— Nie.
— Dlaczego?
— Bo nie.
Aiolyt westchnęło, po czym przykucnęło obok niego, próbując zajrzeć przez przezroczyste ścianki.
— Nie możesz być aż tak zaborczy o każdego żuka.
— Mogę. I jestem.
Przez chwilę mierzyli się wzrokiem, a Daniel zauważył, że jego rozmówca nie zamierza tak łatwo ustąpić. Nie miał nic przeciwko rywalizacji, o ile odbywała się na odpowiednim poziomie. Aiolyt wydawało się jednak osobą równie upartą co on sam, co zapowiadało pewne komplikacje.
— Mam już trzy gatunki — oznajmiło w końcu Aiolyt.
— Gratuluję — Daniel uniósł brwi.
— Nie brzmisz szczerze. A może dostanę nawet jakieś dodatkowe punkty za rzadkość.
Tym razem Daniel spojrzał na nie z większym zainteresowaniem.
— Jakie gatunki?
— Nie powiem. Zaraz kociej mordy dostaniesz.
— W takim razie trudno będzie mi ocenić wiarygodność tej informacji — Dworakowski całkowicie zignorował drugą część wypowiedzi.
— Nie musisz.
Daniel westchnął i wrócił do swoich poszukiwań. Zaczynał rozumieć, że samodzielne konkurowanie z Aiolyt będzie znacznie bardziej kłopotliwe, niż początkowo zakładał. Nie dość, że posiadało całkiem niezłą wiedzę, to jeszcze wykazywało wyjątkową determinację i nie miało najmniejszego zamiaru dzielić się czymkolwiek, co mogłoby pomóc drugiej stronie. Daniel nie mógł ich za to winić, ale nie oznaczało to, że zamierzał zrezygnować z własnych ambicji.
Przez kolejne minuty przeszukiwał coraz bardziej oddalone fragmenty parku, aż w końcu dotarł do niewielkiego strumyka, którego brzegi porastały wilgotne trawy i niskie krzewy. Było to miejsce znacznie spokojniejsze niż okolice głównej alejki, a miękka ziemia i zalegające w pobliżu kawałki próchniejącego drewna stanowiły doskonałe środowisko dla wielu gatunków chrząszczy. Daniel uznał, że właśnie tutaj może znaleźć coś naprawdę interesującego. Nie był jednak jedyną osobą, która wpadła na podobny pomysł.
Aiolyt stało już przy jednym z przewróconych pni, pochylone nad jego wilgotną powierzchnią. Azor siedział na pobliskim kamieniu, obserwując czujnie okolicę.
— Znalazłoś coś? — zapytał Daniel.
— A co cię to obchodzi?
— Pytam z ciekawości.
— Nie wierzę ci.
— Nie mam czasu na twoje osobiste problemy.
Aiolyt wyprostowało się, otrzepując dłonie z drobnych kawałków ziemi.
— Mam trzy gatunki.
— To już mówiłoś.
— Ale teraz mam cztery.
Daniel spojrzał na nie z uznaniem, choć starał się nie okazywać go zbyt wyraźnie.
— Wspaniale. W takim tempie może nawet uda ci się ze mną zrównać.
— Masz bardzo wysokie mniemanie o sobie. — Aiolyt zmarszczyło brwi.
— Nie bez powodu. W moim przypadku jest to jak najbardziej zrozumiałe.
Aiolyt roześmiało się krótko, choć zaraz potem przybrało ponownie poważną minę.
— Ile masz?
— Sześć.
— Sześć?! — Aiolyt niemal wypuściło trzymane w dłoniach pudełeczko.
— Tak.
— Kłamiesz.
Daniel otworzył pudełko na tyle, by pokazać mu zawartość.
— Proszę. Sześć i do tego każdy inny.
Aiolyt pochyliło się, licząc okazy, po czym skrzywiło się z niezadowoleniem.
— Strasznie jesteś irytujący.
— Słyszałem już o sobie podobne opinie.
Przez chwilę milczeli. W oddali rozległ się dziecięcy śmiech, a gdzieś między drzewami zaszeleściły liście poruszane lekkim wiatrem. Daniel spojrzał na zegarek. Do końca konkursu pozostawało coraz mniej czasu, a on zaczynał zdawać sobie sprawę, że nie uda mu się sprawdzić wszystkich interesujących miejsc. Nie chciał również tracić kolejnych minut na wzajemne przepychanie się z Aiolyt, szczególnie że oboje mieli podobne zainteresowania i najwyraźniej nie brakowało im wiedzy. W końcu uznał, że należy podejść do sprawy rozsądnie.
— Słuchaj — odezwał się, przyjmując nieco bardziej ugodowy ton. — Mam pewną propozycję.
Aiolyt spojrzało na niego podejrzliwie.
— Jaką?
— Moglibyśmy na jakiś czas zawiesić naszą rywalizację.
— Po co?
— Ponieważ tylko marnujemy czas. Znam kilka miejsc, które warto sprawdzić, ale nie jestem w stanie przeszukać ich wszystkich w wyznaczonym czasie. Ty najwyraźniej również masz pewne informacje. Gdybyśmy połączyli siły, moglibyśmy znaleźć znacznie więcej okazów.
Aiolyt zastanowiło się przez chwilę.
— I kto ma niby wygrać?
Daniel spojrzał na nie z pobłażliwym uśmiechem.
— Ja, oczywiście.
— Właśnie dlatego nie wiem, czy chcę z tobą współpracować.
— Nie bądź nierozsądne. Nie proponuję ci przecież oddania mi wszystkich punktów. Chodzi o zwykłą współpracę. Możemy wspólnie przeszukać park, a każde z nas zachowa własne znaleziska. Poza tym, podzielimy się nagrodami. Ale ja biorę scyzoryk.
Aiolyt przez chwilę przyglądało mu się w milczeniu. W końcu spojrzało na Azora, jakby oczekiwało od niego rady. Gołąb przekrzywił głowę, po czym zagruchał.
— Azor uważa, że nie powinnom ci ufać.
— Azor najwyraźniej nie jest szczególnie obiektywnym doradcą.
— Jest bardzo mądry.
— Oczywiście. W takim razie pozwól, że zaproponuję mu status honorowego świadka zawarcia naszego sojuszu.
Aiolyt parsknęło cicho.
— Dobrze. Zgoda. Ale plecak jest mój.
Wyciągnęło rękę, a Daniel uścisnął ją z powagą. Ich sojusz został zawarty. Azor zagruchał ponownie, najwyraźniej niezadowolony z takiego obrotu spraw.
Współpraca okazała się znacznie bardziej owocna, niż Daniel początkowo zakładał. Nie oznaczało to, że od razu przestali sobie dogryzać. Przez pierwszych kilka minut wciąż zachowywali się tak, jakby każde z nich spodziewało się podstępu ze strony drugiego, a wymiana informacji następowała z wyraźną niechęcią i ostrożnością. Z czasem jednak oboje zrozumieli, że ich umiejętności całkiem dobrze się uzupełniają. Daniel miał dużą wiedzę na temat identyfikacji gatunków, znał charakterystyczne cechy budowy chrząszczy i potrafił rozpoznać wiele z nich na pierwszy rzut oka. Aiolyt natomiast wykazywało niezwykłą spostrzegawczość i cierpliwość, potrafiąc dostrzec niewielkiego owada wśród liści z odległości, z której Daniel nie widział nawet samego liścia.
Szybko wypracowali sobie pewien rytm. Daniel zajmował się przeszukiwaniem kory drzew i próchniejącego drewna, Aiolyt sprawdzało niską roślinność oraz zaglądało pod zalegające na ziemi liście, a Azor przemieszczał się między nimi, czasem przysiadając na gałęziach, czasem spacerując po ścieżce, a czasem zupełnie niespodziewanie pojawiając się tuż za plecami Daniela. Nie można było powiedzieć, by gołąb wnosił do przedsięwzięcia szczególnie wiele, ale najwyraźniej sam uważał się za bardzo ważną część zespołu.
— A jaki jest twój ulubiony chrząszcz? — zapytało Aiolyt, kiedy przeszukiwali okolice jednego z większych drzew.
Daniel odwrócił głowę z taką szybkością, jakby właśnie usłyszał pytanie, na które czekał od bardzo dawna.
— Jelonek rogacz.
Aiolyt spojrzało na niego z wyraźnym zainteresowaniem.
— Naprawdę?
— Oczywiście. Trudno byłoby wskazać stworzenie, które lepiej łączyłoby w sobie elegancję z czymś tak pierwotnym i nieco groźnym. Samiec ma imponujące żuwaczki, przypominające poroże jelenia, stąd zresztą jego nazwa. Nie są one jednak przeznaczone do polowania, jak mogłoby się wydawać komuś mniej obeznanemu z entomologią. Służą przede wszystkim do rywalizacji z innymi samcami. — Daniel urwał na moment, jakby uznał, że właśnie dotarł do szczególnie istotnej części wywodu. — Co, nawiasem mówiąc, uważam za niezwykle ujmujące. Całe to stworzenie wygląda, jakby zostało zaprojektowane z myślą o wielkich pojedynkach, a w rzeczywistości jest dość łagodnym mieszkańcem lasów.
— Czyli podoba ci się, bo ma wielkie szczęki i lubi się bić?
— To bardzo powierzchowne podsumowanie.
— Ale nie całkiem błędne?
Daniel uśmiechnął się z zadowoleniem, nie zamierzając zaprzeczać.
— Ma również piękny, ciemny pancerz, charakterystyczną sylwetkę i niezwykle interesujący cykl rozwojowy. Larwy spędzają w spróchniałym drewnie nawet kilka lat, zanim przeobrażą się w dorosłe osobniki. Pomyśl tylko: tyle czasu ukryte przed światem, w zupełnie innym rytmie życia, by w końcu wyjść na powierzchnię i przez krótki czas istnieć w tej postaci. Jest w tym coś niemal poetyckiego.
— Nie sądziłom, że można tak długo opowiadać o jednym chrząszczu.
— To dlatego, że najwyraźniej nigdy nie spotkałoś nikogo, kto naprawdę potrafiłby docenić jego piękno.
— A więc rozumiem, że mam do czynienia z ekspertem.
— Z uczonym, jeśli już mamy posługiwać się właściwymi określeniami.
Aiolyt parsknęło śmiechem, a Daniel przyjął tę reakcję bez zbędnych komentarzy. W jego głosie pobrzmiewała przy tym szczera duma, zupełnie pozbawiona udawania. Można było odnieść wrażenie, że gdyby tylko dano mu odpowiednio dużo czasu, z przyjemnością opowiadałby o jelonku rogaczu jeszcze przez następne pół godziny, nie zważając na to, że ich konkurenci zdążyli w tym czasie zebrać wszystkie owady w okolicy.
— A ty? — zapytał w końcu. — Jakie są twoje ulubione?
— Ryjkowce.
— Wszystkie? — Daniel uniósł brwi.
— Przede wszystkim ryjkowce. Nie potrafię wybrać jednego gatunku. Mają w sobie coś rozczulającego i głupiego. Te ich długie ryjki, maleńkie czułki, sposób, w jaki się poruszają… Wyglądają, jakby były bardzo zajęte czymś niezwykle ważnym, nawet kiedy po prostu siedzą na liściu. — Aiolyt pochyliło głowę, jakby próbowało przywołać przed oczami obraz ulubionego stworzenia. — Poza tym niektóre mają tak piękne ubarwienie, że trudno uwierzyć, że naprawdę istnieją. Są takie, które mienią się zielenią, błękitem, złotem. Jak maleńkie klejnoty.
— Ryjkowce są rzeczywiście niezwykle interesujące. Ich różnorodność jest imponująca, a aparat gębowy przystosowany do pobierania pokarmu za pomocą ryjka stanowi doskonały przykład wyspecjalizowanej ewolucji. Niektóre gatunki mają również bardzo osobliwe zwyczaje związane ze składaniem jaj. Samice potrafią przygotowywać otwory w tkankach roślinnych, umieszczając w nich jaja w sposób, który zapewnia larwom odpowiednie warunki rozwoju — Daniel przytaknął z uznaniem.
— Widzisz? — Aiolyt uśmiechnęło się triumfalnie. — Wiedziałom, że są wspaniałe.
— Nie powiedziałem, że nie są. Powiedziałem jedynie, że są bardzo interesujące.
— Czyli przyznajesz, że ryjkowce są lepsze?
— Nie popadajmy w niedorzeczności.
Aiolyt zaśmiało się ponownie, tym razem głośniej, a Daniel, choć próbował zachować surowy wyraz twarzy, nie zdołał powstrzymać uśmiechu. Wydawało mu się, że znalazł wreszcie godnego przeciwnika: kogoś, kto potrafił docenić niewielkie stworzenia z podobną pasją, a jednocześnie nie miał najmniejszego zamiaru ustępować mu w żadnej kwestii. Było to, trzeba przyznać, dość obiecujące towarzystwo na resztę konkursowego popołudnia.
Później dyskutowali o tym, czy większe żuki są piękniejsze od mniejszych, czy metaliczny połysk rzeczywiście stanowi najwyższą formę owadziej elegancji i czy można uznać za moralnie uzasadnione nazwanie wyjątkowo brzydkiego chrząszcza imieniem człowieka, którego się nie lubi.
— Można — stwierdził Daniel.
— Zdecydowanie można — przytaknęło Aiolyt.
— Mam nawet kilka propozycji.
— Ja również.
Azor zagruchał, jakby chciał zgłosić własną kandydaturę.
Przez kilka następnych minut pracowali w skupieniu, niemal całkowicie zapominając o tym, że jeszcze niedawno traktowali się jak najpoważniejsi przeciwnicy. Daniel identyfikował znalezione gatunki, Aiolyt podsuwało mu kolejne okazy, a Azor spacerował w pobliżu, od czasu do czasu dziobiąc ziemię. Kiedy wreszcie zamknęli ostatnie pudełko, Daniel wyprostował się i spojrzał na zegarek.
— Powinniśmy wracać.
— Myślisz, że tyle nam wystarczy?
— Sądzę, że mamy bardzo dobry wynik.
— Wygramy?
Daniel spojrzał na nich z uśmiechem.
— Oczywiście.
Aiolyt przewróciło oczami, ale zaraz potem również się uśmiechnęło. Ruszyli w stronę stanowiska organizatorów. Daniel niósł pudełka z niezwykłą ostrożnością, a Aiolyt co jakiś czas przypominało mu, żeby patrzył pod nogi, bo inaczej źle skończy. Azor podążał za nimi, a kiedy Daniel zatrzymał się, by poprawić pasek torby, gołąb podszedł do jego buta i dziobnął go z wyraźną premedytacją.
— Auć.
— Azor! — upomniało go Aiolyt.
Ptak odwrócił głowę.
— On zrobił to specjalnie — zauważył Daniel.
— Wiem.
— Powinnoś go wychować.
— Jest wychowany.
Daniel spojrzał na gołębia, który właśnie z dumą otrzepywał pióra.
— W takim razie bardzo źle.
Wyniki ogłoszono kilkanaście minut później. Daniel stał przed stanowiskiem komisji z rękami założonymi na piersi, starając się zachować pozory spokoju. Nie było to łatwe, ponieważ organizatorzy wyjątkowo długo sprawdzali karty uczestników, a jeden z nich co chwilę powtarzał, że niektóre znaleziska są naprawdę imponujące. Daniel miał ochotę zapytać, czy mogą wreszcie przejść do rzeczy, ale uznał, że byłoby to zachowanie bardzo z jego strony nieprofesjonalne. Aiolyt stało obok niego, również wyraźnie podekscytowane.
W końcu prowadząca wydarzenie kobieta podeszła do mikrofonu i uśmiechnęła się szeroko do zgromadzonych uczestników.
— Drodzy państwo! Bardzo dziękujemy wszystkim za udział w tegorocznym żuczkobraniu. Jesteśmy pod ogromnym wrażeniem waszej wiedzy, zaangażowania i troski o naszych małych przyjaciół. Po dokładnym przeliczeniu punktów możemy wreszcie ogłosić zwycięzców!
Daniel wyprostował się nieco bardziej.
— Pierwsze miejsce zajmują... Daniel Dworakowski oraz Aiolyt!
Przez krótką chwilę oboje patrzyli na siebie z niedowierzaniem, po czym niemal równocześnie wybuchnęli radosnym okrzykiem. Daniel uniósł rękę w geście triumfu, a Aiolyt natychmiast uderzyło w nią otwartą dłonią. Był to moment szczerej, niepowstrzymanej radości, w której na krótką chwilę zupełnie zapomnieli o wcześniejszej rywalizacji. Daniel czuł ogromną satysfakcję. Nie tylko wygrał, ale zrobił to w towarzystwie osoby równie zafascynowanej owadami. Trudno było o bardziej zadowalający rezultat.
— Wiedziałem! — oznajmił z dumą.
— Wygraliśmy! — zawołało Aiolyt.
— Oczywiście, że wygraliśmy!
Azor zagruchał, choć trudno było ustalić, czy również świętował, czy po prostu wyrażał niezadowolenie z nadmiernego hałasu.
Prowadząca uśmiechnęła się jeszcze szerzej i zaprosiła zwycięzców do stanowiska z nagrodami. Na stole, przykrytym kolorowym obrusem, znajdowały się dwa przedmioty, na które Daniel spoglądał od samego początku konkursu. Plecak w kształcie dzbanecznika prezentował się równie uroczo jak na zdjęciu, choć w rzeczywistości był nieco większy, niż się spodziewał. Obok niego leżał scyzoryk, którego zielona rękojeść przypominała metalicznego chrząszcza. Daniel poczuł, że jego wysiłek został wreszcie odpowiednio wynagrodzony.
— Gratulujemy! — powiedziała prowadząca. — Mamy dla państwa wspaniałe nagrody.
Wyciągnęła w ich stronę dwa eleganckie foldery. Daniel spojrzał na nie, potem na kobietę, a następnie ponownie na stół.
— Przepraszam — odezwał się ostrożnie. — A nagrody?
— Oczywiście, już wyjaśniam! Plecak i scyzoryk, które widzą państwo na stole, są nagrodami przeznaczonymi dla najmłodszych uczestników. Dla państwa przygotowaliśmy coś znacznie bardziej odpowiedniego!
Daniel poczuł, że coś w jego wnętrzu powoli zamiera.
— Słucham?
— Tygodniowy pobyt wakacyjny! Wszystkie koszty zostały już opłacone. Obejmuje zakwaterowanie, wyżywienie i dodatkowe atrakcje. To naprawdę wspaniała nagroda!
Przez dłuższą chwilę Daniel nie był w stanie odpowiedzieć. Przyglądał się folderowi, który kobieta właśnie mu wręczyła, jakby próbował odnaleźć w nim jakąś ukrytą informację, która pozwoliłaby mu zrozumieć, dlaczego zamiast pięknego scyzoryka otrzymuje propozycję spędzenia tygodnia w ośrodku wypoczynkowym. Przeczytał nawet nazwę miejscowości, w której znajdował się hotel, choć nie miało to najmniejszego znaczenia. Nie chciał wakacji. Nie interesował go basen ani opłacone posiłki. Chciał scyzoryk w kształcie żuka. Powoli odwrócił głowę w stronę Aiolyt, które wyglądało równie nieszczęśliwie.
— Chwileczkę — powiedział Daniel. — Chce pani powiedzieć, że te nagrody...
— Są przeznaczone dla dzieci, tak.
— Ale my wygraliśmy konkurs.
— Oczywiście!
— Zdobyliśmy pierwsze miejsce. A zatem powinniśmy otrzymać nagrody przewidziane dla zwycięzców.
Kobieta uśmiechnęła się z cierpliwością.
— Właśnie dlatego otrzymują państwo nagrodę główną dla dorosłych uczestników.
Daniel spojrzał na folder. Następnie na scyzoryk. Potem znowu na folder.
— Ja nie chcę wakacji — powiedział w końcu.
Aiolyt pokiwało głową.
— Ja też nie.
— Rozumiem, że są państwo zaskoczeni — zapewniła kobieta. — Ale proszę mi wierzyć, to naprawdę atrakcyjna oferta. Wszystko jest już opłacone!
— To bardzo miłe — odparł Daniel z grzecznością. — Jednakże nie jestem szczególnie zainteresowany wyjazdem. Czy nie moglibyśmy otrzymać tych nagród?
— Niestety, regulamin przewiduje je wyłącznie dla dzieci.
— Ale przecież to konkurs żuczkobrania. Nie konkurs dla dzieci.
Kobieta zawahała się na moment.
— To wydarzenie rodzinne.
Daniel zamknął oczy. Wszystko stało się nagle jasne. Całe jego przygotowanie, godziny poświęcone na poszukiwania, staranne notatki, przeszukiwanie spróchniałych pni i współpraca z osobą, która najwyraźniej miała do niego osobisty uraz, prowadziły do tej właśnie chwili. Do otrzymania folderu reklamującego wakacje, których wcale nie chciał, podczas gdy przedmiot, o który walczył przez całe popołudnie, pozostawał w zasięgu jego wzroku, lecz poza zasięgiem jego rąk. Nie było to sprawiedliwe. Co więcej, było to absolutnie niedorzeczne.
Przez chwilę milczeli, obserwując swoje niedoszłe nagrody. Daniel czuł, że jego zadowolenie ze zwycięstwa powoli ustępuje miejsca coraz większemu rozczarowaniu. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego organizatorzy uznali, że dorośli uczestnicy konkursu nie mogą chcieć żuczkowych przedmiotów. Czyżby posiadanie określonego wieku miało nagle odbierać człowiekowi prawo do odrobiny radości? Czy fakt, że był lekarzem i uczonym, oznaczał, że powinien zadowolić się wyjazdem do hotelu zamiast otrzymać coś, co rzeczywiście sprawiłoby mu przyjemność?
Przez kolejne kilka minut Aiolyt zachowywało się podejrzanie spokojnie. Nie próbowało już przekonywać prowadzącej, nie zadawało pytań dotyczących regulaminu ani nie wyrażało niezadowolenia z otrzymanej nagrody. Stało obok Daniela, trzymając folder wakacyjny, i od czasu do czasu spoglądało w stronę stołu, na którym wciąż znajdowały się plecak oraz scyzoryk.
— Słuchaj — odezwało się w końcu Aiolyt.
— Nie.
— Jeszcze nic nie powiedziałom.
— Właśnie dlatego mówię nie.
Aiolyt pochyliło się nieco w jego stronę.
— Chcesz ten scyzoryk?
Daniel spojrzał na nie z wyrazem twarzy sugerującym, że pytanie było wyjątkowo niepotrzebne.
— Oczywiście, że chcę.
— A ja chcę plecak. Przecież wygraliśmy, powinniśmy je dostać.
Daniel spojrzał ponownie na stół. Prowadząca zajęła się właśnie rozdawaniem drobnych upominków dzieciom, a pozostali organizatorzy byli zajęci pakowaniem materiałów konkursowych. Plecak i scyzoryk leżały obok siebie, zupełnie niepilnowane.
— Nie sądzę, żeby to było...
Nie zdążył dokończyć. Aiolyt ruszyło nagle naprzód, zaskakująco sprawnie i zdecydowanie. Jednym ruchem chwyciło plecak, drugim scyzoryk, po czym odwróciło się i pobiegło w stronę wyjścia z parku.
Daniel przez krótką chwilę stał zupełnie nieruchomo. Patrzył na pusty fragment stołu, potem na oddalającą się sylwetkę Aiolyt, a następnie na folder, który wciąż trzymał w dłoni.
— O mój Boże — powiedział cicho.
W oddali rozległ się krzyk prowadzącej.
— Hej! Proszę się zatrzymać!
Daniel spojrzał na folder jeszcze raz, po czym wcisnął go w wewnętrzną kieszeń płaszcza.
— To jest absolutnie niedopuszczalne — oznajmił, ruszając biegiem za Aiolyt.
Nie miał zamiaru pozwolić, żeby ktoś ukradł jego scyzoryk.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz