Gwiazdki

Strony + Newsy

newsy
1
2
3
4
Medwia: Mężczyzna pokłócił się z niedźwiedziem o borowika
Mieszkaniec wsi pod Miedwogradem trafił na izbę przyjęć z licznymi zadrapaniami i, jak sam to ujął, „nadszarpniętą dumą”. W czwartek rano, podczas grzybobrania, mężczyzna natknął się na wyjątkowo okazałego borowika, którego w tej samej chwili upatrzył sobie niedźwiedź. Postanowił bronić znaleziska, powołując się na zasadę „kto pierwszy, ten lepszy”. Niedźwiedź tego argumentu nie uznał. „Godło kraju czy nie godło, ja go zobaczyłem pierwszy” – upiera się poszkodowany, który mimo obrażeń nie zamierza rezygnować z grzybobrania. Leśnicy przypominają, że jesienią niedźwiedzie intensywnie gromadzą zapasy przed zimą i nie są skłonne do negocjacji.

Nagłówek

16 listopada 2026

Od Nikandros – Maszyna [AU]

Firma Weyland—Yutani od jakiegoś czasu czuła, że Seegson Corporation, ich europejskiego brata, trafi szlag. Szepty szły przez wszystkie piętra: od telemarketerów po biura menadżerskie i dyrektorskie. Trudno powiedzieć, kto był kretem i wywąchał rozmiękły grunt pod fundamentami Seegsona, ale wszyscy wiedzieli jedno — niedługo na rynku pozostanie jedyna Korporacja, taka przez duże "K" i będzie nią właśnie Weyland—Yutani. Pierwsza, ostatnia, jedyna, Wielka Korporacja.

Nikandros została wywołana na dywanik bez większego wytłumaczenia. Ot, wiadomość na pagerze, godzina i nakaz zostawienia innych zadań ku sobie. Szefowa departamentu inteligencji spoglądała na nią spod wąskich okularów. Klikała coś na komputerze, a odblask ekranu nadawał jej skórze zielonkawy, chorobliwy odcień.
— Krążą plotki, że Seegson upadnie — szefowa rzuciła ot, tak, niby beznamiętnie. Maszyneria za nią: rzędy drukarek, kserokopiarek i telefaksów wydawały z siebie ciche buczenie, jak rój pszczół otaczający swą królową.
Nikandros kiwnęła głową.
— Sewastopol to nagięcie budżetu. Chcieli polecieć zbyt blisko słońca. Wręcz bardziej na słońce. Spalili i skrzydła, i dochody.
Cień uśmiechu pojawił się na twarzy szefowej. Na taką odpowiedź ewidentnie czekała. Nie bez powodu Nikandros szybko wspinała się po drabinie korporacyjnej.
— Czy uważasz zatem, oficerze Lohengrin, że Seegson zbankrutuje? I to przez zbudowanie stacji Sewastopol?
Nikandros powstrzymała się przed wzruszeniem ramionami. Zamiast tego, wyprostowała plecy i podniosła brodę.
— W ciągu kilku miesięcy porzucą ostatnie nadzieje, że stacja da im jakikolwiek zysk. Do końca tego roku wystawią ją na sprzedaż. W przeciągu, hm, od jednego do trzech lat, jeżeli nikt nie będzie chętny na zakup Sewastopolu, Seegson pozostawi stację samą sobie. Aż stanie się zdezelowanym wrakiem.
Szefowa uśmiechnęła się szerzej. Wpisała coś w system, poczekała, aż ściana maszyn za nią wypluje odpowiednie papiery, po czym wstała z biurka. Stukot jej szpilek odbijał się echem po głuchych ścianach budynku. Gdy wręczała dokumenty Nikandros, jej dłonie były zimne jak lód.
— Obyś się nie myliła, oficerze.

Aby upewnić się, co do upadku Seegsona i zapewnić płynne przejęcie Sewastopolu (a raczej, jak najszybsze rozebranie go na części i ogołocenie z nadal działających systemów), Korporacja zobowiązała się do wysłania na pokład stacji pełnomocnika. Kogoś, kto gładkim słowem i miękką perswazją mógł wtopić się w pracowników Seegsona, kto z ukrycia mógł obserwować powolny rozkład firmy i ich podwładnych. Kto szybko mógł skontaktować się z Korporacją, by przysłali wsparcie w przypadku jakichkolwiek problemów.
Pech, czy też szczęście, trafił właśnie na Nikandros. Może zasłużyła sobie wygadaniem, zbyt dobrym przepowiadaniem akcji na giełdzie, cholera wie. Może ktoś miał jej dosyć w biurze i postanowił, że lepiej, żeby dostała podwyżkę i lepszą pozycję, ale osiem unitów astronomicznych od nich.

Sewastopol był monstrum. Tak najłatwiej można było opisać stację. Trzy wielkie skrzydła, połączone ze sobą spojeniem tuneli i rozgałęzień, niczym wynaturzone pięści, związane ku sobie grubymi węzłami. W cieniu gazowego olbrzyma, przy którym była zadokowana, ze swoją przedawnioną maszynerią i wypalonymi lampami, już przypominała wrak, choć nadal była w pełni aktywna. Z każdego skrzydła wyrastała niesymetryczna wieża, każda innej wysokości, jakby sterczące z nich anteny sugerowały o niewykończeniu stacji. Czerwony nalot osiadł na belkach i płytach Sewastopolu, trudno było powiedzieć, czy to zabiec celowy, wykonany farbą, czy lata niewykończeń wyżarły rdzawe rany w metalu.
Z pokładu wahadłowca wyglądała dziko i obco. Nienaturalnie. A może właśnie nazbyt naturalnie? Jakby dziwnota kosmosu przeżarła ją na wskroś i stacja stała się jakąś dziwnym, nieorganicznym księżycem dla pobliskiej planety.

Przywitanie w doku nie było nazbyt ciepłe, ale nie było również chłodne. Nikandros została wylegitymowana, wedle zasad, ale nie było żadnych pytań w związku z jej połączeniem z Weyland—Yutani, które, jeszcze kilka dni wcześniej, CEO Seegsona głośno obrażał na wizji. Wydawało się, jakby Sewastopol oddzielony był od reszty świata gęstą mgławicą, jakby jego fizyczna odległość od centrum galaktyki ograniczała również powiązanie z ludzkością poza stacją. Może po prostu wszyscy wiedzieli, że pracują na oparach i postanowili skupiać się na sobie i swych przyziemnych problemach, a nie jatkach konglomeratów międzygalaktycznych.


LOG 0004
D1/H1126
Jestem na pokładzie Sewastopolu. Została mi przydzielona personalna kwatera. Zainteresowanie moją osobą małe. Brak większych reakcji na wspomnienie Korporacji. Na stacji panuje dziwny zastój. Wiele korytarzy zamkniętych do naprawy, choć nie słychać prac remontowych. Ilość ludzkich członków załogi ograniczona. Rozpocznę rekonesans po wymaganym odgórnie zestawie badań.


Pracownik skrzydła medycznego nie był człowiekiem.
Nie było w tym nic dziwnego — wiele statków i stacji, szczególnie tych samowystarczalnych i odległych od zasiedlonych planet, posiadało syntetyki. Weyland—Yutani jednak zachowywało pozory firmy uczłowieczonej od góry do dołu i androidy, do których Nikandros przywykła, praktycznie nie różniły się od swych ludzkich pobratymców. Chłodniejsza warstwa skóry, płyny chłodzące zamiast krwi, brak innych płynów takich jak pot czy łzy — to różniło syntetyka od człowieka. No, i może nieco stateczniejsze rozumienie emocji. Wyglądem nie odstawały bardzo od ludzi.
Androidy Sewastopolu jednakże… no cóż, Nikandros mogła bezwstydnie wpisać w logi fakt, że braki w finansach Seegsona były widoczne.
— Witam. Jestem certyfikowanym pielęgniarzem. Mogę wykonać pobranie krwi oraz inne wymagane badania.
Nikandros rzuciła okiem na plakietkę przyszytą do zielonego kombinezonu androida. Nawet nie nadali mu imienia. Posiadał jedynie numer identyfikacyjny, a pod nim, cienką czcionką, seria, z której robot pochodził. Working Joe.
Choć lot na Sewastopol nie był pierwszą podróżą kosmiczną Nikandros, jeszcze nigdy nie spotkała jednego z Working Joes na żywo. Owszem słyszała o syntetykach z tej edycji, robionych na szybko i odwał. O problematycznych, zapętlających się procesorach. O zero-jedynkowym myśleniu. Nigdy nie spodziewała się, że wyglądają one bardziej, jak manekiny wystawowe, niż ludzie. Gładka, gumowa powłoka pokrywała endoszkielet, mętna i zabielona jak nałożone na siebie warstwy silikonowych rękawiczek. Nawet stojąc w odległości kilku metrów, Nikandros dojrzała, że producent nie pofatygował się o podarowanie syntetykom emocji. Usta robota miały jedynie drobne wycięcie, spod którego widać było siatkę głośnika. Oczy były dwoma soczewkami, świecącymi jak światła ostrzegawcze. W sumie, Nikandros zadecydowała, robot nie przypominał manekina z wystawy. Bardziej takiego, którego wstawiano do prototypów łazików innych pojazdów, by sprawdzić, czy maszyny zmiażdżyłyby człowieka w wachlarzyk.
— Czy jest lekarz? Człowiek. Członek załogi.
Nie miała nic do syntetyków, naprawdę. Szczerze mówiąc, jakby to był faktycznie syntetyk, taki rozwinięty i zaktualizowany, nie miałaby problemu nawet iść pod jego skalpel. Ale to coś… to był dwudziestoletni komputer wsadzony w kształt okołoczłowieczy. Nie android, nie robot… maszyna.
— Jestem certyfikowanym pielęgniarzem. Mogę wykonać pobranie krwi oraz inne wymagane badania — powtórzył beznamiętnie Working Joe ze swojego głośniczka.
Nikandros westchnęła ciężko. Usiadła na pryczy.
Wróciła do kwatery z obolałą ręką i siniakiem na pół przedramienia.


LOG 0006
D3/H1502
Brak jakichkolwiek rozwiniętych syntetyków. Jedyne formy inteligencji poza ludźmi i MATKĄ na Sewastopolu to Working Joes — dawno oddelegowane do prac przyziemnych w Korporacji androidy. Według moich badań od przynajmniej 7 lat nie używa się ich na stacjach posiadających potencjał turystyczny (Sewastopol planowo miał być największym ośrodkiem transportowym i handlowym dla Zewnętrznych Rubieży), ze względu na zbyt dużą ilość skarg dotyczących ich sprawiającego dyskomfort wyglądu. Seegson od dawna wiedzieli, że nie mają funduszy, aby poprawnie utrzymać stację. Sprowadzenie 50x WJ jest zdecydowanie tańsze niż chociażby 10 zoptymalizowanych, pokrytych Bioskinem syntetyków. Sewastopol miał być na ilość, nie jakość. Duży błąd.


USCSS Anaxis, na którym Nikandros spędziła większość swych podróży kosmicznych, różnił się praktycznie wszystkim od stacji Sewastopol. Czystym wystrojem, korytarzami prowadzącymi do odpowiednich komór bez zbędnych ślepych zaułków, działająca mechanika i systemy AI, grupka świeżutkich syntetyków. Sewastopol przypominał bardziej brudny motel przy zaczadzonej autostradzie, z karaluchami w materacach i pleśnią na ścianach. Oczywiście nie było aż tak źle, przynajmniej dosłownie. Widać było jednak, że firma poddała się już jakiś czas temu, zostawiając stację ku powolnemu rozkładowi. Choć jeszcze, z jakiegoś powodu, trzymali się strzępka nadziei. W końcu nie ogłosili bankructwa ani oficjalnego zamknięcia stacji. Pracownicy byli osowiali i znudzeni, ale nadal pracowali. O likwidacji stacji nic nie wiedzieli. Albo po prostu nie chcieli Nikandros powiedzieć.


LOG 0029
D7/H2343
Working Joes są przerażający. Może to było celem ich wyglądu, a nie jedynie najniższe możliwe koszta? Próbowałam dostać się do wieży środkowej (SciMed, ośrodek A), do skrzydła gdzie prowadzony jest korpus produkcyjny tych maszyn. Nie dość, że zagrodzono mi przejście, to jeden z robotów prawie wyrwał mi rękę z barku. Są cholernie silne. Udało mi się jednak dotrzeć do jednego z pobliskich terminali. Wykaz pracowników na skrzydle nie wskazywał żadnego ludzkiego oficera. Z jakiegoś powodu jednak słyszałam, jak WJ rozmawiają na głos z kimś, co nie jest częścią ich kodu — między sobą porozumiewają się przez MATKĘ systemu, niewerbalnie. Dziwne. Spróbuję dostać się tam po raz kolejny.


LOG 0030
D8/H0328
Jeden z WJ mnie znalazł. Wrogi kod — czerwone LED na oczach. Niebezpiecznie. Mam chyba skręcony nadgarstek.


Zanim Nikandros została przeniesiona do działu inteligencji, kiedy jeszcze nadzorowała inżynierów i spawaczy przy sklejaniu co nowych części do kolejnych wahadłowców, miała dużo styczności z syntetykami. Przecież jej własna szefowa była syntetykiem. I nic w tym złego — Nikandros sama chwilami żałowała, że i ona nie została zbudowana z perfekcyjnej maszyny, linijek kodu, trybików i kabli, Bioskinu i wykalkulowanych emocji. Ale z tymi robotami, ze sztuczną załogą Sewastopolu było coś nie tak. Jakby coś wżarło się w system MATKI i nakarmiło roboty niezwykłą wrogością i bezwzględnością.
Ogólnie rzecz biorąc, coś ze stacją Sewastopol było nie tak. Nikandros właśnie to zakładała, ale nie na aż taką skalę. W tym miejscu było coś nienaturalnego. Chorego. I Nikandros postanowiła, że zrobi wszystko, by dojść do źródła zniszczenia.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz