Dzień przywitał mnie monotonnym, głuchym odgłosem uderzeń kropel deszczu o dach… oraz widokiem tych nieszczęsnych biletów. Zamknęłam oczy w niemym proteście i odwróciłam się na drugi bok. Jakby usunięcie tych kawałków papieru z oczu miało cokolwiek zmienić. Powiedziałam co prawda, że raczej nie dam rady się pojawić… Dlaczego więc dalej mnie to gryzło? I dlaczego, kładąc się do łóżka, rzuciłam je byle jak na szafkę nocną, zamiast zakopać głęboko w szufladzie biurka?
Usiadłam gwałtownie. Właśnie. Mogę usunąć je sobie z oczu. Wtedy osiągnę kruchy rozejm między tym, czego sama chciałam — nie oglądać tej sztuki za żadne skarby świata — oraz tym, co wypadało mi zrobić — pojawić się na ostatnim występie aktora, który w pewnym momencie swojego życia stał się mi w pewien sposób bliski. Gdy nie będą mi o sobie przypominać ilekroć spojrzę na tę szafkę, istniała większa szansa, że o nich zapomnę. Te dwa miesiące upłyną jak zawsze — nie wiadomo kiedy — a gdy odnajdę je ponownie w biurku, będzie za późno. Pójdę go potem przeprosić…
Wzięłam bilety w dłoń z przesadną delikatnością, nie chcąc pognieść eleganckiego papieru, na którym zostały wydrukowane w tej wersji dla zaproszonych osobiście przez niego gości. Do tego dostałam dwa… Nie miałam w głowie nikogo, komu mogłabym jeden wręczyć. Promiennie pomarańczowe oczy… Zacisnęłam mocniej palce na papierze.
Nie.
Otworzyłam szufladę w meblu przy łóżku i tam wrzuciłam zaproszenia. Patrzyłam na nie jeszcze chwilę, na cyfry wypisane pod tytułem sztuki. No i po co. Popchnęłam lakierowane drewno z nieco większą siłą, niż planowałam. Stuknęło głośno w ciszy niemal pustego domu, a ja schowałam twarz w dłoniach. Wdech. Wydech.
Tak, przeproszę go potem jeszcze raz… Bo już raz to zrobiłam — gdy dawał mi te bilety. I tak nie przyjął ich z powrotem. Zresztą, znając Noaha to wcale nie będzie ostatnia-ostatnia sztuka, w jakiej zagra. Pasjonaci aktorstwa, jak on, za bardzo przypominali osoby uzależnione. Mogli mówić, że przechodzą na emeryturę, że to już ich ostatni występ… A potem, po kilku miesiącach korzystania z wolności i delektowania się spokojem, wracali na deski teatru, zaproszeni do odegrania epizodycznej, choć wciąż wymagającej sporego bagażu doświadczenia i umiejętności, roli w jakimś renomowanym przedstawieniu, nawet jeśli tylko przez jeden weekend. Jako gość specjalny. Z pewnością jeszcze będę miała okazję zobaczyć, jak gra. Na pewno zrozumie…
Nie byłam dobra w pożegnania. Do tego ten tytuł? Rusałka. Wiedziałam mniej więcej, co to za sztuka, o czym opowiada. Nieszczęśliwa miłość… Naprawdę trudne było dla mnie uczestniczenie w czymkolwiek o podobnej tematyce. Siedzieć tam zupełnie sama…? Lubiłam Noaha. Doceniałam jego kunszt aktorski, wkład w rozwój dziesiątek, o ile już nie setek spektakli. Zawsze dobrze się go słuchało, gdy potrzebowałam drobnej przysługi nigdy nie odmawiał… Jednak nie czułam się na tyle zobowiązana wobec niego, by aż tak się katować. Nie… Po prostu nie tym razem. Przy innej okazji, nie tak dla mnie trudnej. Nie chciałam zniszczyć mu tego dnia samolubnym myśleniem o tym, co czuję po obejrzeniu tego spektaklu… Bo przecież będę musiała potem się z nim spotkać za kulisami. Stanąć tam, najlepiej z uśmiechem i wspierającym słowem. Być dla niego w tym ważnym dniu. To… mogło okazać się dla mnie zbyt trudne.
Świat się nie zawali, jak nie przyjdę. I nie wyhoduję w sobie wyrzutów sumienia z tego powodu…
Kogo ja chciałam oszukać.
Czerwony dywan, którym obito schody i cały korytarz opery, tłumił dźwięki kroków moich stóp w czarnych, eleganckich szpilkach. Szyfonowa, zebrana w talii i rozkloszowana poniżej, również czarna sukienka bez rękawów, wiązana na karku, poruszała się lekko w rytm moich kroków. Zostawiłam za sobą tłum ludzi, dość głośno dywagujących na temat czekającego ich spektaklu. Widziałam kilka znajomych twarzy, nie zdecydowałam się jednak podejść, by zagaić rozmowę. Nie zostałam też raczej wychwycona przez nikogo, z czystym sumieniem przemknęłam więc bokiem, osłaniając własnym ciałem bukiet słoneczników i żółtych gerber, subtelnie wykończonych pąkami różowego dziurawca. Kupiłam go po drodze tutaj. Ze spuszczonym wzrokiem podążałam doskonale znaną sobie trasą do loży na piętrze, którą już wielokrotnie wcześniej miałam okazję zajmować.
Starając się nie zwracać na siebie uwagi, ostrożnie przekroczyłam próg otwartych jeszcze drzwi do odpowiedniego sektora. Wzrokiem mniej więcej zlokalizowałam miejsce, które powinnam zająć. W pierwszym rzędzie, tuż przy krawędzi balkonu, idealnie pośrodku. Dobrze, że większość gości teatru jeszcze nie zajęło swoich miejsc, dzięki temu mogłam bez stresu i przeciskania się między ludźmi dotrzeć do wyznaczonego mi fotela.
Usiadłam, bukiet położyłam na swoich kolanach uważając, żeby nie pogiąć kwiatów ani żadnych z pozostawionych przy nich do dekoracji liści. Zasady co prawda mówiły, aby bukiety zostawiać u obsługi na dole, gdy jednak wyjaśniłam tam, kim jestem i komu chciałabym, by ten został wręczony, powiedziano mi, że Noah uprzedził ich, że będę chciała odwiedzić go za kulisami po przedstawieniu… No więc będę miała idealną okazję, by jednak wręczyć mu je osobiście. No tak, typowy Noah. Zawoalowane polecenia… Nie znałam nikogo, kto byłby tak dobry w ich formułowaniu, jak on.
Przyszłam. Data spektaklu zapisana na biletach wyryła się w mojej pamięci i nie chciała z niej zniknąć. Niemal codziennie przez te dwa miesiące przypominała o sobie, mrugała do mnie zaczepnie: ,,Hej, już coraz bliżej!”. Parokrotnie przez myśl przeszło mi, że może jednak mogłabym zapytać Ignisa, czy nie chciałby przyjść tu dzisiaj ze mną, wolny bilet wciąż jednak spoczywał w odmętach szuflady mojej szafki nocnej, zagubiony wśród setek innych spoczywających tam papierów. Nie mogłam się jednak zdobyć… Nie ta sztuka. Nie ta.
Krótko po mnie do loży wszedł wysoki, poważnie wyglądający mężczyzna. Początkowo nie zwróciłam na niego większej uwagi, skupiona na mentalnym przygotowaniu się na to, co mnie czeka. Wbijałam nieobecny wzrok w kurtynę, na razie wciąż opuszczoną, kryjącą za sobą scenerię przygotowaną dla historii, która zostanie tu zaraz opowiedziana. Jednak gdy usiadł na miejscu po mojej prawej stronie, do mojego nosa dotarła woń szpitalnych środków dezynfekcyjnych i winylowych rękawiczek. Zerknęłam przez to na niego kątem oka. Ubrany był w elegancki garnitur, nienagannie wypastowane skórzane buty… Włosy też miał idealnie ułożone, ani jeden nieposłuszny kosmyk nie burzył całości prezencji tego człowieka.
Skinął mi uprzejmie głową, jak wypada, po czym także skupił się na obserwowaniu wciąż pustej sceny. Spokój. Opanowanie. To wszystko biło od niego, tak naturalne… Tymczasem ja, obok, ze spiętymi ramionami, nerwowo mieląca w palcach biedny liść słonecznika w bukiecie, którego nie potrafiłam odłożyć na siedzenie obok, które przecież wiedziałam, że będzie puste. Trzymałam się go jak tonący chwyta koła ratunkowego… Choć przecież to były tylko kwiaty.
Z każdą minutą w loży pojawiali się kolejni goście. Większość z nich przychodziła w parach, niektórzy nawet w większych grupach… Zdaje się tylko ja i mężczyzna po mojej prawej byliśmy sami.
W końcu sztuka się rozpoczęła. Już od pierwszych wyśpiewanych, operowych wersów wiedziałam, że została dopieszczona przez cały zespół. Każda wygrana przez orkiestrę nuta, każde melodyjne słowo aktorki, dopełniały się, tworząc idealnie brzmiącą całość. Historia nieśmiertelnej istoty, córki jeziora, zakochującej się w śmiertelniku… Ach, jakże znajomo brzmiał ten motyw. Noah, w roli Księcia, na scenie jak zawsze wypadał wyśmienicie, jak zwykle z resztą w pierwszoplanowych rolach. Nie, wróć… W każdych rolach, w jakie się wcielał. Teraz pofarbowali na czarno jego siwą już brodę, co z daleka i w scenicznych światłach umykało być może widowni, jednak ja wiedziałam… To już nie był ten sam dwudziestolatek, którego poznałam, gdy dopiero zaczynał swoją karierę. Gdy napędzały go marzenia, ambicje i ta niezwykła wrażliwość… Widziałam to, co pokazywał swoją grą, tak wyraźnie, jakby dosłownie malował mi przed oczami obrazy, wskazywał palcem na te przepiękne emocje, pasję, miłość… Miłość. Im dłużej trwała sztuka, tym słabiej mi się robiło. Palce już wręcz kurczowo zaciskałam na grubych łodygach kwiatów. Moje myśli coraz bardziej zaczęły odbiegać od tego, co widziały oczy, błądziły, już totalnie pogubione między teraźniejszością a wspomnieniami… Delikatny dotyk na strunach gitary… na mojej skórze… Ten ciepły śmiech, ogrzewający powietrze, sprawiający, że ja również pragnęłam się roześmiać… Kwiaty, niebieskie niezapominajki, wplatane w moje włosy…
— Wszystko w porządku?
Zamrugałam, zaskoczona, gdy nagle usłyszałam głos, którego się nie spodziewałam. Z kącika oka uciekła mi pojedyncza łza, spłynęła zdradliwie po policzku… Szybko starłam ją wierzchem kciuka, choć chyba zareagowałam zbyt wolno, by tego nie zauważył. Mężczyzna siedzący koło mnie nieznacznie odwrócił ramiona w moją stronę, przyglądał mi się uważnie, choć nienachalnie, jakby już zaczął szukać objawów, które mógłby połączyć ze znaną sobie chorobą, by ostatecznie dojść do tego, jak może mi pomóc… Uśmiechnęłam się. Chyba nie zdołałam ukryć tego, że było to wymuszone, wciąż czułam łzy stojące pod powiekami, w każdej chwili gotowe popłynąć, wzrok nie działał do końca sprawnie, zamazując obraz…
Wokół nas nie było ludzi, światła w sali były zapalone, a kurtyna ponownie opadła. Ach, to już… przerwa. Tak bardzo odpłynęłam myślami, że nawet tego nie zauważyłam.
W mój nos znowu uderzył zapach szpitala towarzyszący mężczyźnie.
— Jest pan lekarzem? — zapytałam, za późno zdając sobie sprawę, że nie powinno mi to chyba w ogóle przyjść do głowy, bo zdecydowanie nad te zbyt mi znajome ze złych wspomnień nuty wybijał się zapach ambry i bergamotki. Po prostu odruchowo je wcześniej odrzuciłam, wiedząc, że pochodzą z perfum używanych przez mężczyznę i nic mi o nim nie powiedzą. Spuściłam natychmiast wzrok na swoje kolana i wciąż spoczywające na nich kwiaty. — To znaczy… Przepraszam, ja…
— Owszem. Jestem. Dlatego zapytałem, czy dobrze się pani czuje — jego ton był spokojny, zupełnie niewzruszony moim plączącym się językiem, z trudem ubierającym myśli w słowa. To jego opanowanie… chyba mogło być zaraźliwe. Prawdopodobnie otulało zestresowanych pacjentów niczym najcieplejszy z kocy i dodawało otuchy, zachęcało, by się przed nim otworzyć… Szkoda, że akurat w tamtym momencie przekroczyłam próg paniki, gdzie występowało jeszcze w mojej głowie racjonalne myślenie. Może dlatego zaczęłam gadać jak potłuczona…
— Ja… Sama nie wiem — kolejny wymuszony uśmiech zawitał na moich ustach, choć nie wiem, do kogo był zaadresowany, bo głowę wciąż miałam opuszczoną, włosy na pewno z jego perspektywy zasłoniły mi twarz. — Bardzo przepraszam. Psuję panu wieczór… Nic mi nie dolega, co by wymagało pomocy lekarza — jednak w końcu podniosłam głowę, choć wzrok zamiast na jego twarzy zawiesiłam gdzieś ponad jego ramieniem. Wystarczająco kulturalnie, by nie wyjść na niewychowaną. — Jeszcze raz przepraszam.
— Czyli to sztuka tak na panią wpłynęła? — drążył. Dlaczego drążył? Nie było to nachalne, nie, zupełnie. Całkiem uprzejma kontynuacja rozmowy… Zagryzłam lekko policzek od środka, ból nieco wybił mnie z amoku, w który zaczynałam wpadać. Wzięłam głęboki wdech i uciekłam od niego spojrzeniem, wbijajac je na powrót w scenę.
— To bardzo smutna historia. Z jeszcze smutniejszym zakończeniem — odezwałam się po chwili. Gdy nie skomentował moich słów, postanowiłam kontynuować. — Książe po prostu umiera, ale Rusałka? Żyje dalej, ze świadomością, że straciła jedyną osobę, na której jej w życiu zależało. Śmierć naprawdę brzmi jak łaska w tej sytuacji.
— Jednak póki żyje, wciąż ma przed sobą niezapisane strony swojej opowieści. Może doświadczać tego wszystkiego, co świat ma do zaoferowania. Raz jeszcze otworzyć serce na miłość — nie spodziewałam się, że odpowie. A na pewno nie tak filozoficznie. Przykuł tym moją uwagę, powoli wróciłam do niego spojrzeniem. Patrzył na scenę. — To nie tak, że raz zranione serce nigdy się nie zagoi. Z upływem czasu rana się zabliźni, a narząd dalej będzie funkcjonował jak dawniej.
Dopiero po dłuższej chwili podjęłam temat, zadając pytanie, które tak bardzo chciało opuścić moją głowę...
— A co, gdy blizn na narządzie pojawia się tak wiele, że próżno już szukać w nim funkcjonalnej tkanki? — głos mi zadrżał, choć robiłam wszystko, by do tego nie doszło. Odkaszlnęłam, mało elegancko, ale lepiej tak, niż się tu przed nim rozpłakać… Przejechałam z namysłem po zielonych, pokrytych lekko kłującymi włoskami, łodygach słoneczników. — Przecież serce nie jest w stanie bić, gdy siatka blizn pokrywa je tak gęsto, że próżno wciąż szukać w nim mięśnia — Sarah, Edward, Alex, Finn… Kilian… i wszystkie pozostałe imiona i twarze ludzi, którzy stali się tak dla mnie ważni, a potem zabrał mi ich czas, nieubłaganie płynący, biegnący szybciej, niż chciałam mu na to pozwolić, pozostający jednak niewzruszonym na wszelkie błagania… Jeszcze chociaż jeden dzień… jeszcze kilka godzin…
Znowu przejechałam palcem po policzku, łapiąc nieposłuszną łzę, która wyrwała się moim usilnym próbom zatrzymania ich w sobie. Dopiero wtedy kontynuowałam:
— Blizna… Tkanka ją budująca nie spełnia już przecież żadnej funkcji poza tą jedną - jakoś jeszcze trzyma pozostałe, otaczające ją, w ryzach, by zachowały mniej więcej kształt, jaki powinny mieć. Ale nie jest w stanie zastąpić ich funkcjonalnie… To po prostu tak nie działa — kolejny wymuszony uśmiech, mężczyzna patrzył na mnie tymi czerwonymi oczami, które powinny chyba wzbudzać niepokój… A jednak nic takiego w stosunku do niego nie czułam. — Czy ktoś z tak bardzo pobliźnionym sercem jest w stanie jeszcze cokolwiek czuć?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz