Chociaż Zahra była w Stellaire już od dłuższego czasu, internet nadal ją niezwykle fascynował. Wystarczyło po prostu wyklikać jakieś słowo albo rzecz, której się nie rozumiało i internet magicznie pokazywał ci niezliczoną liczbę stron, które te rzeczy wyjaśniały? No totalny bangier.
Oprócz tego można było oczywiście oglądać różne fajne i mniej fajne rzeczy, grać w gry, no i, dla Zahry przede wszystkim, te gry streamować. Same plusy.
– Jestem głodna – westchnęła Zahra podczas streamowania jakiejś głupiej układanki czatowi. W sumie to nie była jakoś bardzo głodna, bardziej znudzona. I nie chciała przyznać widzom, że nie potrafiła za nic rozwiązać zagadki, nad którą ślęczała od ostatnich dwudziestu minut.
Ktoś z czatu kazał jej coś zjeść, skoro była taka głodna. Ale kurde, nie mogłaby tak o, zjeść coś na streamie. Przecież ogarnęliby, że wcina ludzi i inne sprawy. Co jakby ją zdoxxowali albo policja ją złapała za tego typa, co zniknął ostatnio? Ale on był wkurwiający i niemiły więc jemu się należało. Może policja by zrozumiała?
– Czy są na internecie jakieś jedzenia? – Zmieniła szybko tok myślenia, tym razem na głos i wyszła z gry. Wciąż na streamie, wklepała w wyszukiwarkę "jejdzenje". Wyskoczyła masa różnych stron, w tym takie z przepisami. Czyli robieniem jedzenia od zera? To mogłoby być ciekawe.
– Łoł, ta strona ma LOSOWANIE jedzenia! Patrzcie! Wylosujemy sobie żarcie jakieś? Jak wylosuje jakieś śmieszne, to zrobię go na streamie, co wy na to?
Zahra kliknęła koło fortuny, obserwując, jak kolory różnorakich przepisów skakały i kręciły się w zawrotnym tempie. Wreszcie igiełka zatrzymała się na czymś i na ekranie wyskoczyła jej nazwa dania. Problem w tym, że za nic nie potrafiła tego przeczytać. Ale no cóż, los wybrał.
Przeniosła komputer z kamerką do kuchni. Gideon był na zajęciach, wiec miała całe mieszkanie dla siebie. I dobrze, bo Gideon lubił być w kamerce tylko, jak był na to przygotowany – z odpowiednim outfitem i makijażem i gotowymi żartami. Pedant.
– Dobra, pie-sia karma jest. Przepis mówi o grillu… Hm, kurde, nie mam grilla. Ale mamy mikrofalę z opcją grilla chyba. To to samo, co nie? Dobra, to tutaj coś mówią o amelinium…
Gdy Gideon wrócił z zajęć, spotkał Zahrę na kanapie. Z przybrudzoną smołą twarzą i przepraszającym uśmieszkiem. Zmarszczył brwi, nagle rozpoznając wszechobecny smród spalenizny.
– Zahra, co znowu zrobiłaś?
– Zaufałam. Zaufałam Asi Gotuję i mnie okłamała.
– Asia Gotuje? Kto? Zahra, o czym ty pierdolisz? Co tu tak jedzie?
Zahra uśmiechnęła się jeszcze szerzej, robiąc wielkie oczy.
– Ja zapłacę, ale… trzeba dokupić te gaśnice. I… i mikrofalę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz