Wydarzenia przedstawione w opowiadaniu są całkowicie zmyślone, wszelkie ewentualne podobieństwa imion i zdarzeń są dziełem przypadku.
Spojrzałam przez ramię Klaudii na monitor wyświetlający mapę, żeby zobaczyć, co pokazuje. Moje oficjalne stanowisko na pokładzie było na równi z nimi, jeśli chodzi o kwestie praktyczne dotyczące żeglowania, jednak miałam już za sobą parę rejsów i na jakieś podstawowe pytania byłam im w stanie odpowiedzieć, gdy nikogo ze szkieletu nie było w pobliżu.
— Latarnia — przejęłam myszkę podłączoną do urządzenia, najechałam kursorem na wskazywane ikonki, żeby pokazać, jak rozchodzą się linie. W zasadzie jakby się bliżej przyjrzeć, nie były to trójkąty, tworzące je linie zaznaczały między innymi zasięg widoczności światła generowanego przez urządzenie, jednak gdy przybliżyć widok, można było wyczytać znacznie więcej szczegółów. — Będziemy ją niedługo mijać, możecie wyjść na pokład zobaczyć.
— Widziałam jedną wczoraj, jak stałam za sterem — Klaudia oparła się łokciami o pulpit i przyglądała się mapie z autentycznym zaciekawieniem. — I świeciła na czerwono. Myślałam, że tylko migają zwykłym, białym światłem.
— Zależy, co mają symbolizować — wyjaśniłam. Odsunęłam się od monitora, żeby dziewczyna mogła wrócić do przyglądania się mapie GPS. Oddałam jej też myszkę.
— A co symbolizuje czerwone światło?
— Wewnątrz fiordu? Prawą stronę szlaku żeglownego, jak większość czerwonych znaków i świateł. Zielony z kolei lewą. I jak na nie płyniesz to znaczy, że płyniesz na mieliznę.
— A na otwartym morzu? — uśmiechnęłam się na to kolejne pytanie. Dziewczyna nie tylko w zakresie wiedzy żeglarskiej zadawała ich tak dużo, co było zaskakująco… miłe. Widzieć to jej zainteresowanie każdą pierdołą. Co prawda większość dzieciaków na co dzień w szkole musiała jej mieć to za złe, przynajmniej sądząc po moich własnych doświadczeniach w tym temacie... Tutaj jednak, gdzie w zasadzie musieli uczyć się sami, bo nikt nie wykładał typowo zagadnienia całej klasie, żeby można było mimochodem coś tam wyłapać i w ten sposób się uczyć, ta wrodzona ciekawość na pewno była przydatna.
— Zapytaj Stefana albo innego oficera — zasugerowałam uprzejmie, od razu dodając, żeby nie poczuła, że ją zbywam, bo nie z tego wynikało moje przekierowanie pytania: — Pływam głównie po wodach śródlądowych. Możliwe, że działa to dokładnie tak samo, ale nie chcę cię wprowadzić w błąd.
Skinęła głową, przyjmując do wiadomości moją sugestię, by zapytać kogoś, kto zna się na temacie lepiej ode mnie.
Niełatwo jest stanowić wzór dla innych.
Do takich wniosków doszłam mniej więcej w połowie trwania rejsu. Zapewne było to dość późne spostrzeżenie. Na swoje usprawiedliwienie mogę tylko powiedzieć, że nigdy wcześniej nie musiałam się nad tą kwestią zastanawiać. Nie miałam rodzeństwa, w towarzystwie rówieśników raczej byłam tą nierzucającą się w oczy dziewczyną siedzącą gdzieś z boku, będącą mimochodem angażowaną w różne pomysły, imprezy i psoty dzieciaków z klasy, bo ,,jak to tak zostawić Azurę samą”. Nie byłam typem lidera. Nigdy nie uważałam się za kogoś, kogo wartoby naśladować. Po prostu byłam, zawsze dziwnym trafem tam, gdzie moja obecność była komuś przydatna.
Na Kapitanie Głowackim stałam się jednak nauczycielem. Dzieciaki do nauczycieli chyba mimochodem muszą czuć jakiś najmniejszy chociaż respekt, bo nie wiem, z jakiego innego powodu miałoby ich tak bardzo obchodzić moje zdanie i opinia na różne tematy.
Od samego początku nie chciałam, by mi ,,paniowali”. Okej, może i miałam ich uczyć, ale nie czułam się na tyle dorosła, by nie zwracali się do mnie po imieniu. Z resztą, moją opinię podzielała też Sara, druga z nauczycieli, pomagająca załogantom z matematyką i fizyką, podczas gdy sama zaledwie dwa lata temu zdała maturę z tych przedmiotów. Tylko pan Kos był panem Kosem, wiekiem odstawał wszak od nas, a jego wiedza z zakresu geografii daleko wyprzedzała wszystko, co razem z Sarą wiedziałyśmy na temat tego, czego miałyśmy nauczać. W końcu był nauczycielem tego przedmiotu w liceum od przeszło trzydziestu lat. Nauczanie na Szkole Pod Żaglami traktował jako swego rodzaju misję niesienia kaganka oświaty, jednocześnie jednak spełniał podobno swoje młodzieńcze marzenie udania się w taki rejs. Zdecydowanie prezentował godną podziwu determinację w spełnianiu swoich celów. Był w moich oczach właśnie tym kimś, kogo należy podziwiać oraz brać przykład z tego, w jaki sposób dąży do realizacji swoich marzeń.
Sara z kolei miała jakiś naturalny wdzięk przyciągający do niej ludzi. Szybko dołączała do wszystkich karcianek rozgrywanych wieczorami w mesie, stanowiła doskonałą kompankę do plotek i rozwiązywania dziewczyńskich problemów sercowych. Poza zajęciami wszędzie było jej pełno, wdrapywała się bez lęku na najwyższą reję i dyndała tam, ile było trzeba, wymachując nogami jak dzieciak cieszący się z lizaka, którego w końcu wyprosił od rodziców w sklepie. Do tego naprawdę miała głowę do matematyki, wyśmienicie także tłumaczyła nawet najbardziej skomplikowane zagadnienia, z którymi najmłodsi załoganci mieli problem jeszcze w klasycznych salach lekcyjnych. Byłam pewna, że przyszli maturzyści naprawdę dużo wyniosą z zajęć z nią. Kogoś takiego także warto było mieć za wzór.
Tymczasem to przekonanie niektórych dzieciaków co do mojej wiedzy było dla mnie chyba wyłącznie stresujące. Podobnie jak teksty Stefana w moją stronę o tym, że wydają się strasznie mnie lubić i słuchać moich rad, nie napawały mnie dumą ani niczym podobnym, co znajomy chyba chciał swoimi słowami wywołać. Odpowiedzialność, jaka się z tym wiązała, przytłaczała mnie.
— A jeśli źle im podpowiem? — stałam z oficerem na pokładzie, oparta plecami o drewno dobudówki na rufie. Trwał obiad, na pokładzie przy kole sterowym zostałam tym razem ja, choć Stefan szybko do mnie dołączył i teraz to on trzymał ster. Spojrzał na mnie ponad ramieniem, mrużąc oczy od wiatru, który wiał z kursu półwiatr i akurat w tej chwili niemal prosto w jego twarz.
— A zdarzyła się taka sytuacja? — odbił pytanie, jakbyśmy grali w jakiś mecz ping ponga, a nie prowadzili poważną w mojej opinii rozmowę. Pokręciłam powoli głową. — Więc czym się przejmujesz?
— Wysoce prawdopodobną możliwością.
— Nigdy się nie odzywasz, gdy nie jesteś czegoś pewna, od razu przyznajesz się do swojej niewiedzy i nigdy nie próbujesz udawać lepszej, niż jesteś w rzeczywistości… — zaczął wyliczać, przy każdym punkcie odginając jeden palec. W końcu odwrócił się do mnie twarzą, plecami opierając o koło sterowe, żeby utrzymało kurs zero. — Szczerze, dużo bym dał, żeby więcej ludzi posiadało taką samoświadomość jak ty.
Nie uważałam się zupełnie za jakkolwiek samoświadomą, ale nie dostaliśmy większego pola do dyskusji, bo właśnie spod pokładu wypadł Marek, najedzony i gotowy przejąć stery.
Latarnia morska, którą właśnie mijaliśmy, stanowiła wyjątkowo ciekawy widok. Usytuowana na pojedynczej skale wystającej w morze, odgrodzona spienioną wodą od innych części lądu. Samotna, wskazująca drogę statkom w czasie nocnych rejsów. Jak większość latarni? Tak, jednak ta skała wyglądała wyjątkowo malowniczo. Wizja, że ktoś kiedyś musiał wybudować tam tę wysoką wieżę, dodawała jej wizażowi dramaturgii. Mogłam się domyślać, jak wielu ucierpiało w czasie jej powstawania, jak kolejni latarnicy w zamierzchłych czasach musieli mieszkać na tym wyjętym ze świata cypelku, by co noc pilnować światła, jakie generowała. Chronić statki przed rozbiciem się o skały, zupełnie w tej chwili niewidoczne, ale mapy pokładowe i kolor lamp na czubku budowli jasno wskazywały, że lepiej się tam nie zbliżać.
Wręcz mimowolnie uniosłam aparat, jednym okiem spojrzałam w wizjer. Dźwięk zwolnionej migawki zniknął w naprawdę głośnym szumie wiatru, huku fal uderzających o kadłub oraz przelewającej się wody.
— Znowu focisz?
Podskoczyłam w miejscu, nie wiem, czy bardziej zaskoczona głosem, który nagle rozległ się tuż przy moim uchu, czy raczej obecnością czyjejś brody na moim ramieniu…
— Nie zachodź mnie tak, Stefan, do… — ugryzłam się w język w ostatniej chwili. Ups. Ten facet naprawdę miał zły wpływ na mnie. Moi uczniowie stali nie tak daleko, nie wypadało mi się w ten sposób wyrażać… Zepchnęłam jego głowę. — Mogłam upuścić aparat. Prosto. Do wody. Wiesz, ile kosztował?
— To twoje cacko? Ty? Upuścić? — zaśmiał się, łapiąc za obiektyw, za co oberwał morderczym spojrzeniem. — Nie ma takiej opcji, pilnujesz go jak noworodka. A w ogóle co tam udało ci się uchwycić?
Zabrał mi aparat i natychmiast otworzył ekranik do podglądu. Już nie protestowałam, nawet mi się nie chciało, poprosiłam tylko, że jak chce oglądać zdjęcia, to żeby zszedł pod pokład, bo aerozol z rozbijanych fal mi go jeszcze zniszczy. Objął mnie więc ramieniem i, uśmiechając się zawadiacko, poprowadził ze sobą na dół.
Raz jeszcze spojrzałam na latarnię. Samotne światło, wiernie wskazujące właściwą drogę. Mimowolnie pomyślałam o wykorzystaniu tego jako motyw w literaturze, o którym uczyłam się w liceum. W głowie pojawiły mi się mgliste wspomnienia jakiejś lektury, jednak choć bardzo się starałam, nie potrafiłam przywołać szczegółów. Dopisałam więc sobie własną myśl do zdjęcia, które przed chwilą zrobiłam.
Mimo wszelkich trudności, zalewającej ją morskiej wody, trwające niewzruszenie światło wskazujące drogę tym, którzy zbłądzili.
Przez myśl przeszło mi wtedy, że miło byłoby mieć w swoim życiu kogoś takiego.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz