Trench o tej porze roku jaśniał zielenią, a pierwsze kwiaty zaczynały przebijać się przez główki pączków. Na niebie znajdowały się tylko strzępy chmur, nie zwiastującego chociażby mżawki. Teren był górzysty, tak różny od prostej, wyasfaltowanej Demy. Pagórki zamykały się nad drogą, jednym z niewielu znaków obecności Dziewięciu. Na zachodniej stronie wzniesień na źdźbłach trawy nadal unosiła się rosa, błyszcząc, jak najpiękniejsze koraliki używane do plecenia różańców. W oddali, nieosiągalny i zanurzający się we mgle, zaczynał pojawiać się rzadki się las. Drzewa walczyły o chociażby odrobinę ukorzenienia na rędzinie.
Aiolyt oblał pot, widząc sępy szybujące nad czarnym samochodem, którym się poruszało. Padlinożerne ptaki łypały na nu jaskrawymi oczami, co znaczyło ich całkowite poddaństwo Dziewięciu. Nic, co uczyni, nie umknie ich oczom, wytresowanym do doszukiwania się wszystkiego, co mogło zwiastować bunt. Mogło próbować uciekać, ale one to zauważą. Paznokcie zatopiły się głęboko w skórę, wyciągając je z pogłębiającej się spirali myśli.
Zapach siarki wypełnił nozdrza Aiolyt. Nim zdążyło jakkolwiek zareagować, pojazd stanął w płomieniach. Przerażone wydało z siebie ciężki do określenia dźwięk, szarpiąc za klamkę. Auto nie zwalniało. Ogień zaczął lizać jeno buty, parząc stopy. Otwarło siłą drzwi i wypadło na zewnątrz, chroniąc twarz przed asfaltem. Zaryło o ziemię, boleśnie tracąc cały dech w piersiach. Poczuło pieczenie w kolanach i łokciach. Spadało, nie było pewne dokąd. Przy drodze było obniżenie terenu, nie wyglądało na bardzo niebezpieczne. Aiolyt nie myślało o tym zbyt długo, wszędzie tam, gdzie nie było pożaru, było bezpieczniej. Odległy pisk opon i lodowata, płytka woda, była ostatnim, co było w stanie rozpoznać zmysłami nim na dobre straciło przytomność.
⏾ ݁ ۪࣪ ִֶָ˖𓂃.₊𖥔
Otwarło oczy, przemoczone i trzęsące się z zimna. Żółte płatki kwiatów były rozsypane wokół jeno ciała, zdobiąc również klatkę piersiową i nogi. Podniosło głowę, próbując sprawdzić, czy jest całe po upadku. Ku jeno zdziwieniu zobaczyło obandażowane nogi. Dotknęło głowy – również owinięta bandażem. Opatrunek na nogach nie był w kolorze czystej bieli, jak widziało często w mieście. Nie był brudny, poza oczywistymi plamami krwi od zniszczonej skóry, kolorem przypominał wypłowiałe płótno.
Ktoś uklęknął koło jeno twarzy, pisnęło przestraszone.
— Szz… — Osoba dotknęła poranionej głowy, sprawdzając, czy dobrze się trzyma. — Nie krwawisz już, ale… chyba masz gorączkę.
— Bo leżę w tej cholernej wodzie. — Burknęło w końcu, zbierając się na odwagę, by spojrzeć na towarzysza. Nie wydawał się jeno w żaden sposób znajomy. Brązowe włosy opadały mu na czoło, spomiędzy nich błyszczały błękitne oczy. Uśmiechnął się, gdy zauważył, że się mu przygląda. Ubrania przypominały kolorem tutejszą, lekko bledszą trawę, a na jego ramionach widniały żółte pasy materiału.
— Możesz iść? Tu nie jest bezpiecznie. — Wskazał na niebo, w oddali zauważyło czarne punkty, najpewniej sępy. Wciągnęło zaskoczone powietrze, całkowicie zapomniało o jakimkolwiek zagrożeniu. — Nie wiem, czy żółć działa też przeciwko ich wzrokowi. Do obozu raczej się nie zbliżają.
Zaczęło zginać kolana, sprawdzając, czy przynajmniej w środku są w całości. Ból rozlał się od bioder w dół, łzy zaczęły płynąć Aiolyt po policzkach. Mężczyzna pokręcił głową, trzymając rękę na jeno ramieniu. Nabierało wielkie porcje powietrza i wypuszczało je gwałtownie. Zamknęło oczy, próbując skupić się na czymś innym. Keons niejednokrotnie opatrywał jeno rany, czy to po przewróceniu się na betonie podczas zabawy z dziećmi, czy po okaleczaniu. Nikt tego od niego nie wymagał, w zasadzie w innych dystryktach było to niespotykane i zabronione, ale dbał o swoich podwładnych. Jak mieli traktować go, jak równego Bogu, gdy zniżał się do ich poziomu, traktując ich jak ludzi, a nie kolejne Naczynie, które można wykorzystać po śmierci. Był stałym bywalcem jeno sierocińca, zostawiając zawsze pieniądze dla pociech oraz przynosząc od święta czekoladę. Dzieci bały się go, ale nikt nigdy nie gardził jego prezentami. Był kopią Nico, a jednak wszyscy byli w stanie odróżnić jego szaty od innych z Dziewięciu. Jak dobrze musiał się ukrywać ze swoimi podróżami i prezentami, że nie został jeszcze zgładzony za zdradę?
Usłyszało oddalające się kroki, ale nie miało siły zareagować. Ostatkiem sił wyprostowało nogi, tak jak leżały wcześniej i trwało tak, mając nadzieję, że on wróci. Po chwili usłyszało, że coś zbliża się szybkim tempem. Mógłby to być nawet sam Nico, nie miało siły otworzyć oczu szerzej lub chociażby uciekać.
— Ty jesteś Aiolyt, prawda? Nazywam się Hiacynt, miło mi cię w końcu poznać. — W końcu..?, pomyślało, nie będąc w stanie wymyślić żadnego sensownego wyjaśnienia. Coś owijało się wokół jeno nóg, a twarde, mokre gałęzie – co wywnioskowało po silnym zapachu kory – przywierały do boków. — Zaniosę cię, ale muszę usztywnić nogi. Chyba masz je zwichnięte… Ale spojrzy na nie dokładniej medyk.
Mruknęło coś niezrozumiale, mając nadzieję, że taka zgoda wystarczy. Po chwili Hiacynt sprawdził umocowanie i podniósł je delikatnie. Naciągnął bandanę na usta i ruszył, zgrabnie omijając kamienie i głębszą wodę. Słyszało jego miarowe bicie serca i oddech, gdy musiał skupiać się na noszeniu rannego i jednocześnie nie stracić równowagi. Mimo to, jego ruchy były łagodne i wyćwiczone, jakby w tej oto rzece przyszedł na świat, nie walcząc z żywiołem, ale współpracując z nim, oddając mu należytą cześć i uwagę.
Powietrze zaskoczyło je świeżością i rześkością, w porównaniu ze smogiem i ciężkimi oparami otulającym uliczki Demy. Gdy oddalili się od wody, zaczęło słyszeć ćwierkanie ptaków, a zapach lasu wypełnił jeno płuca. Uśmiechnęło się do siebie, otwierając delikatnie oczy i oglądając piękno świata dookoła nich.
— Nigdy nie widziałom tyle zieleni.
— Jest piękna, prawda? — Zwolnił delikatnie, by mogło się napawać widokami.
— Tak. Czuję się, jak w domu. — Prawdziwym domu, dodało w myślach, nie będąc pewne, czy jest w stanie na głos wyrzec się miasta.
— To może być twój dom.
Aiolyt zwiesiło głowę. Czy mogło marzyć o czymś tak nieosiągalnym, jak wolność? Nico je znajdzie, nie miało ku temu wątpliwości. Przez myśl jeno przeszło, że może właśnie naraża życie Hiacynta i medyka, że zginą przez to, że je ratują. W głębi duszy wiedziało, że jest powiązane z Demą aż do śmierci, byle ucieczka tego nie zmieni. Nie odnajdzie się tutaj, bo po kres swojego życia będzie należało do Nico, dopóki mu się nie znudzi.
— Nie wiem, czy nie powinieneś mnie zostawić. On mnie znajdzie. — Walczyło ze sobą, by tego nie powiedzieć, by udawać przed sobą, że istnieje jakakolwiek nadzieja, że stanie się cud. Powietrze przeszył dźwięk sępa, kołującego nad nimi. Westchnęło ciężko, wpatrując się w niebo. Tak, było już martwe.
— Uciekłoś. Tak, jak my wszyscy, a swoich się nie zostawia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz